Jezus. Jezus Ja. Ik weet dat Jezus er geen reet mee te maken heeft, maar het is zo’n fijne stopnaam. 

Enfin, de eerste week van mijn leven als gezonde meid zit er op. En ik benoemde de naam hierboven omdat ik dus totaal niets ben opgeschoten. Ik had echt verwacht minstens een halve kilo kwijt te zijn, en flops er zit weer 0.1 kilo bij. Oké, dit is maar 100 gram. En ik hoor wel eens van anderen die veel zijn afgevallen dat zij in het begin juist aankwamen door het vele sporten en minder eten. Je lichaam denkt dat jij in hongerstaking bent en slaat zo veel mogelijk voedingsstoffen op. En tja, de spieren die je aan het kweken bent, wegen nou eenmaal meer dan dat vet dat je in de afgelopen jaren hebt opgespaard. Maar 0.1 er bij!!?? 

Misschien ligt het dan toch aan die avond dat ik voor het eerst in mijn leven een hasjkoekje at en hierdoor in een soort van waan de halve MacDonald’s heb leeggegeten. Dit gebeurde overigens in het begin van de week waarna ik van schrik de daaropvolgende dagen heel bewust gezond heb gegeten. Iedere dag van de week kwamen er meer vergeten-voedsel-versnaperingen naar boven van de hasjkoekjes avond. Zo besefte ik me vandaag ineens dat ik ook nog een appelflap had gekocht bij de kiosk omdat ik er van overtuigd was mijn treinreis van 13 minuten niet zou overleven zonder flinke hap. En een paar dagen terug herinnerde een vriendin, die er die avond bij was, mij aan de caramelchocoladereep die ik in no-time naar binnen had gepropt. Sja. Ik hou nu eenmaal echt ongekend veel van eten. 

Maar nog een keer; 0.1 kilo aangekomen? In plaats van de verwachtte 0.5 eraf? Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Het is a) de schuld van het hasjkoekje, b) de schuld van mijn lichaam die deze mega goede levensverandering ziet als bedreiging of c) ik heb niet hard genoeg mijn best gedaan. 

Wat ik in ieder geval wel weet is dat ik nog veeeel meer mijn best moet doen de aankomende week. 

Volgende week zal ik je naam uit vreugde in plaats van ergernis roepen, Jezus.