#wattpadpl

Gdybym miała wskazać trzy ulubione rozdziały „Ziemi płonących istot”, na pierwszym miejscu znalazłby się… rozdział 1. („Kukułczę”), a na trzecim — czyli ostatnim na podium — rozdział 41. („Sekretny rozdział”), a więc… hmmm… ostatni.

Za to na miejscu 2. umieściłabym dzisiejszy, opatrzony numerem 22 („Dotkliwy brak śmierci”).

Okazuje się, że w nie-ludzkim raju jest tak cudownie, iż niektórzy chcą już umrzeć.

Powiedziano mi, że „Ziemia płonących istot” nie jest dobrą powieścią na wattpada i nie znajdzie tu swoich czytelników.

Przyznaję, że to historia dość specyficzna – w pewnym sensie teatralna, a nawet operowa, zupełnie niebojąca się przesady ani w języku, ani w dialogach.

Jak wszystko, co stworzone, ma swoje wady, ale… pisanie jej było wielką, nieporównywalną z niczym innym radością. I co tu dużo mówić – kocham tę opowieść, kocham jej język (na który nie porywałam się już nigdy więcej w późniejszych utworach) i po prostu chcę, by „Ziemia…” miała gdzieś swoje miejsce.

Dlatego wrzucam ją tu na nowo, w lekko poprawionej wersji.

No trudno – najwyżej będzie sobie siedzieć na tej platformie jak ptak na gałęzi. A ja i tak się cieszę, że jest, że istnieje, że została – nie bez bólu i potu, jak to przy porodach – zrodzona.

Wiem, że warto było napisać ten tom. I dlatego musiał wreszcie znaleźć dla siebie przestrzeń.

To wszystko.