Liza komt er bij toeval achter dat haar man Luc in Amerika nog een gezin heeft, een vrouw en twee dochters; hij reist niet alleen voor zijn werk als vermaard handchirurg als maar heen en weer. In een zaal van het aquarium bij haar om de hoek probeert Liza greep te krijgen op zichzelf en haar emoties. Allerlei scenario's schieten door haar hoofd. Hoe is het zo gekomen? Welke signalen heeft ze gemist? Neemt ze wraak?

Zijn vliegtuig landt straks om zeven uur. Daarna duurt het drie kwartier voor hij thuis is. Zou hij eigenlijk nog lesgeven, daar in Boston? Een bezopen veronderstelling die me ineens door het hoofd schiet. Of is het al die jaren een smoes van hem geweest om elke maand een week bij Sally en de kinderen te kunnen zijn? Weet Fay van de tweeling? Zou zij wél op de hoogte zijn? Nee, dit zijn zinloze vragen die me alleen argwanender maken. Voortdurend word ik gedwongen de dompteur van mijn eigen begoocheling te zijn, mezelf met zweep en prikstok te dreigen. Zo iemand wil ik niet zijn. Alleen als ik stil blijf zitten kan ik beheersing laten aangroeien, een schild waarmee deze mistrouwige gedachten geen kans krijgen en ik onaangedaan en vrij tussen het wier en de vissen door kan zweven. Alles liever dan in een draaikolk van jaloezie raken. En als ik Lucs trouweloosheid nu eens als een bevrijding beschouw? Anders dan anderen die in de valkuil van de wraak trappen of in het stof van zelfverwijt bijten en zichzelf daarmee pijnigen. Want bij een partner die zo bedonderd is groeit het sterke verlangen om zich van schaamte in koud en nat cement te verstoppen. Heel langzaam merkt ze hoe het op haar huid verhardt. Maar niet bij mij.