iklees

Bundel met vier novelle's: Dead Man's Mirror, The Incredible Theft, Murder in the Mews, Triangle at Rhodes. Drie moorden en een diefstal, waar Poirot bij wordt geroepen om te achterhalen wat er precies is gebeurd en wie de dader is. In al deze gevallen blijkt dat net iets anders te liggen dan iedereen op het eerste oog aanneemt.

Uit: The Incredible Theft "I do not think so. Now what motives could there be? There is the motive of money. The papers were stolen with the object of turning them into cash. That is the simplest motive to consider. But the motive might possibly be something quite different." "Such as —" Poirot said slowly: "It might have been done definitely with the idea of damaging someone." "Who?" "Possibly Mr Carlile. He would be the obvious suspect. But there might be more to it than that. The men who control the destiny of a country, Lord Mayfield, are particularly vulnerable to displays of popular feeling." "Meaning that the theft was aimed at damaging me?" Poirot nodded. "I think I am correct in saying, Lord Mayfield, that about five years ago you passed through a somewhat trying time. You were suspected of friendship with a European Power at that time bitterly unpopular with the electorate of this country." "Quite true, M. Poirot." "A statesman in these days has a difficult task. He has to pursue the policy he deems advantageous to his country, but he has at the same time to recognize the force of popular feeling. Popular feeling is very often sentimental muddle-headed, and eminently unsound, but it cannot be disregarded for all that." "How well you express it! That is exactly the curse of a politician's life. He has to bow to the country's feeling, however dangerous and foolhardy he knows it to be."

De ondertitel van het boek is "Een bijdrage aan de discussie over kolonialisme, slavernij en migratie". Het is een verdere uitwerking van zijn Johan de Witt-lezing uit 2017. De auteur streeft ernaar om een (meer) evenwichtig beeld te geven van de situatie in het verleden met betrekking tot de genoemde onderwerpen. Dat is wat mij betreft niet helemaal gelukt.

Het is zeker nuttig om er nog maar eens op te wijzen dat het lastig is om mensen te beoordelen naar maatstaven van hier en nu. En dat het gevaarlijk is om te shoppen in de geschiedenis naar alleen die feiten die in je straatje van pas komen. Wat ik het meest interessant vond, is dat de auteur duidelijk maakt hoeveel variatie er was, bijvoorbeeld in de verschillen tussen koloniale mogendheden, tussen voormalig koloniën in Afrika en in Azië, maar ook binnen die regio's. En in de tijd - hoe in de loop van de afgelopen 500 jaar veranderingen in machtsverhoudingen, economie en geografie invloed hadden op het denken over die drie onderwerpen.

Toch vond ik het boekje onbevredigend, omdat de auteur er nogal gemakkelijk vanuit gaat dat er een juist en objectief beeld te vinden is, als je maar 'goede geschiedschrijving' beoefent. Ja, er zijn bronnen, die subjectief zijn (waarschijnlijk), zoals bv. registers, kasboeken en administratie. Maar ook die zijn inmiddels misschien niet meer allemaal beschikbaar, omdat er later toch met politiek correcte ogen is opgeschoond. Er kan dus niet meer met zekerheid gezegd dat dat wel, of juist niet, is gebeurd. Soms is de auteur erg bezig met alleen maar weerleggen, enigszins triomfantelijk, wat juist meer zwart-wit oplevert dan grijstinten.

Johan de Witt kon geen kennis hebben van onze moderne opvatting dat alle mensen gelijk zijn. Dat betekende dat hij net als zijn tijdgenoten van mening was dat lijfeigenschap en slavernij buiten West-Europa een normaal verschijnsel waren, dat vrouwen voor een groot aantal beroepen niet in aanmerking konden komen, dat kinderen al op zeer jonge leeftijd moesten werken, dat Joden en rooms-katholieken geen openbare functies mochten bekleden. Je kunt Johan de Witt nu eenmaal niet kwalijk nemen dat hij niet op de hoogte was van onze huidige normen en waarden. Je zou hem net zo goed kunnen verwijten dat hij zijn contacten met buitenlandse regeringsleiders per brief onderhield en niet per telefoon of e-mail. Wilt u excuses aanbieden? Dan kunt u de rest van uw leven beter vrij nemen, want er is volgens onze huidige opvattingen in het verleden zoveel verkeerd gegaan, dat je dag en nacht bezig zou zijn om je daarvoor te verontschuldigen. Ik hoop dan ook dat de huidige beeldenstorm weer gaat liggen. Het verleden heeft nu eenmaal andere maatstaven en die moeten we ook gebruiken om dat verleden te beoordelen. Een Engelse auteur heeft dat heel aardig onder woorden gebracht: The past is a foreign country, they do things differently there.

Thursday Murder Club #1

Coopers Chase is een sjiek bejaardendorp, en het woonoord van een aantal krasse knarren die samen een club hebben opgericht om oude moordzaken te onderzoeken en bespreken: Elizabeth, met een verleden bij MI6, gepensioneerd psychiater Ibrahim, voormalig vakbondsman Ron, en hun nieuwste lid, Joyce, een oud-verpleegster. Als de aannemer van het dorp, Tony Curran, wordt vermoord, hebben ze een echte zaak om zich in vast te bijten. Ze verzekeren zich slim van een ingang bij de politie, via agent Donna de Freitas en inspecteur Chris Hudson, die wel een beetje tegenstribbelen, maar als snel beseffen dat de Thursday Murder Club hen ook van dienst kan zijn.

Chris is struggling further now, because the slice of cake is slightly too big for the gap between the bottom of the cup and the edge of the saucer and it is taking all his efforts to keep it balanced. Still, he has had a career of interviewing killers, psychopaths, con artists and liars of every sort, so he ploughs on. ‘We really just need to talk to Mr Ritchie and his son – and Joyce, I think you also saw …’ ‘CSI is too American for me,’ interrupts Joyce. ‘Lewis is my favourite. It’s ITV3. I’ve got them backing up on my Sky Plus. I think I’m the only one in the village who can work Sky Plus.’ ‘I like the Rebus books,’ adds Ibrahim. ‘If you know them? Rebus is from Scotland and, goodness me, he has a terrible time of it.’ ‘Patricia Highsmith for me,’ says Elizabeth. ‘They’ll never top The Sweeney though and I’ve read all the Mark Billinghams,’ says Ron Ritchie, again with more confidence than Chris remembers. Elizabeth, meanwhile, has opened a bottle of wine and fills up the glasses that have suddenly appeared in her friends’ hands. Chris cannot even attempt to sip his tea now, as lifting it to his lips would unbalance the cake and lifting the cup off the saucer would tip the cake in the saucer’s centre and make it impossible to put the cup back down again. He feels sweat start to trickle down his back, reminding him of the time he interviewed a twenty-five-stone Hell’s Angels enforcer with ‘I KILL COPPERS’ tattooed around his neck.

School by the sea #4

Jaar 4, en Maggie's leerlingen op Downey Girls bereiden zich voor op hun GCSE examens, net als David's leerlingen op Philip Dean Comprehensive. Als een experiment doen de drie scholen - ook Downey Boys - dit schooljaar een aantal dingen samen. Het is niet gemakkelijk, maar uiteindelijk leren de drie groepen beter met elkaar omgaan. Het experiment maakt het niet gemakkelijker voor David en Maggie om hun relatie uit te bouwen, want als ze elkaar ontmoeten, zijn er vrijwel altijd ook zeer geïnteresseerde leerlingen in de buurt, aan wie zij nu juist het goede voorbeeld moeten geven. Met de voortdurende verwijten van haar familie dat zij haar 'eigen soort' in de steek laat, zeker nadat haar ex, Stan, een ongeluk krijgt, begint Maggie zich af te vragen of haar relatie met David het wel allemaal waard is.

Cigarette butts and crisp packets littered the area—however much David tried to engage his litter patrol, it never quite went away forever—and the placing of the school at the dead end of town meant the pitiful grounds were raked with harsh sea winds from the depressed waterfront. Cracked window panes patched with cardboard and broken concrete steps completed the picture. The girls went quiet, a little nervous, some of them. Ismé, on the contrary, got louder. “Oh, a bit of real actual life,” she was saying loudly, filming it on her mobile phone. “You lot aren’t going to know what hit you.” “Maybe,” said Alice tartly, “it’ll just be a bunch of people with ideas like us? I don’t know, just a thought.” For once, Maggie was happy at Alice’s blunt manner. Ismé, as usual, rolled her eyes. Simone, on the other hand, was terrified. She thought that people were looking at her, judging her for coming from this sort of background. And the people in the school, they were going to hate her just like the kids at her old school had. She didn’t fit in anywhere, she thought, sighing. Every time she got a chance to feel like she might, everything went to crap again and she knew she wasn’t part of anyone’s world; she had left her old orbit so far behind but the new orbit didn’t suit her. Obviously if she’d looked like beautiful Ismé, she could go and do whatever she wanted. That was what was worse, she thought. It wasn’t rich and poor. It was pretty and cool, and non-pretty and uncool, and the pretty ones didn’t even realise how easily they excluded her or thought she didn’t matter.

Zweeds cryptoloog William Sandberg wordt ontvoerd door wat een internationale organisatie blijkt, die in een kasteel ergens in de Alpen bezig is met een zeer geheim project om de mensheid te redden. William blijkt niet de enige wetenschapper daar: een andere gevangene is Janine Haynes, soemeriologe. Zij is daar al zeven maanden om geschriften uit het spijkerschrift te vertalen. Allebei betogen ze dat ze om doelmatig te kunnen doen wat de organisatie van hen verwacht, de complete informatie nodig hebben, maar eigenlijk hadden ze niet eens van elkaars bestaan mogen weten. Er is een dreiging, er is een virus dat inmiddels al rondgaat, en William en Janine tasten in het duister.

'Gefeliciteerd.' Bij het horen van de stem achter zich draaide William zich geschrokken om. Hij vroeg zich af hoelang hij al met zijn hoofd tegen de tegels had gestaan en hoelang iemand naar hem had staan kijken zonder dat hij het had gemerkt. Het was Connors. Hij stond nonchalant tegen de zijkant van de open deur geleund, met zijn handen op de kruk en zijn wang dicht bij de scherpe houten zijkant. Zijn blik leek bijna vriendschappelijk. Informeel en alledaags. En hoe opmerkelijk dat op zich ook was, er was iets anders wat Williams aandacht nog meer trok. Het viel hem op dat Connors in uniform was. Gewoon in uniform. Geen beschermende kleding, geen masker geen handschoenen. Alleen zijn uniform. 'U bent niet besmet,' zei hij. 'Daar ben ik blij om,' zei William. En vervolgens: 'En waarmee precies niet?' Connors glimlachte, maar gaf geen antwoord. 'Hoe gaat het met het meisje?' 'Hetzelfde als met u. Ze rust, maar het gaat goed met haar. Het was niet de bedoeling dat jullie met elkaar zouden praten.' 'Dat hebben we gemerkt.' Een pauze. 'En wat is het onderwerp waarover we niet met elkaar mogen praten?'

Suske en Wiske #253

Wiske neemt een oud Russisch sprookjesboek mee van een bouwplaats. Het boek is magisch, en leidt haar en Suske naar een oude man, Pjotr, die in hun wereld in een verzorgingshuis zit. Hij is daarheen getoverd door zijn broer en rivaal voor de liefde van de mooie tsarewna. Natuurlijk moeten Suske, Wiske en hun vrienden hem helpen om terug te keren naar waar hij thuishoort - het oude Rusland - om als zijn jongere zelf de strijd om de hand van Tatjana te hervatten.

Even niemendalletje tussendoor…

Om de bruiloft van zijn ex-minnaar te ontlopen, neemt Arthur Less alle uitnodigingen aan die hij heeft ontvangen, zodat hij een paar maanden op reis is rond de wereld. Hij zit in een flinke dip; behalve het einde van zijn relatie, nadert zijn 50-ste verjaardag en wordt zijn nieuwste boek afgewezen. Onderweg raakt hij zo vaak van de regen in de drup, dat hij de tegenslag steeds laconieker ondergaat en door zijn belevenissen en de mensen die hij ontmoet, zijn eigen situatie begint te relativeren.

He has a rule, which is never to describe his books until after they are published. People are so careless with their responses, and even a skeptical expression can feel akin to someone saying about your new lover: Don't tell me you're dating him? But for some reason, he trusts her. "It was…" he starts, stumbling on a rock in the path then starts again: "It was about a middle-aged gay man walking around San Francisco. And, you know, his… his sorrows." Her face has begun to fold inward in dubious expression, and he finds himself trailing off. From the front of the group, the journalists are shouting in Arabic. Zohra asks, "Is it a white middle-aged man?" "Yes." "A white middle-aged American man walking around with his white middle-aged American sorrows?" "Jesus, I guess so?" "Arthur. Sorry to tell you this. It's a little hard to feel sorry for a guy like that." "Even gay?" "Even gay." "Bugger off." He did not know he was going to say this. She stops walking, points at his chest, and grins. "Good for you," she says.

Max Blitz verdient goed geld met het opsporen van oude, met name Hebreeuwse, boeken. Hij wordt door Herbert Amann, een Katholieke bijbelverzamelaar, ingehuurd om de Hillel codex op te sporen, een oudtestamentisch manuscript waarnaar wordt verwezen, maar dat sinds de 16e eeuw niet meer is gezien. Wat Blitz niet weet is dat Amann ook een Italiaanse bijbelwetenschapper, Isabelle Rieti, heeft ingehuurd voor dezelfde klus; Rieti, die Max kort daarvoor heeft ontmoet en voor wie hij gevoelens begint te ontwikkelen. Wat Max ook niet ten volle beseft, is dat de oude Amann niet alleen een bijbelverzamelaar is, maar ook een oude nazi. Niet iemand waarvan je zou willen dat hij zo'n bijzonder stuk Joods erfgoed in handen krijgt. Er zijn krachten die willen dat helemaal niemand het manuscript in handen krijgt, want Max krijgt dreigbrieven en wordt belaagd als zijn zoektocht vruchten begint af te werpen.

Blitz, het is in niemands belang om te blijven zoeken. Zeker niet in het jouwe. Je mogelijke beloning kan nooit zo groot zijn dat die je toekomstige bestraffing zou rechtvaardigen. Je hebt vast ook andere dingen te doen. Hillel ben Moses ben Hillel Boven aan de e-mail stonden de drie letters van de Hebreeuwse afkorting 'met hemelse hulp', die orthodoxe joden altijd toevoegen aan de kop van hun brieven. Het was verstuurd van een onduidelijk Gmail-adres dus dat hielp hem niet verder. Zijn hart klopte in zijn keel. Om tot rust te komen ging hij een stukje fietsen. Hij reed eerst rustig langs de Amstel naar de Ronde Hoep in Ouderkerk aan de Amstel. Toen hij al wat rustiger geworden terugreed langs de Amstel had hij zijn hoofd op orde. Hij zou de mail negeren, maar alerter blijven. En verder proberen geen anderen meer te informeren over wat hij aan het doen was. Zo veel mensen had hij trouwens ook weer niet geïnformeerd. In detail naast Peereboom en Rieti eigenlijk alleen Gideon. Maar hij kon zich tegelijkertijd niet voorstellen dat de vrome neef van zijn goede vriend iets zou hebben doorverteld. Aan wie dan? En waarom ook? Niet paranoïde worden, hield hij zichzelf voor.

Scarpetta #25

Scarpetta is terug als Chief ME van Virginia; ze moet de troep opruimen die haar weggepromoveerde voorganger heeft achtergelaten, maar hij en zijn vertrouwelingen maken het haar niet gemakkelijk. Er duikt ook al gauw een vreemde moordzaak op: een vrouw die betrokken is bij bedrijfsspionage in de ruimtevaarttechniek, maar die ook is vermoord op een plek die verband houdt met de niet verder onderzochte, maar in Scarpetta's ogen zeer verdachte dood van een andere vrouw, maanden eerder. Of en hoe de twee verbonden zijn, en waar het motief dan gezocht moet worden, is de grote vraag.

It's almost ten-thirty when we drive out of my parking lot, and I'm getting a different impression about the killer. Despite his premeditations, he can be sloppy and impulsive. For one thing, he should have picked a more remote location to dispose of his gory evidence. "I say he because it's easier." I explain to Marino we have to be careful about making assumptions. "We don't know the gender, one would assume a male but I've been surprised before. Whoever it is, this person doesn't have special skills when it comes to dismemberment. The way the hands were cut off, for example. That wasn't done by someone who's an expert. The question is why do it at all." "I don't believe it's about getting rid of her fingerprints mafia-style," Marino says. "We didn't need them to confirm her identity," I agree. "And I have to suspect her killer is shrewd enough to know that." "Maybe he's sending a message," Marino supposes. "And that makes me think of the spying aspect of all this. Like maybe Gwen was messing with the wrong people, and we're barking up the wrong tree. Maybe we're way off base thinking her murder is connected to Cammie's all because of a bunch of pennies. "That's not the only reason were thinking it," I reply as more misgivings shake me to my core, and I text Benton I'm fifteen minutes out.

Die at the end #3

SPOILER ALERT & TRIGGER WARNING Het is onmogelijk dit boek te bespreken zonder spoilers. Depressie, zelfdoding en zelfbeschadiging zijn belangrijke thema's in het verhaal, hoewel geen van de hoofdpersonages overlijdt door zelfdoding. Als je worstelt met dit soort gedachten, is dit waarschijnlijk geen goed boek om nu te lezen. Hulp is beschikbaar via 113.nl.

- - - - - - - - - -

Death-Cast maakt zich op voor het eerste jubileum, bijna 10 jaar na de - niet vlekkeloos verlopen - eerste End Day. De gebeurtenissen van die dag hebben een desastreuze invloed gehad op het leven van Paz. Hij heeft die dag, als 9-jarige, zijn vader doodgeschoten in een wanhopige poging zijn moeder te beschermen, die werd mishandeld door zijn vader. Zijn vader die ook net Valentino die te hulp kwam, van de trap had geduwd met dodelijke afloop. Paz' trauma is verergerd door de rechtszaak en de onduidelijkheid over de gemiste waarschuwing aan zijn vader van Death-Cast. En door een recente documentaire over de twaalf mensen die die eerst dag ten onrechte niet zijn gewaarschuwd, waarin Paz ongenuanceerd werd neergezet als een gevaarlijke vadermoordenaar. Zijn acteercarriere is getorpedeerd en Paz ziet geen wegen meer om met zijn onverdiende beruchtheid te leven; hij is depressief, snijdt zichzelf en denkt na een mislukte zelfmoordpoging na over een nieuwe. Ieder dag dat Death-Cast niet belt, weet hij dat het niet zal lukken en dat hij nog een dag door moet ploeteren. Alano is de zoon van Joaquin die Death-Cast heeft opgericht, en de gedoodverfde erfgenaam. Door bedreigingen tegen Death-Cast houdt zijn vader hem in een gouden kooi. Samen met een gebeurtenis uit het verleden die zwaar op zijn geweten drukt, maakt dit dat Alano het leven ook niet altijd ziet zitten. Als de paden van Paz en Alano kruisen, en ze zich tot elkaar aangetrokken voelen, zou dat voor hen allebei een positieve wending kunnen zijn. Of niet.

[Alano 4:14pm] "Lucio only signed up for a Last Friend because Death-Cast told him he was dying." This is the great paradox of Death-Cast. There would be no Last Friend serial killer if there was no Last Friend app, and there would be no Last Friend app if society wasn't expanding cultures around people who are dying and we wouldn't definitively know people are dying without Death-Cast. Who's to say that H. H. Bankson wouldn't have still been a serial killer known for something else, still claiming the same set of victims, including Lucio Morales? But who's to say that all his victims wouldn't be alive and well? If Death-Cast didn't exist, then Rio could still have his brother. If Death-Cast didn't exist, then Ariana's mother couldn't have been fired. If Death-Cast didn't exist, then my life could've been innocent. Fortunately or unfortunately, no matter your view, Death-Cast does exist. This is something I've wrestled with too for more than half my life, I've seen firsthand the good that Death-Cast has done as well as the bad, but to pin every death on the company would be like blaming the Wright brothers for every plane crash.

Grace en haar vriendin Viv gaan naar Londen, om te ontsnappen aan hun saaie dorp en winkelbedienden te worden. Als ze aankomen, merken ze dat Londen een stad is die zich klaarmaakt voor oorlog. Ramen zijn afgeplakt, tuinen worden omgespit om er moestuinen van te maken of er een schuilplaats in in te graven, en de spanning is merkbaar. Viv gaat werken bij Harrods en meldt zich, als de oorlog uitbreekt, bij de Auxiliary Territorial Services. Grace gaat, eerst met enige tegenzin, aan de slag in een boekhandel. Ze heeft eerder nooit tijd gehad om te lezen, wordt door een sympathieke en aantrekkelijke klant aangespoord om The Count of Monte Christo te lezen, en ontdekt hoe fijn het is om via boeken te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. En zij niet alleen, want de boekwinkel wordt voor veel mensen een baken van hoop.

Hopelessness welled in Grace, exacerbated by the tired fog clouding her mind. Mr. Evans was evidently worried she would be sacrificing her focus on the store for her efforts with the ARP. She was determined to prove him wrong. By the time the shop was set to close that night, she'd designed several new slogans with a couple already neatly printed on pasteboard. Liven up your shelter with a new book and Let a book keep you company during the air raids. They weren't ideal, but they were a start. Regardless, Mr. Evans had scarcely said more than two words to her and merely offered a grunt at the new adverts. She had little time to worry over his demeanor, however, for when she went home, she fell into a deep slumber. One that was rudely interrupted around eight that evening by the wail of yet another air raid. She dragged herself to the shelter along with Mrs. Weatherford where the sleep she so desperately needed eluded her. The attack continued through the night, the same as the prior evening when she'd been outside helping the people in her sector. Only this time, she was locked in the darkened cocoon of the Anderson shelter, unable to see what was happening. But she could hear it. The blasts of the ack-ack guns rattled the steel frame and bombs detonated so close, the whole structure shuddered as though it was going to cave in. Once it even seemed to lift off the ground before crashing back into place.

Bij het opruimen van de flat van haar onlangs overleden moeder, vindt Anna een dagboek van haar vader Francis. Hij was destijds een student in Engeland, afkomstig uit de toen-nog kolonie Diamond Coast (een door de schrijver bedacht land) in West Afrika, en hij is teruggegaan naar huis voordat Anna's moeder wist dat ze zwanger was. Anna heeft haar vader dus ontmoet, maar leert hem nu kennen via zijn nagelaten dagboek. Ze vindt ook een boek met krantenknipsels, waaruit blijkt dat haar vader later actief is geworden in de vrijheidsstrijd van wat nu Bamana is, en dat hij zelfs de eerste — en daarna langdurig-zittende en dictatoriale — president is geworden. De dood van haar moeder, de nieuwe informatie over haar vader, en het op de klippen lopen van haar huwelijk brengen Anna aan het twijfelen over wie ze is, en ze besluit dat ze naar Bamana moet om haar vader en haar onderbelicht gebleven 'Zwarte' helft te leren kennen. Of haar vader haar wil ontmoeten, zal ze moeten afwachten.

I did not need anyone to show me around. I was in my father's country. I took a taxi to Oxford Street Market, which was listed in all the online tourist guides. This Oxford Street was more alive than the one in London. Stalls lined the road on both sides, stretching as far as the eye could see. Shirts, dresses and skirts lined racks that rose into the sky, dancing on hangers, moving like flags in the breeze. 'Obroni!' A man approached me with a tray of sunglasses. 'Obroni, you need sunglass?' 'I'm not an obroni,' I said, and walked into the market. I paused to study the prints. I wish I had brought my sketchbook. Some were geometric, hexagons and octagons, intersecting in a dizzying manner. On others, a single motif was repeated: a fan, a lampshade, a crown. What did it mean? And the colours. Four colours on a fabric, or six, or nine. I held a few against my arm. They were made for a richer, darker hue than me. Everywhere I turned, I was reminded of my relative paleness. Sellers called out to me, 'Obroni, obroni, obroni, come and see.' I was as conspicious here as I had been in my childhood.

TSI #2

Uitbraken van wat lijkt op een kwaadaardiger variant van de Spaanse Griep brengen de medewerkers van Time Scene Investigation op het spoor van werk van de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog om het virus tot wapen te maken, voortgezet en 'verbeterd' door de Nazis in WO II. Om de ziekte te stoppen, moet TSI, met Interpol en de WHO (en de Amerikanen, natuurlijk…) achterhalen wat het mysterieuze dossier Liebfraumilch inhoudt, voordat het in handen komt van Return to Earth, een actiegroep die de planeet wil beschermen door de mensheid uit te roeien.

'Een injectiewondje in zijn nek. Ze denken dat hij het virus ingespoten heeft gekregen.' 'Om de ziekte via hem te verspreiden?' Mark dacht aan de brief die Nora had gevonden en de snelheid waarmee de ziekte in de concentratiekampen van de ene gevangene op de andere was overgegaan. 'Waarom hebben ze Weigel naar Siberië gestuurd als ze het poeder in het water konden doen?' 'Welk poeder?' vroeg Digger. 'Welk water?' 'Dat leg ik later wel uit.' 'Doe het nu maar,' zei Digger. 'Ik moet terug naar Londen, tenzij jullie me in Duitsland nodig hebben. Ik zou heel graag naar Duitsland gaan.' 'Vraag het maar aan je baas,' zei Mark, die al hard nadacht over de gevolgen van deze informatie. Hij hing op en hield de telefoon tussen zijn handen. 'Heb ik dat goed gehoord?' vroeg Barth. Mark knikte. 'Er klopt iets niet,' zei Duerr. 'Return to Earths activiteiten zijn herleid tot voor het bezoek van Weigel. Waarom zouden ze hem sturen als ze al iets in het water hadden gedaan?' Mark schudde zijn hoofd. 'Ze maken het ons niet erg gemakkelijk.' Barths telefoon ging en hij tikte op zijn oordopje om op te nemen. Hij sprak in het Duits en klonk steeds enthousiaster. 'Wat is er aan de hand?' vroeg Mark. 'Ssst!' Duerr leunde voorover en legde een hand op Marks schouder. 'Blijkbaar hebben we een doorbraak.' 'Wat voor doorbraak?' vroeg Mark, die zich buitengesloten voelde.

Rookhaven #1

Jem en haar broer Tom zwerven al een tijd rond, nadat ze bij hun akelige oom zijn weggelopen. Ze schuilen in het bos bij Rookhaven in een oud huis. Het wordt bewoond door monsters en zou eigenlijk verborgen moeten zijn, maar blijkbaar zit er een gat in de versluiering waardoor Jem en Tom het hebben kunnen vinden. Mirabelle, die er ongeveer even oud uitziet als Jem, bepleit dat Jem en Tom mogen blijven tot Tom is opgeknapt van zijn griep. Haar 'familie', de overige bewoners, staan het met tegenzin toe; contact met de buitenwereld is gevaarlijk, en nu hun verdediging verzwakt is, des te meer. En in het huis is het voor Jem en Tom gevaarlijk.

She squinted at the images again. There was a particular figure that she always felt compelled to look at, though she hated it. Amidst all the teeth and claws was what looked like a bony creature with its flesh sloughing off, right at the centre of the chaos. It had a long face and empty eyes, and it seemed to be howling as it held smaller creatures in its claws. Its mouth was jammed with dozens of long sharp teeth. It looked as if it were bringing the smaller creatures towards its shrieking mouth. It was strange. It was the only image on the door that never failed to make Mirabelle's skin crawl. She pointed at the creature. 'I wonder what that is. It looks horrible.' 'Indeed it does,' said Odd, looking both repulsed and thoughtful. Mirabelle laid her hand gently on the cold metal. 'Piglet?' she whispered. There was a sudden pounding from behind the door as something heavy drummed the earth, getting closer and closer. It was followed by an almighty clang and a deafening roar as the door shuddered. Mirabelle smiled. 'Piglet.'

In de metro van Helsinki is een moord gepleegd, een man gespiest op een kunstwerk. De burgemeester en de nieuwe Minister van Justitie — twee ambitieuze dames — willen allebei zo snel mogelijk een arrestatie. Wat ze niet willen, is dat er wordt opgerakeld dat er de afgelopen jaren steeds in oktober gruwelijke moorden zijn gepleegd in Helsinki en dat daar misschien één dader achter zit. Talinn is net overgeplaatst naar Helsinki als het onderzoek begint. Zij is naar Helsinki gekomen omdat ze nog één laatste poging wil doen om te achterhalen wat er is gebeurd met haar tweelingzus Reval, die acht jaar geleden is verdwenen, zodat ze daarna hopelijk, eindelijk verder kan met haar leven. Talinn wordt buiten de taskforce gehouden, maar pikt toch het een en ander op en heeft zelf wel ideeën over wat zij zou willen onderzoeken. Als haar onderzoek naar informatie over haar zus, begint te overlappen met aspecten van de huidige zaak en de eerdere moorden, vreest Talinn dat Reval misschien ook thuishoort in de reeks.

Talinn ging ook zitten. 'Waarom mocht ik niet weten dat Vladimir Orlovs ogen verwijderd waren? Die informatie stond niet in het sectierapport.' 'Dat zou je maar op ideeën brengen,' mompelde Turunen, nauwelijks verstaanbaar. En toen, fel: 'Waarheidsvinding, de sleutel van ons werk, lijkt voor machthebbers steeds minder van belang. Beeldvorming, daar draait het ze om. Van lugubere verhalen over uitgestoken ogen willen ze niets weten, die doen het verdomde imago van Helsinki geen goed. Dus bijten ze zich vast in een nieuwe hoofdverdachte die beter in de beeldvorming past: Jur Paasilinna, een radicaal-rechtse rotzak, vermomd als dierenrechtenactivist. De ideale dader, niemand zal er rouwig om zijn als we hem arresteren. Sterker nog, ik denk dat de dames een dansje doen als het zover komt. Hij is op de vlucht, maar het is een kwestie van tijd eer we hem vinden. Zijn arrestatie zal ongetwijfeld een groots mediaspektakel opleveren. Of hij echt achter de metromoord zit, lijkt bijzaak.' Hij schudde zijn hoofd misprijzend en stond op. 'De taskforce zit op Paasilinna en dat spoor moeten we najagen tot hij in een cel zit. Diep in mijn hart denk ik niet dat dit onze man is, maar ik kan en mag het niet uitsluiten.' Hij maakte een machteloos gebaar. "Eén verkeerde stap en ik lig eruit. Om mijn eigen carrière maak ik me geen zorgen, die loopt toch op zijn eind, maar mijn team…' Hij maakte zijn zin niet af.

Het leven van Nina laat zich keurig plannen: ze heeft haar werk in een boekwinkel en haar vaste sociale bezigheden — leesclubs en een pubquizteam — en daar is ze tevreden mee. En dan opeens komen er allemaal nieuwe mensen in haar leven en blijft er van haar planning niet zo veel meer over. De vader die ze nooit heeft gekend, en die volgens haar moeder niet meer heeft bijgedragen dan een 'zweterige 48 uur aan het begin', is overleden en heeft Nina iets nagelaten, waaronder drie halfzussen, een halfbroer, en hun (klein)kinderen. En niet iedereen daarvan is er even blij mee dat Nina is opgedoken. Om alles verder te compliceren is er ook nog de aanvoerder, Tom, van een concurrerend pubquizteam, die heel duidelijk een oogje heeft op Nina, wat haar niet onberoerd laat.

"Everyone describes him so differently." She paused, unsure. "He was one guy, but there's no consensus about what he was like. For Peter's mom, he was a blowhard who drank too much; for Millie, he was the kindest man in the world who made endless time for her." Eliza shrugged. "People change. There's forty years between the William that Peter's mom knew and the William that Millie knew. Parents get stuck in the amber of childhood, right? Whenever my parents visit, I feel myself becoming a cranky fourteen-year-old. I saw William through the lens of being his wife; I look at Millie only as her mother … You see what I mean?" "Sure. So I'll never see my dad properly, only through the filter of other people's opinions." "Or maybe it'll average out and you'll be the only one who sees the real him." Nina laughed. "Maybe there is no real thing for anyone. Maybe all of us change depending on where we are and who we're with." "And that's why you like to be alone." Eliza looked at her and smiled. "How do you mean?" "Because you prefer who you are when you're alone."

Een schrijver werkt aan twee boeken, een "Privé Domein"-achtig autobiografisch boek en een science fiction roman "De lasso van de tijd". In zijn autobiografie en de roman verhaalt hij over zijn worsteling met het verdriet over het kind dat er niet is gekomen en de vader die hij had willen zijn — en de vader die hij had willen hebben. In het ene boek probeert hij een oplossing te vinden door een robot-dochtertje te laten leveren door de Mitsukoshi Troostbaby Company. In de "Lasso" poogt zijn alter ego keer op keer terug te gaan in de tijd om zijn kind alsnog geboren te laten worden.

‘Pap! Je hebt bloed!’ Ik lag in de schaduw te lezen op mijn badlaken. ‘Het is niks, lieverd. Ik heb me gesneden aan iets in het water.’ ‘Ja maar…’ ‘Ik weet dat het er eng uitziet. Maar mijn bloed stolt niet zo goed. Daarom lijkt het altijd erger dan het is. Als ik een blauwe plek heb van voetbal, dan is die plek gigantisch.’ ‘Ja maar…’ ‘Het is gezonder dan te dik bloed. Daar krijg je een hartaanval van.’ Ik legde mijn boek weg. ‘Niks om je zorgen over te maken. Oké? Ik doe er straks een pleister op. Waar is je bal?’ Ze wierp een blik over haar schouder — de bal dobberde nog op het water. ‘Ik heb nooit bloed,’ zei ze. ‘Je bent toch weleens gevallen?’ ‘Maar zonder bloed.’ ‘Misschien herinner je je het gewoon niet meer?’ Ze keek op me neer, doodernstig en nadruppelend van haar zwempartij. ‘Papa, ik heb nóóit bloed.’   Rond een uur of negen hebben we de tent weer opgezet en broodjes kweekburger soldaat gemaakt. Scottie zat in kleermakerszit, een handdoek om de schouders geslagen, droge grassprieten op haar benen, als barstjes in porselein. De kat die ik voor Butler had aangezien lag naast haar te snorren met een buik vol overrijpe tepels — er moest dus ergens een nestje zijn. De avondlucht was vol insecten die het alleen op mij hadden voorzien. Ik vertelde Scottie hoe talrijk de insecten waren geweest toen haar opa haar leeftijd had gehad. Hoe ze indertijd bij valavond het landschap hadden omgetoverd tot een grofkorrelige polaroid, hoe de ruitenwissers ze hadden uitgesmeerd tot abstract schilderwerk, hoe steekmuggen rond de straatlantaarns had gewolkt. ‘Als je opa door de schemer fietste kreeg hij happen proteïne te verstouwen — het was een heel gerochel om de smaak ervan weer uit je keel en je gedachten te bannen. Mensen hadden nog niet door hoe belangrijk insecten waren, voor het bestuiven van bloemen en het ruimen van kadavers. En als ze het wel doorhadden, kon het ze niet genoeg schelen. Daarom heb je tegenwoordig nep-insecten.’