iklees

Literatuurwetenschapper Henry Field is in een straatje in Dublin een boekwinkel binnengelopen, maar stond opeens weer buiten en de winkel was verdwenen. Hij blijft ernaar opzoek, omdat hij overtuigd is dat het te maken heeft met een boekhandelaarster, Opaline, die hij onderzoekt. Hij ontmoet Martha, die in het huis 'ernaast' in dienst is als huishoudster bij een oude dame; Martha is naar Dublin gevlucht, weg van haar echtgenoot die haar mishandelde. Opaline komt in jaren '20 van de twintigste eeuw in Dublin, via Parijs, op de vlucht voor haar broer die haar tot een huwelijk wil dwingen. De levens van Opaline, Martha en Henry blijken verweven met elkaar, en met de mysterieuze boekhandel in Ha'penny Lane.

[Martha] I stood and watched for a while some bathers walked purposefully into the water and never hesitated, while others inched their way slowly. I couldn't decide which approach was better. There was no way of avoiding the shock and the pain of the cold. Perhaps it was better to get the hard part over with quickly and reach the exhilaration of having mastered your own senses and the environment. That was why we were all doing this, I thought. To prove something to ourselves. That we could do something so physically uncomfortable in order to feel our own sense of power. Or something. I should have felt more powerful, now that Shane was gone. But I didn't. I felt numb. I felt guilty. I didn't feel as though good had triumphed over evil. There were no winners, only wounded people picking up the pieces of their broken lives. I would never know why Shane came into my life; why I was fated to live that experience. I often wondered if there was something I had done wrong to deserve it. But in my book A Place Called Lost the author believed that every hardship in life was a key to some greater understanding, and it was up to you if you chose to use it to unlock the future or bolt the door. I inhaled deeply and looked out towards the horizon. The tips of the grey clouds glowed peach and the freezing water was mercurial, save for a golden strip that sparkled in the sunlight. I didn't want to bolt the door. I wanted to open it.

Last Day was oddity on the calendar. Slightly more than one day, but not quite two, it began at some point on May 27 and ended on May 28. Whether encircled by sunrise, sunset, midnight, or quitting time, the parameters of the day were entirely personal. This lack of clear boundary was just one of the many reasons Sarah Moss hated the holiday. As a child she would cry and cry for the duration of Last Day, refusing to fall asleep all night, making May 28 cranky and miserable for both her and her parents. Everyone assured her she would grow out of it. When that didn't happen, she affected a teenage air of disavowal. The perfect mask for her shuddering fear. The fear was totally irrational, she knew. Despite what felt like a never-ending fountain of oil spills, carbon emissions, and toxic waste, the planet had yet to smolder into one big ashtray. Life marched on. It always did. It probably always would, at least in her lifetime and for many thousands of lifetimes after hers. No big deal. It was a dramatic holiday of self-inflicted upheaval drawn out into a public performance Collective catharsis and all that. Right?

De belevenissen van vier personen, tijdens een Last Day, een dag met allerlei rituelen, variërend over de wereld, maar meestal met iets van afronding, afsluiting, vergiffenis en vergeving. De zestienjarige Sarah Moss besluit om op bezoek te gaan bij Kurt, een tatoeage-artiest die ze op een feestje heeft gesproken en die nu haar 'eeuwige liefde' moet zijn. Kurt, in de veertig, denkt daar anders over, maar neemt haar op sleeptouw terwijl hij een bezoek brengt aan een oude liefde de hij om vergeving wil vragen. Karen, als kind mishandeld en (mogelijk ook daardoor) met een ontwikkelingsachterstand, gaat op zoek naar iemand uit haar verleden, en astronaut Bear beleeft een vreemde Last Day op het ISS, ver weg van de aardbol.

Een heel ander boek dan ik dacht. Ik vermoedde al dat het niet een kwestie zou zijn van 'oh jee, een groot gevaar voor de wereld, dat moeten we gauw afwenden', of zelfs een Don't look up, maar meer een Carol and the end of the world waarin het gaat om hoe we omgaan met de wetenschap dat het binnenkort onherroepelijk is afgelopen. Maar dat was het ook niet. Dit gaat helemaal over een situatie waar het herdenken van de mogelijkheid dat de wereld zou kunnen vergaan, een jaarlijkse 'feestdag' is geworden, waar personen verschillende mee omgaan. Dat is op zich ook interessant en mooi geschreven. En je vraagt je toch het hele boek af, of er verder niks gebeurt.

.

.

.

.

.

.

.

SPOILER ALERT

Thursday Murder Club #2

Elizabeth krijgt een bericht van iemand die al lang geleden is overleden. Sterker nog, iemand die nooit heeft geleefd… Het blijkt een schuilnaam van iemand uit haar verleden, die nu hulp zoekt om uit handen te blijven van de internationale criminele geldschieter waarvan hij een fortuin aan diamanten heeft gestolen. Met tegenzin verleent Elizabeth haar steun, for old time's sake, maar als er doden beginnen te vallen, raakt de hele Thursday Murder Club betrokken. Ze hebben het druk, want ze moeten ook nog wraak nemen op de jonge delinquenten die Ibrahim hebben beroofd en mishandeld.

Weer grappig en onderhoudend. En er wordt aan het einde een voor iedereen - behalve voor alle criminelen - bevredigend einde aan geregisseerd. Elizabeth is goed op dreef en Joyce ontwikkelt zich gaandeweg tot haar solide rechterhand in het hele spionage-gebeuren. Ibrahim en Ron zijn iets minder prominent aanwezig bij de actie, maar hebben zo nu en dan een niet-onbelangrijke rol te spelen.

Als kind dacht Johannes dat zijn moeder en andere Surinamers kwamen van de Paramariboom, wat hij verkeerd had verstaan. Het blijkt niet zo'n slechte metafoor, als hij eindelijk op zijn 29ste naar Suriname gaat om zijn 'roots' daar te ontdekken. Zijn moeder reist hem na, ze wil dat hij eerst een paar dagen op eigen houtje rondkijkt, voordat haar herinneringen de zijne kleuren. De reis geeft Johannes meer inzicht in zichzelf en in zijn relatie met zijn ouders.

De mannen met bordjes kijken naar haar, met kennelijke verwondering. Het bevalt haar zichtbaar, ze heeft er geen moeite mee om alle aandacht op te eisen. 'Zoon!' roept ze en ze stapt dwars door de mannetjes heen naar me toe. 'De koningin is gearriveerd. Laat het gepeupel beginnen met juichen! Ik word eindelijk weer opgevangen in de eigen regio,' zegt ze en ze lacht hard om zichzelf. Ik open mijn armen, ze laat haar koffers los en pakt me vast, drukt me tegen zich aan. Ze ruikt naar het volledige assortiment van Rituals en de Wereldwinkel, spirituele zalfjes en geurkaarsen. Ze zweet niet. De omhelzing voelt vertrouwd en tegelijkertijd heel anders dan alle voorgaande brasa's uit ons leven: het is de eerste omhelzing die hier, op deze grond plaatsvindt, de eerste sinds ik weet hoe de boom eruitziet waaraan ze ooit groeide. Ik laat als eerste los. Ze glimlacht breed. Onder haar hoed komen wat grijze pijpenkrulletjes tevoorschijn. 'Waar bleef je zo lang?' 'Ik had nog geen toeristen-KAART gekocht, dus toen ik eindelijk aan de beurt was, moest ik weer helemaal terug naar het begin van de rij.' 'Logisch,' zeg ik. Mijn moeder kijkt me droog aan. 'Helemaal terug naar het begin. Zeker omdat ik zwart ben.' Een paar seconden blijft ze er ernstig bij kijken, dan barsten we allebei tegelijk in lachen uit.

After passing two sets of traffic lights, I turned down an alley near the third. In contrast to the glitzy main street, this alleyway was crammed with buildings and felt a bit maze-like. After walking for a little while, I turned at the second corner and found a cylindrical postbox. It must have been getting repainted regularly; the brilliant vermilion really jumped out at you. I had only ever seen postboxes like this in movies or old TV shows; I could see why it made a good landmark. Behind it was the shop I was looking for. ‘I guess this is the place . . .’ I murmured to myself. I must have been walking for ten minutes or so. Now that I had arrived, I could see it was just as the map had described, but for me, still new in Tokyo, it had been a bit of an adventure. Kijima-san had told me it was a venerable old stationery shop, but though the three-storey building gave off an air of history, there was nothing run-down about it. It had style, but with restraint – there was something mysterious about the atmosphere. On the glass doors at the entrance, it said Shihodo, in gold kanji characters. A mild scent greeted me as I entered the shop. Maybe it was incense? Unlike a self-asserting cologne, this aroma wrapped me in a tenderness that soothed me amid all my struggles getting used to Tokyo. A beat later, a man’s voice sent an Irasshaimase! from the back of the shop. The greeting was gentle in the same way the incense was, and I felt like he was genuinely welcoming me from the bottom of his heart.

In Ginza, bij het grote treinstation in Tokyo, is een winkel voor schrijfwaren. In vijf losse verhalen komen mensen naar de winkel, die moeite hebben met een boodschap voor iemand die veel voor ze betekent, en waarvoor ze de juiste schrijfmaterialen zoeken. De manager van de winkel, Ken Takarada, helpt hen vooral door het aanhoren van hun verhaal, waardoor de klanten beter begrijpen wat ze precies willen uiten.

Bundel met vier novelle's: Dead Man's Mirror, The Incredible Theft, Murder in the Mews, Triangle at Rhodes. Drie moorden en een diefstal, waar Poirot bij wordt geroepen om te achterhalen wat er precies is gebeurd en wie de dader is. In al deze gevallen blijkt dat net iets anders te liggen dan iedereen op het eerste oog aanneemt.

Uit: The Incredible Theft "I do not think so. Now what motives could there be? There is the motive of money. The papers were stolen with the object of turning them into cash. That is the simplest motive to consider. But the motive might possibly be something quite different." "Such as —" Poirot said slowly: "It might have been done definitely with the idea of damaging someone." "Who?" "Possibly Mr Carlile. He would be the obvious suspect. But there might be more to it than that. The men who control the destiny of a country, Lord Mayfield, are particularly vulnerable to displays of popular feeling." "Meaning that the theft was aimed at damaging me?" Poirot nodded. "I think I am correct in saying, Lord Mayfield, that about five years ago you passed through a somewhat trying time. You were suspected of friendship with a European Power at that time bitterly unpopular with the electorate of this country." "Quite true, M. Poirot." "A statesman in these days has a difficult task. He has to pursue the policy he deems advantageous to his country, but he has at the same time to recognize the force of popular feeling. Popular feeling is very often sentimental muddle-headed, and eminently unsound, but it cannot be disregarded for all that." "How well you express it! That is exactly the curse of a politician's life. He has to bow to the country's feeling, however dangerous and foolhardy he knows it to be."

De ondertitel van het boek is "Een bijdrage aan de discussie over kolonialisme, slavernij en migratie". Het is een verdere uitwerking van zijn Johan de Witt-lezing uit 2017. De auteur streeft ernaar om een (meer) evenwichtig beeld te geven van de situatie in het verleden met betrekking tot de genoemde onderwerpen. Dat is wat mij betreft niet helemaal gelukt.

Het is zeker nuttig om er nog maar eens op te wijzen dat het lastig is om mensen te beoordelen naar maatstaven van hier en nu. En dat het gevaarlijk is om te shoppen in de geschiedenis naar alleen die feiten die in je straatje van pas komen. Wat ik het meest interessant vond, is dat de auteur duidelijk maakt hoeveel variatie er was, bijvoorbeeld in de verschillen tussen koloniale mogendheden, tussen voormalig koloniën in Afrika en in Azië, maar ook binnen die regio's. En in de tijd - hoe in de loop van de afgelopen 500 jaar veranderingen in machtsverhoudingen, economie en geografie invloed hadden op het denken over die drie onderwerpen.

Toch vond ik het boekje onbevredigend, omdat de auteur er nogal gemakkelijk vanuit gaat dat er een juist en objectief beeld te vinden is, als je maar 'goede geschiedschrijving' beoefent. Ja, er zijn bronnen, die subjectief zijn (waarschijnlijk), zoals bv. registers, kasboeken en administratie. Maar ook die zijn inmiddels misschien niet meer allemaal beschikbaar, omdat er later toch met politiek correcte ogen is opgeschoond. Er kan dus niet meer met zekerheid gezegd dat dat wel, of juist niet, is gebeurd. Soms is de auteur erg bezig met alleen maar weerleggen, enigszins triomfantelijk, wat juist meer zwart-wit oplevert dan grijstinten.

Johan de Witt kon geen kennis hebben van onze moderne opvatting dat alle mensen gelijk zijn. Dat betekende dat hij net als zijn tijdgenoten van mening was dat lijfeigenschap en slavernij buiten West-Europa een normaal verschijnsel waren, dat vrouwen voor een groot aantal beroepen niet in aanmerking konden komen, dat kinderen al op zeer jonge leeftijd moesten werken, dat Joden en rooms-katholieken geen openbare functies mochten bekleden. Je kunt Johan de Witt nu eenmaal niet kwalijk nemen dat hij niet op de hoogte was van onze huidige normen en waarden. Je zou hem net zo goed kunnen verwijten dat hij zijn contacten met buitenlandse regeringsleiders per brief onderhield en niet per telefoon of e-mail. Wilt u excuses aanbieden? Dan kunt u de rest van uw leven beter vrij nemen, want er is volgens onze huidige opvattingen in het verleden zoveel verkeerd gegaan, dat je dag en nacht bezig zou zijn om je daarvoor te verontschuldigen. Ik hoop dan ook dat de huidige beeldenstorm weer gaat liggen. Het verleden heeft nu eenmaal andere maatstaven en die moeten we ook gebruiken om dat verleden te beoordelen. Een Engelse auteur heeft dat heel aardig onder woorden gebracht: The past is a foreign country, they do things differently there.

Thursday Murder Club #1

Coopers Chase is een sjiek bejaardendorp, en het woonoord van een aantal krasse knarren die samen een club hebben opgericht om oude moordzaken te onderzoeken en bespreken: Elizabeth, met een verleden bij MI6, gepensioneerd psychiater Ibrahim, voormalig vakbondsman Ron, en hun nieuwste lid, Joyce, een oud-verpleegster. Als de aannemer van het dorp, Tony Curran, wordt vermoord, hebben ze een echte zaak om zich in vast te bijten. Ze verzekeren zich slim van een ingang bij de politie, via agent Donna de Freitas en inspecteur Chris Hudson, die wel een beetje tegenstribbelen, maar als snel beseffen dat de Thursday Murder Club hen ook van dienst kan zijn.

Chris is struggling further now, because the slice of cake is slightly too big for the gap between the bottom of the cup and the edge of the saucer and it is taking all his efforts to keep it balanced. Still, he has had a career of interviewing killers, psychopaths, con artists and liars of every sort, so he ploughs on. ‘We really just need to talk to Mr Ritchie and his son – and Joyce, I think you also saw …’ ‘CSI is too American for me,’ interrupts Joyce. ‘Lewis is my favourite. It’s ITV3. I’ve got them backing up on my Sky Plus. I think I’m the only one in the village who can work Sky Plus.’ ‘I like the Rebus books,’ adds Ibrahim. ‘If you know them? Rebus is from Scotland and, goodness me, he has a terrible time of it.’ ‘Patricia Highsmith for me,’ says Elizabeth. ‘They’ll never top The Sweeney though and I’ve read all the Mark Billinghams,’ says Ron Ritchie, again with more confidence than Chris remembers. Elizabeth, meanwhile, has opened a bottle of wine and fills up the glasses that have suddenly appeared in her friends’ hands. Chris cannot even attempt to sip his tea now, as lifting it to his lips would unbalance the cake and lifting the cup off the saucer would tip the cake in the saucer’s centre and make it impossible to put the cup back down again. He feels sweat start to trickle down his back, reminding him of the time he interviewed a twenty-five-stone Hell’s Angels enforcer with ‘I KILL COPPERS’ tattooed around his neck.

School by the sea #4

Jaar 4, en Maggie's leerlingen op Downey Girls bereiden zich voor op hun GCSE examens, net als David's leerlingen op Philip Dean Comprehensive. Als een experiment doen de drie scholen - ook Downey Boys - dit schooljaar een aantal dingen samen. Het is niet gemakkelijk, maar uiteindelijk leren de drie groepen beter met elkaar omgaan. Het experiment maakt het niet gemakkelijker voor David en Maggie om hun relatie uit te bouwen, want als ze elkaar ontmoeten, zijn er vrijwel altijd ook zeer geïnteresseerde leerlingen in de buurt, aan wie zij nu juist het goede voorbeeld moeten geven. Met de voortdurende verwijten van haar familie dat zij haar 'eigen soort' in de steek laat, zeker nadat haar ex, Stan, een ongeluk krijgt, begint Maggie zich af te vragen of haar relatie met David het wel allemaal waard is.

Cigarette butts and crisp packets littered the area—however much David tried to engage his litter patrol, it never quite went away forever—and the placing of the school at the dead end of town meant the pitiful grounds were raked with harsh sea winds from the depressed waterfront. Cracked window panes patched with cardboard and broken concrete steps completed the picture. The girls went quiet, a little nervous, some of them. Ismé, on the contrary, got louder. “Oh, a bit of real actual life,” she was saying loudly, filming it on her mobile phone. “You lot aren’t going to know what hit you.” “Maybe,” said Alice tartly, “it’ll just be a bunch of people with ideas like us? I don’t know, just a thought.” For once, Maggie was happy at Alice’s blunt manner. Ismé, as usual, rolled her eyes. Simone, on the other hand, was terrified. She thought that people were looking at her, judging her for coming from this sort of background. And the people in the school, they were going to hate her just like the kids at her old school had. She didn’t fit in anywhere, she thought, sighing. Every time she got a chance to feel like she might, everything went to crap again and she knew she wasn’t part of anyone’s world; she had left her old orbit so far behind but the new orbit didn’t suit her. Obviously if she’d looked like beautiful Ismé, she could go and do whatever she wanted. That was what was worse, she thought. It wasn’t rich and poor. It was pretty and cool, and non-pretty and uncool, and the pretty ones didn’t even realise how easily they excluded her or thought she didn’t matter.

Zweeds cryptoloog William Sandberg wordt ontvoerd door wat een internationale organisatie blijkt, die in een kasteel ergens in de Alpen bezig is met een zeer geheim project om de mensheid te redden. William blijkt niet de enige wetenschapper daar: een andere gevangene is Janine Haynes, soemeriologe. Zij is daar al zeven maanden om geschriften uit het spijkerschrift te vertalen. Allebei betogen ze dat ze om doelmatig te kunnen doen wat de organisatie van hen verwacht, de complete informatie nodig hebben, maar eigenlijk hadden ze niet eens van elkaars bestaan mogen weten. Er is een dreiging, er is een virus dat inmiddels al rondgaat, en William en Janine tasten in het duister.

'Gefeliciteerd.' Bij het horen van de stem achter zich draaide William zich geschrokken om. Hij vroeg zich af hoelang hij al met zijn hoofd tegen de tegels had gestaan en hoelang iemand naar hem had staan kijken zonder dat hij het had gemerkt. Het was Connors. Hij stond nonchalant tegen de zijkant van de open deur geleund, met zijn handen op de kruk en zijn wang dicht bij de scherpe houten zijkant. Zijn blik leek bijna vriendschappelijk. Informeel en alledaags. En hoe opmerkelijk dat op zich ook was, er was iets anders wat Williams aandacht nog meer trok. Het viel hem op dat Connors in uniform was. Gewoon in uniform. Geen beschermende kleding, geen masker geen handschoenen. Alleen zijn uniform. 'U bent niet besmet,' zei hij. 'Daar ben ik blij om,' zei William. En vervolgens: 'En waarmee precies niet?' Connors glimlachte, maar gaf geen antwoord. 'Hoe gaat het met het meisje?' 'Hetzelfde als met u. Ze rust, maar het gaat goed met haar. Het was niet de bedoeling dat jullie met elkaar zouden praten.' 'Dat hebben we gemerkt.' Een pauze. 'En wat is het onderwerp waarover we niet met elkaar mogen praten?'

Suske en Wiske #253

Wiske neemt een oud Russisch sprookjesboek mee van een bouwplaats. Het boek is magisch, en leidt haar en Suske naar een oude man, Pjotr, die in hun wereld in een verzorgingshuis zit. Hij is daarheen getoverd door zijn broer en rivaal voor de liefde van de mooie tsarewna. Natuurlijk moeten Suske, Wiske en hun vrienden hem helpen om terug te keren naar waar hij thuishoort - het oude Rusland - om als zijn jongere zelf de strijd om de hand van Tatjana te hervatten.

Even niemendalletje tussendoor…

Om de bruiloft van zijn ex-minnaar te ontlopen, neemt Arthur Less alle uitnodigingen aan die hij heeft ontvangen, zodat hij een paar maanden op reis is rond de wereld. Hij zit in een flinke dip; behalve het einde van zijn relatie, nadert zijn 50-ste verjaardag en wordt zijn nieuwste boek afgewezen. Onderweg raakt hij zo vaak van de regen in de drup, dat hij de tegenslag steeds laconieker ondergaat en door zijn belevenissen en de mensen die hij ontmoet, zijn eigen situatie begint te relativeren.

He has a rule, which is never to describe his books until after they are published. People are so careless with their responses, and even a skeptical expression can feel akin to someone saying about your new lover: Don't tell me you're dating him? But for some reason, he trusts her. "It was…" he starts, stumbling on a rock in the path then starts again: "It was about a middle-aged gay man walking around San Francisco. And, you know, his… his sorrows." Her face has begun to fold inward in dubious expression, and he finds himself trailing off. From the front of the group, the journalists are shouting in Arabic. Zohra asks, "Is it a white middle-aged man?" "Yes." "A white middle-aged American man walking around with his white middle-aged American sorrows?" "Jesus, I guess so?" "Arthur. Sorry to tell you this. It's a little hard to feel sorry for a guy like that." "Even gay?" "Even gay." "Bugger off." He did not know he was going to say this. She stops walking, points at his chest, and grins. "Good for you," she says.

Max Blitz verdient goed geld met het opsporen van oude, met name Hebreeuwse, boeken. Hij wordt door Herbert Amann, een Katholieke bijbelverzamelaar, ingehuurd om de Hillel codex op te sporen, een oudtestamentisch manuscript waarnaar wordt verwezen, maar dat sinds de 16e eeuw niet meer is gezien. Wat Blitz niet weet is dat Amann ook een Italiaanse bijbelwetenschapper, Isabelle Rieti, heeft ingehuurd voor dezelfde klus; Rieti, die Max kort daarvoor heeft ontmoet en voor wie hij gevoelens begint te ontwikkelen. Wat Max ook niet ten volle beseft, is dat de oude Amann niet alleen een bijbelverzamelaar is, maar ook een oude nazi. Niet iemand waarvan je zou willen dat hij zo'n bijzonder stuk Joods erfgoed in handen krijgt. Er zijn krachten die willen dat helemaal niemand het manuscript in handen krijgt, want Max krijgt dreigbrieven en wordt belaagd als zijn zoektocht vruchten begint af te werpen.

Blitz, het is in niemands belang om te blijven zoeken. Zeker niet in het jouwe. Je mogelijke beloning kan nooit zo groot zijn dat die je toekomstige bestraffing zou rechtvaardigen. Je hebt vast ook andere dingen te doen. Hillel ben Moses ben Hillel Boven aan de e-mail stonden de drie letters van de Hebreeuwse afkorting 'met hemelse hulp', die orthodoxe joden altijd toevoegen aan de kop van hun brieven. Het was verstuurd van een onduidelijk Gmail-adres dus dat hielp hem niet verder. Zijn hart klopte in zijn keel. Om tot rust te komen ging hij een stukje fietsen. Hij reed eerst rustig langs de Amstel naar de Ronde Hoep in Ouderkerk aan de Amstel. Toen hij al wat rustiger geworden terugreed langs de Amstel had hij zijn hoofd op orde. Hij zou de mail negeren, maar alerter blijven. En verder proberen geen anderen meer te informeren over wat hij aan het doen was. Zo veel mensen had hij trouwens ook weer niet geïnformeerd. In detail naast Peereboom en Rieti eigenlijk alleen Gideon. Maar hij kon zich tegelijkertijd niet voorstellen dat de vrome neef van zijn goede vriend iets zou hebben doorverteld. Aan wie dan? En waarom ook? Niet paranoïde worden, hield hij zichzelf voor.

Scarpetta #25

Scarpetta is terug als Chief ME van Virginia; ze moet de troep opruimen die haar weggepromoveerde voorganger heeft achtergelaten, maar hij en zijn vertrouwelingen maken het haar niet gemakkelijk. Er duikt ook al gauw een vreemde moordzaak op: een vrouw die betrokken is bij bedrijfsspionage in de ruimtevaarttechniek, maar die ook is vermoord op een plek die verband houdt met de niet verder onderzochte, maar in Scarpetta's ogen zeer verdachte dood van een andere vrouw, maanden eerder. Of en hoe de twee verbonden zijn, en waar het motief dan gezocht moet worden, is de grote vraag.

It's almost ten-thirty when we drive out of my parking lot, and I'm getting a different impression about the killer. Despite his premeditations, he can be sloppy and impulsive. For one thing, he should have picked a more remote location to dispose of his gory evidence. "I say he because it's easier." I explain to Marino we have to be careful about making assumptions. "We don't know the gender, one would assume a male but I've been surprised before. Whoever it is, this person doesn't have special skills when it comes to dismemberment. The way the hands were cut off, for example. That wasn't done by someone who's an expert. The question is why do it at all." "I don't believe it's about getting rid of her fingerprints mafia-style," Marino says. "We didn't need them to confirm her identity," I agree. "And I have to suspect her killer is shrewd enough to know that." "Maybe he's sending a message," Marino supposes. "And that makes me think of the spying aspect of all this. Like maybe Gwen was messing with the wrong people, and we're barking up the wrong tree. Maybe we're way off base thinking her murder is connected to Cammie's all because of a bunch of pennies. "That's not the only reason were thinking it," I reply as more misgivings shake me to my core, and I text Benton I'm fifteen minutes out.

Die at the end #3

SPOILER ALERT & TRIGGER WARNING Het is onmogelijk dit boek te bespreken zonder spoilers. Depressie, zelfdoding en zelfbeschadiging zijn belangrijke thema's in het verhaal, hoewel geen van de hoofdpersonages overlijdt door zelfdoding. Als je worstelt met dit soort gedachten, is dit waarschijnlijk geen goed boek om nu te lezen. Hulp is beschikbaar via 113.nl.

- - - - - - - - - -

Death-Cast maakt zich op voor het eerste jubileum, bijna 10 jaar na de - niet vlekkeloos verlopen - eerste End Day. De gebeurtenissen van die dag hebben een desastreuze invloed gehad op het leven van Paz. Hij heeft die dag, als 9-jarige, zijn vader doodgeschoten in een wanhopige poging zijn moeder te beschermen, die werd mishandeld door zijn vader. Zijn vader die ook net Valentino die te hulp kwam, van de trap had geduwd met dodelijke afloop. Paz' trauma is verergerd door de rechtszaak en de onduidelijkheid over de gemiste waarschuwing aan zijn vader van Death-Cast. En door een recente documentaire over de twaalf mensen die die eerst dag ten onrechte niet zijn gewaarschuwd, waarin Paz ongenuanceerd werd neergezet als een gevaarlijke vadermoordenaar. Zijn acteercarriere is getorpedeerd en Paz ziet geen wegen meer om met zijn onverdiende beruchtheid te leven; hij is depressief, snijdt zichzelf en denkt na een mislukte zelfmoordpoging na over een nieuwe. Ieder dag dat Death-Cast niet belt, weet hij dat het niet zal lukken en dat hij nog een dag door moet ploeteren. Alano is de zoon van Joaquin die Death-Cast heeft opgericht, en de gedoodverfde erfgenaam. Door bedreigingen tegen Death-Cast houdt zijn vader hem in een gouden kooi. Samen met een gebeurtenis uit het verleden die zwaar op zijn geweten drukt, maakt dit dat Alano het leven ook niet altijd ziet zitten. Als de paden van Paz en Alano kruisen, en ze zich tot elkaar aangetrokken voelen, zou dat voor hen allebei een positieve wending kunnen zijn. Of niet.

[Alano 4:14pm] "Lucio only signed up for a Last Friend because Death-Cast told him he was dying." This is the great paradox of Death-Cast. There would be no Last Friend serial killer if there was no Last Friend app, and there would be no Last Friend app if society wasn't expanding cultures around people who are dying and we wouldn't definitively know people are dying without Death-Cast. Who's to say that H. H. Bankson wouldn't have still been a serial killer known for something else, still claiming the same set of victims, including Lucio Morales? But who's to say that all his victims wouldn't be alive and well? If Death-Cast didn't exist, then Rio could still have his brother. If Death-Cast didn't exist, then Ariana's mother couldn't have been fired. If Death-Cast didn't exist, then my life could've been innocent. Fortunately or unfortunately, no matter your view, Death-Cast does exist. This is something I've wrestled with too for more than half my life, I've seen firsthand the good that Death-Cast has done as well as the bad, but to pin every death on the company would be like blaming the Wright brothers for every plane crash.

Grace en haar vriendin Viv gaan naar Londen, om te ontsnappen aan hun saaie dorp en winkelbedienden te worden. Als ze aankomen, merken ze dat Londen een stad is die zich klaarmaakt voor oorlog. Ramen zijn afgeplakt, tuinen worden omgespit om er moestuinen van te maken of er een schuilplaats in in te graven, en de spanning is merkbaar. Viv gaat werken bij Harrods en meldt zich, als de oorlog uitbreekt, bij de Auxiliary Territorial Services. Grace gaat, eerst met enige tegenzin, aan de slag in een boekhandel. Ze heeft eerder nooit tijd gehad om te lezen, wordt door een sympathieke en aantrekkelijke klant aangespoord om The Count of Monte Christo te lezen, en ontdekt hoe fijn het is om via boeken te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. En zij niet alleen, want de boekwinkel wordt voor veel mensen een baken van hoop.

Hopelessness welled in Grace, exacerbated by the tired fog clouding her mind. Mr. Evans was evidently worried she would be sacrificing her focus on the store for her efforts with the ARP. She was determined to prove him wrong. By the time the shop was set to close that night, she'd designed several new slogans with a couple already neatly printed on pasteboard. Liven up your shelter with a new book and Let a book keep you company during the air raids. They weren't ideal, but they were a start. Regardless, Mr. Evans had scarcely said more than two words to her and merely offered a grunt at the new adverts. She had little time to worry over his demeanor, however, for when she went home, she fell into a deep slumber. One that was rudely interrupted around eight that evening by the wail of yet another air raid. She dragged herself to the shelter along with Mrs. Weatherford where the sleep she so desperately needed eluded her. The attack continued through the night, the same as the prior evening when she'd been outside helping the people in her sector. Only this time, she was locked in the darkened cocoon of the Anderson shelter, unable to see what was happening. But she could hear it. The blasts of the ack-ack guns rattled the steel frame and bombs detonated so close, the whole structure shuddered as though it was going to cave in. Once it even seemed to lift off the ground before crashing back into place.

Bij het opruimen van de flat van haar onlangs overleden moeder, vindt Anna een dagboek van haar vader Francis. Hij was destijds een student in Engeland, afkomstig uit de toen-nog kolonie Diamond Coast (een door de schrijver bedacht land) in West Afrika, en hij is teruggegaan naar huis voordat Anna's moeder wist dat ze zwanger was. Anna heeft haar vader dus ontmoet, maar leert hem nu kennen via zijn nagelaten dagboek. Ze vindt ook een boek met krantenknipsels, waaruit blijkt dat haar vader later actief is geworden in de vrijheidsstrijd van wat nu Bamana is, en dat hij zelfs de eerste — en daarna langdurig-zittende en dictatoriale — president is geworden. De dood van haar moeder, de nieuwe informatie over haar vader, en het op de klippen lopen van haar huwelijk brengen Anna aan het twijfelen over wie ze is, en ze besluit dat ze naar Bamana moet om haar vader en haar onderbelicht gebleven 'Zwarte' helft te leren kennen. Of haar vader haar wil ontmoeten, zal ze moeten afwachten.

I did not need anyone to show me around. I was in my father's country. I took a taxi to Oxford Street Market, which was listed in all the online tourist guides. This Oxford Street was more alive than the one in London. Stalls lined the road on both sides, stretching as far as the eye could see. Shirts, dresses and skirts lined racks that rose into the sky, dancing on hangers, moving like flags in the breeze. 'Obroni!' A man approached me with a tray of sunglasses. 'Obroni, you need sunglass?' 'I'm not an obroni,' I said, and walked into the market. I paused to study the prints. I wish I had brought my sketchbook. Some were geometric, hexagons and octagons, intersecting in a dizzying manner. On others, a single motif was repeated: a fan, a lampshade, a crown. What did it mean? And the colours. Four colours on a fabric, or six, or nine. I held a few against my arm. They were made for a richer, darker hue than me. Everywhere I turned, I was reminded of my relative paleness. Sellers called out to me, 'Obroni, obroni, obroni, come and see.' I was as conspicious here as I had been in my childhood.