#vikingboot

Vandaag eindigt De Barre Tocht en komt de Fenrir aan in Genk. Omstreeks 18.00 uur krijgen ze in de waterskiclub een feestelijk onthaal. De jongeren roeiden dan in totaal 140 km. Onder hen zitten de broers Anthony (16) en Alessio (15) Veneziano.

“Op de boot komen we goed overeen”, zegt Alessio Veneziano. Zijn broer Anthony beaamt dat. “Thuis maken we wel eens ruzie, maar op de boot kunnen we dat niet maken. In groep zullen we elkaar altijd bijstaan.”

Stank in Luik

Voor Anthony viel de tocht beter mee dan verwacht. “Overal kwamen we vriendelijke mensen tegen. We passeerden vaak prachtige plekjes. In Namen gingen we naar de kermis en dronken we iets. Daarnaast kon ik het ook goed vinden met de reporter van TV Limburg.”

“Er waren ook mindere momenten. Bij een onoplettendheid in de sluis bijvoorbeeld. Het roeien was vaak ook erg zwaar en soms zat diegene achter mij niet in het juiste ritme, dat stoorde wel. Toen we voorbij Luik gingen, stonk het enorm langs de industrieterreinen. We passeerden daar ook Sclessin, het voetbalstadion van Standard.”

Uitrusten en lekker eten

Anthony en Alessio volgen allebei een opleiding als huisschilder. “Eerst deed ik horeca, maar dat kon ik moeilijk organiseren met mijn voetbaltraining”, zegt Anthony. “Ik kan opeens onredelijk kwaad worden. Tijdens de boottocht deed ik soms iets en even later beheerste ik me dan weer. Nu probeer ik twee keer na te denken voordat ik iets doe.”

“Als ik terug thuis ben, ga ik goed uitrusten en eens lekker eten. Ik kijk ernaar uit om terug weg te gaan met mijn vrienden. Bovendien heb ik twee weken mijn vriendin moeten missen. Ik ga haar eens goed verwennen.”

De ‘barre tocht’ is ondertussen halverwege. Onderweg smeren de jongeren lustig zonnecrème tegen de brandende zon. Voorbijgangers begroeten de boot massaal. De bemanningsleden worden ondertussen zelfs herkend van in de krant.

“Ik mis mijn familie en mijn moeder al”, vertelt Isa Gürgür (17). Ook Marco Cistriani (17) mist zijn thuis. “Maar door het zingen op de boot vliegt de tijd gelukkig.”

Vaarbewijs

Stuurvrouw Stefanie Granturchi bezit een vaarbewijs. “Dat is hetzelfde als een rijbewijs, maar dan voor het water. Het examen omvatte zowel theorie als praktijk. Ik kreeg bijvoorbeeld vragen over voorrangsregels en moest verschillende wolkensoorten kunnen herkennen.”

Op de boot wapperen tal van vlaggen. “De rood-gele vlag is een waarschuwing dat onze boot moeilijk bestuurbaar is”, aldus Nordin Di Giacomo (16). “De blauw-gele vlag hijsen we als we vertrekken. Daarnaast hangen we ook altijd de vlag op van het land waarin we varen.”

“Tijdens onze tocht doorkruisen we veertien sluizen”, zegt Marco. “Het is altijd speciaal om het water te zien leeglopen. We maken de Vikingboot dan vast. Eens de sluizen opengaan, mogen we zeker nergens tegen botsen.”

Toeterende trein

Jeroen Ghelen (21) is verbaasd dat zoveel mensen foto’s maken van de boot. “Bovendien toeteren auto’s, motorrijders steevast naar ons. Gisteren toeterde zelfs een passerende trein. We worden soms zelfs herkend van in de krant!”

Vrijdag 1 juli vertrokken elf Genkse jongeren van de jeugdwerking Gigos op ‘de barre tocht’ in Gîvet. Met een Vikingboot bevaren ze de Maas van de Franse grens naar Genk. In 12 dagen roeien ze een stevige 140 kilometer. Als jonge reporter van het jongerenpersagentschap StampMedia reis ik mee en zal ik dagelijks verslag uitbrengen van hun belevenissen.

Met deze boottocht willen de jongeren de jeugdwerking van Gigos onder de aandacht brengen. Ongeveer 80 jeugdige werkers bouwden samen de Vikingboot de ‘Fenrir’. De groep enthousiastelingen beschikt over een flinke dosis werklust en engagement. Maandenlang leefden ze toe naar deze tocht.

Geen plezierreis

Vooraf aan de tocht overnachtte de groep een weekend in de Ardennen. Daar leerden ze elkaar te vertrouwen en om te gaan met conflicten. De boottocht is geen plezierreisje, want de bemanningsleden roeien dagelijks ongeveer zes uur. Dat belast natuurlijk de armspieren. Elk kwartier een pauze is dan ook geen overbodige luxe. Bovendien roeiden de jongeren nooit eerder samen. Niet het roeien zelf, maar als groep hetzelfde roeiritme aanhouden wordt de moeilijkste taak.

Rustdagen

Tijdens hun reis lassen de jongeren twee rustdagen in, waarvan eentje in Luik en eentje in Maastricht. In beide steden krijgen ze een rondleiding. Om de twee dagen houdt de Vikingboot halt in een stad. Daar kunnen de bemanningsleden douchen. Slapen doet de groep in kampeertentjes aan wal.

Unieke ervaring

Afgelopen week werkten de jongeren de boot volledig af. “Het wordt een unieke ervaring”, vertelt de 16-jarige Anthony Veneziano. “We gaan heel wat avonturen beleven.”

De jongeren van jeugdwerking Gigos in Genk maken op 1 juli een 12-daagse boottocht. Momenteel werken ze hun Vikingboot af.

Twaalf jongeren uit Genk-Zuid maken begin juli een roeitocht van 140 kilometer in een houten Vikingschip. De jongeren zijn vrijwilligers uit het jeugdwerk en roeien van de Franse grens tot in Genk. Vlak voor hun afvaart ronden de jongeren de laatste werken aan hun boot af, voornamelijk vernissen en schuren.

Goede teamgeest

“Met deze boottocht tonen de jongeren dat ze actievelingen zijn”, zegt Stefanie Granturchi, jeugdwelzijnswerker bij Gigos. Zij gaat mee op de boot als stuurvrouw. “De jongeren zien die boot als een hobby en het wekt een positief gevoel bij hen op.”

De boot, ‘De Fenrir’, is het werk van ongeveer tachtig jongeren uit Winterslag en Genk-Zuid. Samen bouwden ze een houten Vikingschip van tien meter lang. De jongeren maken deel uit van The Black Duck, een samenwerking van vrijwilligers uit de verschillende jeugdverenigingen van Genk-Zuid.

Vermoeiend en uitdagend

De deelnemers hopen op ideaal weer. “Als het regent, moeten we het water uit de boot scheppen en bij een te warme temperatuur wordt het afzien”, legt Granturchi uit. “Bovendien vermoeit het roeien de armspieren. Daarom lassen we om het kwartier een pauze in. Dagelijks zullen we een zestal uren op de boot zitten.” De groep vindt het moeilijk in hetzelfde ritme te roeien. “De jongeren vaarden voordien nog niet samen. In het begin wordt het daarom nog wat oefenen.”

Marco Cistruani (17) ziet de barre tocht als een uitdaging. “Ons doel is om de Genkse jeugdwerking bekender te maken. Ik wil zeker heelhuids thuiskomen”, lacht hij. “Maar dat zal wel lukken met dit team.”

Enthousiasme troef

Isa Özdemir (18) deed vorig jaar ook mee aan de boottocht. “Toen roeiden we heen en terug naar Maastricht”, vertelt Özdemir. “Het roeien was niet vanzelfsprekend, de groep moet elkaar vertrouwen. Dit jaar zijn we door ons weekendje teambuilding in de Ardennen beter voorbereid. We hebben een hechte band.”

Een week voor de uitvaart kijkt Alessio Veneziano (15) alvast uit naar dit vakantieavontuur. Samen met zijn broer Anthony Veneziano (16) hielp hij maandenlang mee aan de bouw van de boot. Ook Isa Özdemir voelt nu al vakantiekriebels: “Het wordt een hele belevenis.”