#uzdrowiska

Wiemy na pewno, że najstarsze uzdrowisko w Polsce znajduje się na Dolnym Śląsku. Nie wiemy jednak, które to uzdrowisko.

Dwa dolnośląskie uzdrowiska aspirują do miana najstarszego nie tylko na Dolnym Śląsku, ale i w całej Polsce. Zarówno Lądek-Zdrój, jak Cieplice Śląskie-Zdrój mają sporo argumentów na swoją korzyść. Rozstrzygnięcie tego sporu nie jest proste i całkiem możliwe, że nigdy nie dowiemy się, kto był pierwszy.  

Pierwsza zachowana historyczna wzmianka o Cieplicach (łac. Calidusfons) pojawia się natomiast w dokumencie księcia Bernarda Lwóweckiego zwanego też Zwinnym 18 marca 1281 roku, gdzie są wymieniane jako część nadania dla joannitów ze Strzegomia. Czyli Cieplice miałyby według tej wersji nie mniej niż 739 lat.

Zgodnie z legendą cieplickie źródła zostały odkryte przez księcia śląskiego Bolesława I Wysokiego w 1175 roku, uzdrowisko ma więc dziś, jeśli wierzyć tej opowieści, 845 lat. 

Lądek prawa miejskie uzyskał w 1270 roku, jednak pierwszym zachowanym dokumentem jest informacja o odnowieniu praw i przywilejów miejskich przez króla czeskiego Wacława IV Luksemburskiego w 1392 roku, czyli w tej potwierdzamy (zaledwie) 628 lat historii Lądka plus... no właśnie, plus coś, co było wcześniej -  ale nie wiemy, ile należy do tej daty dodać, bo nie wiemy, z którego roku pochodziły potwierdzane prawa i przywileje.

Lądecka legenda przypisuje odkrycie pierwszego źródła pasterzowi, natomiast w rymowanym utworze wydanym w Kłodzku w 1604 roku anonimowy poeta wspomina się o Lądku pisząc, że "Mongołowie wpadli do uzdrowiska i spustoszyli je". Czyli wedle tego musiał istnieć przed 1241 rokiem, ma więc co najmniej 779 lat.  [wg]

Pierwsza połowa lat 50. XX wieku to niewątpliwie jeden z najtrudniejszych okresów w polskiej historii. To również czas, „kiedy w różnych dziedzinach życia w Polsce wprowadzano wzorce radzieckie, uznając je za najlepsze, najbardziej postępowe w świecie. Nie ominęło to oczywiście także działalności uzdrowiskowej, kiedy to wprowadzono nowe metody kuracji uzdrowiskowej, wzorując się oczywiście na doświadczeniach radzieckich.” (s. 10) Tymi słowami R. Łuczyński zaprasza nas do świata kurortów w Sudetach Środkowych i na Przedgórzu Sudeckim funkcjonującym w latach 1951-1966. Zakres dat jest nieprzypadkowy: początek to powołanie Centralnego Zarządu Uzdrowisk (1 stycznia 1951), koniec zaś – wejście w życie ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym z 17 czerwca 1966 roku

W kolejnej książce poświęconej dolnośląskim uzdrowiskom dowiedzieć się sporo możemy o Szczawnie-Zdroju, Jedlinie-Zdroju oraz Przerzeczynie-Zdroju, parę słów poświęcił Autor również Starym Bogaczowicom – miejscowości położonej nieopodal Szczawna-Zdroju, w której swego czasu funkcjonowała pijalnia wód mineralnych, a w planach była m.in. bu­do­wa inhalatorium. 

Całość poprzedza ogólny wstęp, z którego możemy dowiedzieć się m.in., że dzienna norma wędlin na osobę podczas pobytu w uzdrowisku wynosiła 50 g, a wyjeżdżającym z uzdro­wiska kuracjuszom przysługiwał suchy prowiant o wartości energetycznej ok. 1200 kalorii; że w latach 50. zakładano biblioteki sanatoryjne i że odgórnemu unormowaniu podlegały także uzdrowiskowe dekoracje: jeden komplet portretów dostojników państwowych, a także czerwone i białe płótna, hasła i obrazki... (s. 18).

Piękne, staranne wydanie, interesujący tekst, przystępny styl, a przy tym dużo odniesień źródłowych, pozwalających szczególnie zainteresowanym danym tematem sięgnąć nieco głębiej, dowiedzieć się więcej. Całość bogato ilustrowana rysunkami i fotografiami. 

Trudno znaleźć na rynku wydawniczym publikacje, które w tak kompleksowy sposób opisywałyby sytuację sudeckich uzdrowisk po II wojnie światowej, a jednocześnie stanowiłyby tak barwny i interesujący opis uzdrowiskowej codzienności. Świetna lektura i dla tych, którzy kurortom przyglądają się z naukowej perspektywy, i tych, co czynią to w ramach hobbystycznej pasji. [jk]

Pijalnia wód mineralnych to jeden z najważniejszych budynków w każdym uzdrowisku. Zazwyczaj jest to też jeden z bardziej reprezentacyjnych budynków. Nie inaczej jest w Polanicy-Zdroju.

Cały kompleks składa się z pijalni wód, miejsca na kawiarnię oraz hali spacerowej, dziś również wykorzystywanej w części jako kawiarnia. Obejmuje także część sanatoryjną z pokojami dla 60 osób oraz 36 kabinami kąpielowymi.

Co wyjątkowe, budynek Pijalni wygląda zupełnie inaczej od strony parku, a zupełnie inaczej od strony ulicy Zdrojowej. Budynek od strony Parku Zdrojowego jest jednokondygnacyjny i ma półokrągłe wejście zakończone kopułą, natomiast od strony ulicy Zdrojowej jest budowlą dwukondygnacyjną z dodatkową kondygnację w przyziemu. 

Pijalnię, czyli dawny Helenenbad (dosł. Łazienki Heleny) zaprojektowało dwóch architektów z Berlina - Paul Rother i Felix Wild - a wybudowała firma Andreasa Ernsta z Kłodzka. Wzniesiono ją w ciągu jednego roku niedługo po zakończeniu budowy Nowego Domu Zdrojowego (czyli dzisiejszego sanatorium “Wielka Pieniawa”), który także budowała firma Ernsta.

W Pijalni wypływa źródło Wielka Pieniawa (dawniej Pieniawa Józefa). Odwiert sięga 34 metrów wgłąb ziemi. Wielka Pieniawa to woda średniozmineralizowana, która wpływa korzystnie na poprawę problemów trawiennych i żołądkowych, jak również uaktywnia formułę obronną, czyli ułatwia uwalnianie i usuwanie toksyn z organizm. Jest butelkowana i dostępna w całym kraju. [wg]

Po wycieczce do uzdrowisk su­deckich w latach następujących bezpośrednio po II wojnie światowej (Uz­dro­wiska sudeckie w latach 1945-1950, PDŚ nr 3/2017), zapraszamy Was do bliższego poznania uzdrowisk w Sudetach Zachodnich. W okresie, na którym uwagę skupił Autor (lata 1951-1966), w Sudetach czynnych było 10, zaś trzy z nich (Cieplice Śląskie, Czerniawa-Zdrój i Świeradów-Zdrój) usytuowane były w Su­de­tach Zachodnich. Mało kto pamięta dziś, że wcześniej działały na tym obszarze także Jerzmanice-Zdrój i Opol­no-Zdrój, które w opisywanych latach już jednak nie funkcjonowały. 

Ciekawy był także przypadek innego: Bolkowa-Zdroju (znajdującego się na terenie Starych Rochowic), które miało szansę na reaktywację i rozwój, ale ostatecznie nie zostało utworzone. Inny warty przypomnienia casus to Opolno-Zdrój, leżące u północnego podnóża zachodniego krańca Gór Izerskich. Poświęcono mu niewiele miejsca, m.in. z braku materiałów źró­dło­wych. 

W publikacji R. Łuczyński opi­su­je wszystkie te miejscowości – przy­bli­ża­jąc ich dzieje i rozważając szanse ro­zwoju. Polecamy!

Termalne źródła - kto skorzystał ten poznał ich siłę

New Post has been published on http://sanexus.x10.mx/2012/08/25/pensjonaty-milo-wygodnie-smacznie-i-bardzo-tanio-skorzystaj-juz-dzis/

Pensjonaty – miło, wygodnie, smacznie i bardzo tanio! Skorzystaj już dziś!

Drodzy Czytelnicy zaproponować bliższe przypatrzenie się ciekawym miejscom noclegowym jakimi są pensjonaty. Szczerze polecamy wybór tych cudownych miejsc, które doskonale nadają się na kilkudniowy wypoczynek. Są to miejsca znakomite szczególnie dla małżeństw, rodzin a także większych grup wycieczkowych, ale także dla osób indywidualnych nie zabraknie tu miejsca! Obiekty te – pensjonaty dysponują zazwyczaj przeważnie pokojami dwu, trzy, czteroosobowymi i apartamentami dla większej liczby Gości. Standard pensjonatów jest różnorodny ale z pewnością jest to takie miejsce, w którym warto spędzić urlop! Tu – w pensjonatach bardzo dobrze się Państwo zrelaksują, spróbują wybornego jedzenia i miło spędzą czas, korzystając z licznych udogodnień, o które z wielką starannością dbają przemili gospodarze! Wielką zaletą pensjonatów jest to, że oferują Gościom mnóstwo ciekawych atrakcji takich jak ogniska, zwiedzanie okolicy, zabawy dla dzieci i wiele innych. Zachęcająca jest także przystępna cena! Następnym atutem pensjonatów jest ogród rekreacyjny okalający obiekt, który zazwyczaj otoczony jest podwórkiem z placem zabaw. Pensjonaty tworzą wspaniała atmosferę – niesamowicie łatwo jest poczuć się w nich dobrze, jak w wymarzonym domu! Właśnie dzięki pensjonatom możemy spełniać swoje pragnienia nawet gdy nasz budżet wakacyjny nie jest zbyt wielki! Nie czekaj, skorzystaj już dziś!

Interesują Cię kwatery prywatne