#ucanzi

Bundan tam bir yıl önceydi. Benim karmakarışık bi blogum ve anonimlere verdiğim cevaplarla hatrı sayılı bir takipçi kitlesine ulaşmış bir tumblr hesabım vardı. Doğrusu Gamze; ha bu arada Gamze benim sevdiğim,yandığım o benim. Her neyse bir gün gezinirken Gamze beni blog önerileri listesinde görüyor ve bloguma giriyor felan fotografım yok blogta sadece ufak tefek yazılarım fotograflar,fikirlerimi felan paylaştığım bir blog. Birazda siyasi sorulan anonimlere verdiğim cevaplar ve blogta yayımladığım yazılar onu çok etkilemiş ve bana o gün şöyle bir mesaj atıyor ; ‘’ Merhaba beni ancak bir devrimci anlar biraz konuşabilirmiyiz?’’ diye Doğrusu bana derdini anlatan ve sıkıntılarını dinlediğim çok insan vardı. (Eğer aktif bir tumblr kullanici iseniz benim ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız :) . Her zaman ki  gibi; ben hayatımın kadınıyla tanışacağımdan habersizim; bloga giriyor ve bir kaç anonim cevapladıktan,bir kaç post paylaştıktan sonra gelen kutusunda mesajlara bakıyorum. Gamze’nini mesajını görüyorum ve ona ‘’tabi buyrun’’ diye derdini anlatması için müsade ediyorum. O güne kadar onlarca kişi yazdı onlarcasına cevap yazdım. Ve bir o kadarıda telefon numaramı istedi bir kaç kişi dışında kimseye vermemiştim. O güne kadar verdiğim kişilerde bir kaç ay tanıştan sonra verdiğim kişiler. O gün ne olduysa ben sadece yarım saat konuştuktan sonra bir işim çıkıyor ve ona numaramı veriyorum.  Dışarda arkadaşarla otururken bir.den telefonum çalıyor. Gizli numara arıyordu. Açtım. Ses yoktu. ‘Alo’ diyordum ama karşıdan cevap yok ve 17 saniye sonunda telefonu kapatıyor konuşmuyordu. Bende herhalde şaka yapmak istiyen biri aramış diye düşündüm. Bir kaç saat sonra birkez daha ; Gizli numara arıyor idi. Açtım.  ‘Alo’ dedim biraz sertçe. Karşıdan bir ses kısık ve boğuk ‘Alo’ diyor . ‘Efendim’ diyorum ‘Nasılsın’ diyor ‘iyiyim’ diyorum. Konuşma böyle tatlı giderken kim olduğunu soruyorum. Tabi söylemiyor buda. Bende tabi konuştuğum ve numarımı verdiğim insanlara özellikle böyle durumlar için kendimi ayrıyetten başka bir isimle tanıtıyorum ki Gamze gibi arıyanlarım olursa onları daha iyi tanıyabileyim diye :)) . Ona ismimin ilk harfini sordum söyledi bende ona isminin ilk harfini ve ismini söylediğimi duyunca çok şaşırmıştı.  2-3 ay böyle konuştuk dertleştik. Birbirimize iyi geldiğimiz bir mutlak gerçekti. Ama telefon sonuçta insan ne kadar güvenebilirse bizde o kadar güvendik. Hatta hiç kimseye anlatamadıklarımızı anlattık bir süre sonra benim ve tabi bende onun kimseye güvenemediği kadar çok güvendiği insan olduk birbirimizin. Birbirimizden onlarca kilometre uzakta, hiç bilmediğimiz şehirlerde oturuyor idik ama ikimizde içten biliyorduk ki bu bizim mesafeleri aşamıyacağız anlamına gelmediğini. İki insanın birbirini görünce ki o sahte gülüşlerinden soyutlamıştık.Napıyorsak içerisinde samimiyet var idi. Mesafeler getiriyordu bu samimiyeti bize. Samimiydik. Hiç görmediğin bir insana eksik kaldığın taraflarını anlatmak daha kolay oluyordu. Bizde anlattık. Eksik kaldığımız tarafları anlattıkça o boşluklarda o eksikliklerde buluşuyor idik. Bizi birleştiren en büyük şeylerden biri de bu galiba,buydu. Aramızda ismini veremiyeceğim bir samimiyet vardi. Anlarsiniz işte ismi konulmamış bir şey. Bu şey her neyse benim çok hoşuma gidiyordu, seviyordum bunu. Sanırım inceden yanığımda artık diye hissetiğim an açıldım Gamze'ye. O günden sonra bir metre yakınımızda olan insanların aşamıyacağı mesafeye karşın biz 448 km aştık. Birbirimizin ailesi olduk. Emek veriyoruz ve biz her şeyin inanarak aşılabileceğine inaniyoruz, sizlerde inanın. Biz yaptıysak sizde yaparsınız. Bir sene sonra yani 25 kasım 2018'de bu postumun altına Gamze'yle el ele fotografımızı atmak üzere, sağlıcakla kalın.Aşk'la kalın.