#siirlerdebuldumseni

gözlerim neden sık sık dalıyor

eksik bir şey mi var hayatımda

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında

Yürüyorum,arkama bakmadan yürüyorum

Yolumun karanlığa saplanan noktasında

Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum

Kara gökler, kül rengi bulutlarla kapanık

Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar

İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık

Biri benim , biri de serseri kaldırımlar

İçimde damla damla bir korku birikiyor

Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler

Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor

Gözüne mil çekilmiş bir âmâ gibi evler

Kaldırımlar, çilekeş yalnızların annesi

Kaldırımlar, içimde yaşamış bir insandır

Kaldırımlar, duyulur ses kesilince sesi

Kaldırımlar, içimde kıvrılan bir lisandır

Bana düşmez can vermek yumuşak bir kucakta

Ben bu kaldırımların emzirdiği çocuğum

Aman, sabah olmasın bu karanlık sokakta

Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum

Ben gideyim yol gitsin, ben gideyim yol gitsin

İki yanımda aksın, bir sel gibi fenerler

Tak tak ayak sesimi aç köpekler işitin

Yolumun zafer takı, gölgeden taş kemerler

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim

Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları

Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim

Örtün, üstüme örtün serin karanlıkları

Uzansa gövdem taşlara boydan boya

Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi

Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya