#tombis

Cok kilo aldim. Kadin tribi degil benimki, ay kilo aldim sekerim, yok ben daha fenayim vah vah. Bazilari boyle kendini kotuleye kotuleye 1-0 one gectim saniyor. Halbuki isin formulu basit: (1) Tarti/Terazi/Baskul o da inandirici olmazsa (2) cm/inch/gerekirse foot/hatta metre. Buyrun olcuselim.

Bir de boyle insanlar sanki cok duygulandim, cok uzuldum diye soyut muhabbet yapiyorlar. Durum aslen elle tutulabilir olmasina ragmen laf kalabaligina devam ederler. "Evet yahu, feci dombili olmussun sen" desen de kuser boyleleri; ama eger sen kendine giydiriyorsan ufaktan ufaktan onu bile elinden almaya calisirlar. Tatminde suursuzluk donemi diyoruz bu faza. Bir durun kendinize gelin, goz var izan var, kim daha dombili diye sidik yaristiracaginiza birbirinize ya da en azindan kendinize bir hayriniz olsun da iki kilo verin, destek olun, spora tesvik edin, dimi?

Neyse iste, ben cok kilo aldim. Hic boyle olmamistim. Tombis zamanlarim olsa bile dombili dedirtmedim kendime hic. Biraz saglik sorunlarim oldu, bunu takip eden ve baglantili ufak capli bir depresyon vs hayatimda olmadigim kadar dombiliyim. Kendime bunu itiraf etmem 1-2 ayimi aldi, azami noktaya gelene kadar da tartiya bile cikmadim. Ama insanin bir ic sesi var ya genelde dis sesini bile bastiran, iste benimki oyle bir tahminde bulunmus ki gram oynamadi. Hastaliga, hormonlara falan verdim, o birbirinden degerli, gozumun bebegi kotlari kaldirdim baska bahara sakladim ki moralim bozulup cokmeye devam etmesin. Esofman, tayt takiliyorum. Ayna desen unuttum neye benzedigimi, hayal meyal cikariyorum kendimi onunden hizlica gecerken.

Sosyal hayatimi rolantiye aldim, minimum hatta sifir denebilir. Ama garip bir sekilde icimde bir huzur var. Kimseyle gorusmek istememek ayri bir sey, bir de gorusmedigim icin kendimle gurur duymam apayri. Bravo bana! Tamam, halt ettigimi anlayacagim eninde sonunda ama o zamana kadar kendimi kandirmak hosuma gidiyor.