#time dimension

From “Every Hand Against Him!” in Journey into Mystery #110, November, 1964. Stan Lee script, Jack Kirby pencils, Chic Stone inks, Stan Goldberg (?) colors, Artie Simek letters.

Orbal Stafflant

So break the old pattern of present-moment denial and present-moment resistance. Make it your practice to withdraw attention from past and future whenever they are not needed. Step out of the time dimension as much as possible in everyday life.

ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში მჯეროდა, რომ არ არსებობდნენ ადამიანები, რომელთაც თხემით ფეხამდე შეეძლოთ შენი გაგება, იდეური ზრუნვა, სიყვარული, სიმშვიდის და თავისუფლების მოცემა, მოგზაურობა შენთან ერთად თქვენივე გამოგონილ სამყაროში და დროის შეგრძნების გარეშე ჩაკარგვა იქ. არ მჯეროდა, რომ ამ ყველაფერს შესაძლებელი იყო ერთ ადმიანში მოეყარა თავი მანამ, სანამ არ აღმოვაჩინე უკან დაბრუნებული პატარა პრინცი, რომელიც გულიანად იცინის, კითხვებზე პასუხს ბოლომდე თითქმის არასდროს გცემს და მუდამ თავის შორეულ ვარდზე ზრუნავს, რომელსაც ვერასდროს ვნახავ. მას არ უყვარს, როცა მოთვინიერებულია, თუმცა თავად უყვარს შენზე ზრუნვა, თან ისე, შეუძლებელია ეს შენს სულს არ უხაროდეს. არ უნდა ბევრი პასუხისმგებლობა, რადგან მას თავისი პლანეტა აქვს მოქმედი თუ ჩამქრალი ვულკანებით და ერთი ულამაზესი ვარდით, რომელიც მთელ მის სამფლობელოს თავის ელფერს ჰფენს. ერთადერთი, რაც დაგრჩენია ისაა, რომ მოასწრო ზრუნვა, ჩახუტება, ყველაფრის გაკეთება, რაც ხელგეწიფება, თქმა თუ მიცემა მისთვის, რაც კი შეიძლება თვის დაუსრულებელ მოგზაურობაში გამოადგეს, რადგან როდის რა წამოუვლის თავში, ვერ გაიგებ, შეიძლება არც გითხრას და წინა დღით დაგემშვიდობოს. ზუსტად ისე, როგორც წინაზე. გეტყვის, რომ ასე უკეთესია, მაგრამ შენ ვერ გაიგებ, რადგან დედამიწელი ხარ. მერე დაჯდები და ბავშვივით იტირებ, ამითაც ვერ მოითქვამ გულს და ბოლოს უბრალოდ ისე ჩაიხუტებ მასზე მოგონებებს გულში, რომ ისინი შენი საკუთრება გახდებიან, შეისისხლხორცებ და ყველგან თან ატარებ, თუმცა ამას შენს გარდა ვერავინ მიხვდება და ეს იქნება ყველაზე ლამაზი რამ, რაც კი შენს საკუთრებაში ყოფილა. 

ამჯერად ვარსკვლავბიჭუნამ დიდხანს მოისურვა დარჩენა და ვინ იცის, იქნებ სულაც არ უნდა წასვლა, მაგრამ თუ მაინც მოუწევს, ხომ შეიძლება უკანაც კი დაბრუნდეს ხოლმე. საოცარია, რა მალე გაყვარებს თავს და აღგაფრთოვანებს თვისი სისადავით, გრძნობათა სინაზით, მზრუნველობით, იდეებით, იდუმალებით და მუდამ თბილი ხელებით. ყოველ ჯერზე, როცა მის გვერდით აღმოჩნდებით, თქვენ ნახავთ, როგორ იწყებს დედამიწა ვარსკვლავივით კიაფს, თქვენი სული კი სიცილს. 

მას შეუძლია ჯადოსნურად გააჩეროს დრო და სამუდამოდ იქ დარჩენა მოგანდომოთ, სადაც სამოგზაუროდ წაგიყვანათ. განახებთ ახალ ადგილებს, ძველებს კი ახლებურად დაგანახებთ, გაგასინჯებთ ახალ გემოებს, ემოციებს და შეხებებს. თავიდან შეიძლება მოგეჩვენოთ, რომ ის თქვენთან ურთიერთობს, მაგრამ მალევე აღმოაჩენთ, რომ ის ისეთივე ბავშვია, როგორიც თავად იყავით ოდესღაც და ახლა მხოლოდ მას ესაუბრება. მისი სულის კოცნა კი გიღიტინებთ და ძველებური, ლაღი სიცილი გიბრუნდებათ. დამერწმუნეთ, თუ ოდესმე თქვენც ჩემსავით გაგიმართლათ და ერთხელ მაინც შეხვდით მას, მიხვდებით, რას აღვწერდი და ამაზე უარს ვერც თქვენ იტყვით. აი ნახავთ, როგორ მოგინდებათ გულში თბილად ჩაიკრათ და თქვენს მკლავებში მოასვენოთ, დააძინოთ, მოუაროთ და დაიცვათ ყველა იმ ბინძური, ბოროტი ენერგიისგან, რაც გარშემო შეიძლება არსებობდეს ამ პლანეტაზე. 

მიუხედავად თქვენი დიდი პატივისცემისა, მაინც ბავშვური ეგოიზმი დაკრავს ჩემ ფიქრებს და სულაც არ მინდა მისი ვინმესთვის გაზიარება. არ მინდა ამ სამყაროში რომელიმე თქვენგანის შემოშვება, თუმცა როგორც უკვე ვთქვი, პატარა პრინცი საკმაოდ ჯიუტია, ხანდახან ბუზღუნებს კიდეც და თუ მას თქვენ მოეწონეთ მეგზურად, მე წინ ამას ვერ აღვუდგები და კეთილ მგზავრობას გისურვებთ. 

The Time Dimension, on the brink of destruction...

I drew this for my wonderful friend Halo’s auditory fanfic.

You should all totally check it out, by the way! I’ll be voice acting for Adult Star in the newest chapter!

What is the purpose of writing this paper? On an occasional day, when I had nothing to do, I began to think about the principles of physical phenomena such as time dilation and clock-slow effect. Suddenly, a flash of light flashed in my brain, as if I discovered something about the time pulse and the moving distance of objects. The physical relationship between them, so I seized this opportunity to think deeply, and finally got inspired by the train thought experiment. I set up four identical clocks in my mind, and two of them were placed in two trains respectively. According to the different speeds of the two trains, the movement distances of the pointers of the two clocks were different. After analysis, based on Newton's absolute space-time concept, I came up with the idea that time increases and decreases in the same amount of space. I found an argument that I thought was more convincing, as well as some physical relational expressions, and a more decent-looking conclusion. Therefore, regarding these argumentation processes, I will explain them in detail in the following chapters.

The Man From Taured

The Man from Taured  Is the story of a man arriving Tokyo Haneda Airport in late 1950’s. 

 He was said to spoke French, & Japanese and multiple languages,

 When he was asked to show / produce his passport, he handed over his passport & Japanese customs officials was unfamiliar with this passport, however his passport had a Japanese stamp from his previous trips and the stamps of many other countries.