ประโยคนี้อยู่ในรายการทางช่องTHPBS ฟังแล้วชวนให้คิดต่อ..

ฉันคิดว่าการลืมแบบนี้คงเป็นการลืมบุคคลที่ไม่มีผลกระทบกับชีวิตเราเท่าไร

หากแต่ถ้าเป็นคนที่มีผลกระทบต่อชีวิตและหัวใจเราการลืมคงไม่มีอยู่จริง

เราไม่ได้ลืมเค้า เราแค่ไม่อยากเอ่ยถึง เรากลัวความทรงจำของเรา

น่าแปลกที่สมองของมนุษย์มีความสามารถจดจำสิ่งที่เลวร้ายได้ดี

เพื่อที่จะไม่เกิดเหตุการณ์ซ้ำขึ้นอีก (ในเรื่องเลวร้าย)

(แน่นอนหากเป็นเรื่องที่ดีคุณย่อมพูดมันซ้ำแล้วซ้ำอีก)

คาริบ ยิบราน ได้กล่าวว่า

การลืมเป็นส่วนหนึ่งของอิสระภาพ

  อิสระภาพจากอดีต

ลืมความทรงจำสำหรับฉันไม่มีจริง

ไม่อย่างนั้นแล้วเราจะเรียกทำไมว่า ความทรง-จำ?

ความทรงจำ คงอยู่มิอาจลบเลือน

เราอาจนึกถึงอดีตเพื่อระลึกถึงปัจจุบันของเรา

แต่การติดอยู่กับอดีตมากจนเกินไปก็ไม่ดีนัก

ปัจจุบันกลายเป็นอดีตที่ส่งผลต่ออนาคตของเรา

อดีต-ปัจจุบัน-อนาคต สิ่งที่มนุษย์เรียกขาน เป็นสิ่งเดียวกัน