THE HOMESMAN: Tommy Lee Jones’ emotioneel drama mist bezieling.
Mensen hebben verhalen nodig. Het is bewezen, het zit in onze natuur. Maar waarom we de verhalen vertellen die we vertellen, is mij vaak minder duidelijk. Waarom zijn we, een eeuw later, nog steeds aangetrokken tot het lijden en de kille esthetiek van het Wilde Westen? En wat maakt een verhaal over drie vrouwen die hun verstand verliezen door trauma, en met paard en kar naar de andere kant van het land gebracht worden, op een manier toch herkenbaar?
Nebraska Territory, 1854. Mary Bee Cuddy (gespeeld door een stroeve Hilary Swank) leeft alleen in een hechte gemeenschap van boeren. Ze werkt op het land, wat veel geld zal opleveren na de winter. Het enige wat ze mist is een echtgenoot om haar leven mee te delen, maar niemand is geïnteresseerd. Wanneer drie vrouwen in het dorp (ondankbare rollen voor Grace Gummer, Miranda Otto en Gro Svendsen) hun verstand verliezen, besluit Mrs. Cuddy hen naar Iowa te vervoeren met paard en kar. Het is een zware en gevaarlijke reis die weken zal duren. Net voor ze vertrekt ontmoet ze George Briggs (een geweldige Tommy Lee Jones), een landloper en dief die ze redt van de dood door ophanging, op voorwaarde dat hij haar vergezelt op de reis.
Briggs is nors en grof, hij is niet geïnteresseerd in het doel van de reis of het trauma van de vrouwen, en al helemaal niet in de moed van Mary Bee. Maar naarmate de reis zich vervolgt groeien de twee dichter bij elkaar. Wanneer Mary Bee George vraagt om met haar te trouwen, wijst hij haar af. Die nacht vrijen ze, een toegift van Briggs. Het voelt als een liefdadigheid, maar voor het eerst krijgt Mary Bee de intimiteit en de genegenheid waar ze zo naar verlangt. De volgende ochtend vindt George haar terug, opgehangen aan een boom. Hij zet de reis verder, met tegenzin en verdriet.
Tommy Lee Jones draagt de film. Hij is het stuwende wiel van de koets die soms tergend traag vooruit gaat door het dorre landschap. Hij is een aangename lichtheid in een wereld die enkel koude en miserie lijkt te bevatten. Het personage George Briggs lijkt hem op het lijf geschreven. Aangezien hij zelf het script schreef en de regie in handen nam, zal het verhaal en alsook het personage hem waarschijnlijk nauw aan het hart liggen. Wanneer Briggs aankomt op zijn bestemming brengt hij de drie vrouwen naar het huis van de dominee. Meryl Streep komt ons lachend tegemoet als een warm deken na een koude winter. Ze is maar vijf minuten in beeld, en toch is ze onvergetelijk. Vertrouwd en steeds bezield zet ze met een verfijnde zachtheid de vrouw van de Dominee neer.
The Homesman is een stroef relaas van een tragisch leven. De kar gaat nooit echt aan het bollen, en we vangen maar soms een glimp op van de emotie die het verhaal echt bevat. In zijn kern gaat de film over onze menselijke nood aan affectie. Over hoe we vaak meer liefde tonen na iemands dood dan tijdens een mensenleven. Over het trauma dat verlies met zich meebrengt. Het zijn grote, universele emoties die een hedendaags publiek zouden aanspreken, maar we krijgen ze nooit echt te zien. Spijtig, want dit had een sterke film kunnen zijn. Jones’ passie spat van het scherm, maar cast en scenario volgen niet helemaal. Hilary Swank heeft duidelijk moeite om haar houterig personage een duidelijk karakter te geven en de gekke vrouwen blijven ook dat, gekke vrouwen. Streep en Steinfeld zijn de enige vrouwen die nog enige zeggingskracht en gravitas hebben. Maar op het einde komt het allemaal neer op de prestatie van Tommy Lee Jones. Tevergeefs. De bezieling van één man kan blijkbaar geen vrouw redden, en al zeker geen film.
