#terrapolis

Savoir Vivre III Experimental Geography /// Park am Gleisdreieck Berlin http://bit.ly/1OYUNSL

Enrico David, Study for a Body as a Dog’s Training Camp, 2011 “ Δουλεύοντας με τα υφάσματα, τη γλυπτική, τη ζωγραφική και την κεραμική, το πολυθεματικό έργο του Enrico David χαρακτηρίζεται από το ενδιαφέρον του για το φανταστικό και σουρεαλιστικό δυναμικό του θεάτρου και των σκηνικών του, των ενδυμάτων και της χορογραφίας. Το Study for a Body as a Dog’s Training Camp συνενώνει το ανθρώπινο και το ζωώδες τόσο σε επίπεδο φόρμας όσο και δράσης. Ένα λαστιχένιο κεφάλι με ένα μπρούτζινο μάτι που μοιάζει με πρωτόγονο τοτέμ υψώνεται από ένα φιδίσιο κορμί που συστρέφεται κι ελίσσεται σε σπείρες από μαύρο ελαστικό. Το έργο του David συχνά ξεκινάει σαν σχέδιο και ξαφνικά μια σουρεαλιστική μουντζούρα μεταλλάσσεται σε σάρκα, ενώ η οφιοειδής γραμμικότητά της παραπέμπει συγχρόνως σε ανθρώπινο μέλος και ερπετό. Το σώμα αυτού του παράξενου πλάσματος, που μπορεί να διασταλεί και να συσταλεί ανάλογα με τη στάση του, προτείνεται ως μια δοκιμασία σωματικής αντοχής όπου το πλεονέκτημα το έχουν οι σκύλοι κι όχι ο άνθρωπος-επισκέπτης, υποδηλώνοντας μια αντιστροφή ανάμεσα στο ανθρώπινο και το ζωώδες.” Από την καταπληκτική έκθεση Terrapolis http://neon.org.gr/images/uploads/press/PDFs/TERRAPOLIS_EXHIBITION_GUIDE.pdf “Ένας απομονωμένος κήπος με οργιώδη βλάστηση στην Αθήνα παρέχει το σκηνικό για έργα τέχνης που επανασυνδέουν το ανθρώπινο με το ζωώδες. Απηχώντας τους σατύρους, τις σφίγγες και τους Κενταύρους της ελληνικής αγαλματοποιίας, σύγχρονα γλυπτά, εγκαταστάσεις και φιλμ αντλούν από το μύθο, το δράμα και το ζωικό βασίλειο για να προτείνουν μια «βιοηθική» για τον 21ο αιώνα. Η TERRAPOLIS, ένας όρος που εισηγήθηκε η φιλόσοφος της επιστήμης Donna Haraway, συνδυάζει τη λατινική λέξη «terra», που σημαίνει «γη», με την ελληνική «πόλη». «Πρέπει να αντιμετωπίζουμε και τα ζώα ως πολίτες»; διερωτάται αυτή η έκθεση. Οι διαδικασίες της φύσης, όπως η μεταμόρφωση, με ποιο τρόπο συνδέονται με την καλλιτεχνική δημιουργία; Πώς αντηχούν οι μυθικές αφηγήσεις στη σύγχρονη κοινωνία; Μπορούμε να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας με τα άλλα είδη; Το ειδυλλιακό περιβάλλον μιας σχολής αφιερωμένης στην αρχαιολογική έρευνα παρέχει το σκηνικό για έργα τέχνης που επιπλέον συνδέονται με τις αφηγήσεις και τις εικόνες της αρχαιότητας. Αναπαραστατικά έργα των μέσων του αιώνα με υλικά που ποικίλουν από το μπρούντζο μέχρι τον πηλό, και σύγχρονοι καλλιτέχνες που εξερευνούν το μύθο, το δράμα, τις μεταμορφώσεις και τη βιοηθική. Ορισμένοι καλλιτέχνες έχουν δημιουργήσει θεούς-τοτέμ και τέρατα που συμβολίζουν την ανιμιστική ενέργεια, προσδίδοντας μια σύγχρονη μορφή στη μυθολογία. Οι αρχαίες ελληνικές τραγωδίες αντισταθμίζονταν από χορούς σατύρων, «τραγικωμικές» παρωδίες όπου οι ηθοποιοί φορούσαν μάσκες και προβιές, χλεύαζαν την εξουσία κι επιδίδονταν σε ελευθέρια παιχνίδια. Οι ανθρώπινες ορμές, απελευθερωμένες από τις κοινωνικές συμβάσεις, εκδηλώνονται ως ζωώδεις ενσαρκώσεις. Ο χορός, η μουσική και η περφόρμανς κατέχουν κεντρική θέση σε πολλά από τα έργα αυτής της έκθεσης τα οποία συνδέονται επιπλέον με τον ακτιβισμό. Η βιολογική διαδικασία της μεταμόρφωσης αντανακλάται σε γλυπτικές διαδικασίες όπως τη χύτευση με πηλό ή μπρούντζο. Επίσης, η έννοια της μεταμόρφωσης στη μυθολογία συνδέεται με τον ερωτισμό και το μετασχηματισμό μέσω του πόθου και του πάθους. Η εποχή μας ονομάστηκε «Ανθρωπόκαινος», μια ιστορική περίοδος κατά την οποία οι ανθρώπινες δραστηριότητες κυριαρχούν και απειλούν τα οικοσυστήματα της γης, εξαλείφοντας άλλα είδη. Πολλοί από τους καλλιτέχνες αυτής της έκθεσης αντιτάσσουν στις ταχύτατα εξελισσόμενες και συχνά καταστρεπτικές τεχνολογίες του ανθρώπινου πολιτισμού τον αργό χρόνο του φυσικού κόσμου. Εισηγούνται σύγχρονα τεχνουργήματα ως κειμήλια της Ιστορίας, οραματιζόμενοι μια μετα-ανθρώπινη εποχή όπου εμείς οι άνθρωποι θα έχουμε γίνει απολιθώματα. Οι καλλιτέχνες, επίσης, αναπαριστούν είδη που βρίσκονται υπό εξαφάνιση ή εξαπλώνονται ελλείψει αρπακτικών. Παρουσιάζουν οικοσυστήματα σε ανισορροπία και εικόνες που λειτουργούν ολοένα και περισσότερο ως εικονικά είδωλα του φυσικού κόσμου. Με κοινή επιμέλεια των Iwona Blazwick και Poppy Bowers, της Ελίνας Κουντούρη και του Πολιτιστικού και Αναπτυξιακού Οργανισμού κοινής ωφέλειας ΝΕΟΝ, αυτή η έκθεση είναι η δεύτερη μιας τριλογίας καλλιτεχνικών προγραμμάτων σε εξωτερικούς χώρους, που εισάγουν σημαντικούς καλλιτέχνες από την Ελλάδα κι όλο τον κόσμο στη δημόσια σφαίρα.”

View On WordPress