#tarwuk

TARWUK, KLOSKLAS_1969_evitisoP_elbuoD (2022)

Acrylic, epoxy clay, steel, wood, aluminium, polyurethane foam, and plastic. 100 x 126 x 57.5 cm 

„No New Followers“ naziv je nove izložbe u Laubi koju potpisuje interdisciplinarni umjetnički kolektiv TARWUK. Izložba realizirana u formi site-specific instalacije koju ćete imati prilike vidjeti od subote 13. lipnja 2015. bit će njihovo prvo predstavljenje hrvatskoj publici.

Osmišljena posebno za prostor Laube, instalacija u fokus postavlja „tijelo“ promatrajući ga istovremeno kao predmet i kao prostor. To naizgled statično „tijelo“ polegnuto na podu izložbenog prostora istovremeno je kontejner sadržaja, ali i suptilna provokacija promatraču. Razgranato je i fragmentirano modulima malog formata (nekim novim „tijelima“), ono diskretno lebdi, njegova „glava“ odvojena visi nad njime, i slika i video su mu dani kao sastavni elementi, čak je i tekst dodan kao aktivan dio instalacije. Svi formalni elementi skulpture dovedeni su u pitanje. Točnije, dana mu je neka nova logika ili mogli bismo reći kako je nelogična logika postala dominantna.

Govoreći o postojanju sistema podrazumijevamo funkcioniranje po nekim zadanim normama, no što se dogodi ako se tom sistemu doda/ju neki novi element/i? Dobijemo neke nove logike spajanja i mijenjamo mu značenje. Taj moment glitcha, te „divne pogreške“ u sustavu, uzima se kao početna točka stvaranja, no nije njezina estetika. Unutar ovog kreiranog sustava tj. umjetničkog rada greške se potenciraju kao njegov sastavni dio. I ponavljaju se. Cijela povijest umjetnosti jedno je veliko cikličko ponavljanje te kao što dolazi do civilizacijskih skokova, dolazi i do skokova u medijima. Iz jednog se vraćamo u drugi. Upravo to je nelogična logika skokova dio procesa rada jer se ideja rađa iz informacije koja se potom pretvara u objekt, zatim iz objekta prelazi u video kako bi se naposlijetku vratila na svoj početak – u informaciju. Ona se dematerijalizira jednako kako se „tijelo“ izložbe u prostoru fragmentiralo. Upravo takav prijelaz iz medija u medij ukazuje na kontinuirano građenje i rušenje logika – jednako kako se manipulira materijalom, manipulira se i promatračem koji je, kao aktivni sudionik društva, bitan dio mehanizma. U njemu se istovremeno događaju procesi percepcija i reakcija, ne postoji mogućnost odgode nijednog.

Jedna od polazišnih točki istraživanja jest jedan od najstarijih problema u umjetnosti – objekt je mrtav dok ga promatrač u oku ne aktivira. Jednako kao što umjetnici kroz spajanje fragmenata i materijala, klasičnog kiparskog jezika i digitalne repezentacije istog grade izložbu, istom logikom promatrač gradi svoju vlastitu sliku o izloženim „tijelima“. Odabirom materijala koji se u nekom tradicionalnom kiparskom rječniku ne navode stvara se odmak od tradicije, no treba imati na umu da je način i proces obrade tih „novih“ materijala i dalje u potpunosti tradicionalan. U njima treba tražiti magiju primitivnosti bez da se izgubi senzibilitet suvremenosti. Odabirom takvog hibridnog jezika stvoren je umjetnički potpis koji balansira između tzv. „old school“ tehnika i „new media“ procesa. Upravo postojanje u toj poziciji između označava nepostojanje uhodanog puta stvaranja već ukazuje na procese namjernog stvaranja prepreka kako bi se njihovim savladavanjem stvorila neka nova rješenja koja grade neke nove sisteme. Destrukcija i konstrukcija stoje uvijek jedna uz drugu.

Cijela je izložba jedan velik i kompleksan proces istraživanja spajanja medija i materijala jer promatrajući sve objekte koji ju sačinjavaju ičitavamo još jedan naizgled nespojiv medij – crtež. Svi njezini segmenti nastali su iz crteža kao nekog primarnog oblika i tek tada se postavilo pitanje kako nastaje skulptura koja je istovremeno i objekt i prostor, kako se ona gradi. U tom je procesu sam izložbeni prostor promišljan i tretiran kao gradilište. Materijali koji su odabrani kompementarni su prostoru i/ili su pronađeni u njemu. Upravo kao takvi nužni su za „tijelo“ koje nastaje jer ti materijali imaju neku povijest, bili su dio nečije ideje, čime i prostor izložbe postaje animistički prostor. Iako sirovi i ostavljeni takvima namjerno, oni su iznimno visokoenergizirani objekti. U kombinaciji tih materijala i medija došlo je do spajanja energija, ili bolje rečeno logika, čime je stvoren neki treći entitet – spajanjem individualnih logika stvoreni su neki hibridi, baš kao što je stvoren i jedan umjetnički kolektiv.

Preuzeto iz razgovora s umjetnicima.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

TARWUK (Bruno Pogačnik Wukodrakula & Ivana Vukšić) interdisciplinaran je umjetnički kolektiv osnovan 2014. baziran u New Yorku. U svojoj praksi kombiniraju širok raspon medija i formata u nastojanju da izbrišu granice između umjetnosti i života pri čemu obuhvaćaju različite vrste prezentacije. Koristeći tradicionalne kiparske tehnike i suvremene računalne programe stvaraju multimedijalne instalacije kojima istražuju granice osobne privatnosti, komunikacije i intimnog,  visoko individualiziranog iskustva gledanja umjetničkog djela. Njihovi su interesi presjeci između digitalne i fizičke realnosti, odnosno preklapanje slojeva virtualnih stvarnosti s fizičkima, sugerirajući kompleksne mreže izmjene podatka gdje se ujedinjuju artificijelno i realno.

Više informacija o njima i njihovom radu potražite na: http://www.tarwuk.com/

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Kustosica: Morana Matković / LAUBA Vizualni identitet: TARWUK (Bruno Pogačnik Wukodrakula & Ivana Vukšić) Produkcija: LAUBA – Kuća za ljude i umjetnost Foto dokumentacija: Damir Žižić Prijevod: Jurica Mlinarec Tehnička podrška: Jure Strunje, Luka Baburak Medijski pokrovitelji: Vizkultura.hr, YAMMAT FM