#taksidia

Σκηνή 1: "Απο κοντά είσαι πιο όμορφη"

Σκηνή 2: "Δεν ξέρω τι είναι αυτό. Αν είναι ενθουσιασμός ή έρωτας αλλά είναι όμορφο"

Σκηνή 3: -Εσένα σου αρέσει αυτό; Σε ικανοποιεί;

-Ποιό αυτό;

-Αυτό που είμαστε εδώ και κάνουμε ότι κάνουμε.

-Ναι προφανώς,γιατί ρωτας;

-Έτσι απλά θέλω να ξέρω,κατάλαβες

Σκηνή 4: "Έλα μαζί μου ψυχή μου"

Σκηνή 5: " Ξεκόλλησα επιτέλους "

Σκηνή 6: "Είσαι ότι καλύτερο στη τόσο σκατά ζωή μου το τελευταίο καιρό"

Σκηνή 7: -μη με κοιτάς έτσι,ντρέπομαι

-μ'αρέσει να σε χαζεύω

Σκηνή 8: -τι έπαθες;

-σκάλωσα στα μάτια σου ρε

Σκηνή 9: "Με κουράζεις,κάνεις απανωτές ερωτήσεις. Θα δούμε, δεν ξέρω καν που θα πατάω"

Σκηνή 10: "Πάντα στη ζωή μου όταν μου τύχαινε κάτι όμορφο έπρεπε να το αφήσω και να φύγω..κατι τυχαίνει πάντα"

Σκηνή 11: "Πόσο γουστάρω όταν σε καυλώνω ρε"

Σκηνή 12: " Όπα όπα φωτιά πήρες "

Σκηνή 13: "Δεν θέλω να στεναχωριέσαι και δεν υπόσχομαι τίποτα"

Σκηνή 14: "Σε λατρεύω,Δεν μπορώ να πω κάτι που δεν νιώθω ρε κατάλαβες"

Σκηνή 15: "Θα μου λείψεις πάρα πολύ μη κλαις Τι θα κάνω εκεί χωρίς εσένα;"

Σκηνή 16: "Θα σε περιμένω όταν μπορέσεις"

Σκηνή 17: "Πες τίποτα"

Σκηνή 18: "Ελπίζω να έχεις ομορφύνει μέχρι τότε"

Σκηνή 19: " Γύρνα από δω τώρα "

Σκηνή 20: "Δεν θα'θελα στη τελευταία εικόνα που θα μου μείνει στο μυαλό να κλαις"

Σκηνή 21: "Ναι αλλά είσαι ακόμα εδώ ρε μη το σκέφτεσαι"

Σκηνή 22: "Δεν ξέρω, δεν ψάχνω αυτό σε μια σχέση ή.."

Σκηνή 23: "Με κάνεις χαρούμενο"

Σκηνή 24: " Ενδιαφέρον παρουσιάζει ξέρεις "

Σκηνή 25: "Θα τα ξανά πούμε μωρό μου"

Σκηνή 26: "Γενικά πως πας, όλα καλά;"

Σκηνή 27: "Κι εμένα μου λείπεις"

Σκηνή 28:"Απλά δεν μου βγαίνει"

Σκηνή 29: Δεν έχει καν νόημα βασικά..

Πολλοί αναρωτιούνται πως έζησα - δεν ξέρουν ότι πάντοτε έλειπα, ταξίδια στο απίστευτο όταν ήμαστε παιδιά, ταξίδια στο απέραντο όταν ήμαστε ερωτευμένοι, ταξίδια απ'τη μια κάμαρα στην άλλη, απ'το ένα άστρο στο άλλο,

ω ταξίδι ανεκπλήρωτο

κ η Μάρθα γερασμένη συνέχιζε το εργόχειρό της εδώ και χρόνια, είχε κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στο τίποτα κ είχε γυρίσει άσπιλη και θλιμμένη - φτωχοί μου εσείς, ενώ το δειλινό ραίνει με χρυσάφι τον κόσμο, ταξίδια στις έρημες αποβάθρες, στους ραγισμένους καθρέφτες, στα χρόνια που έφυγαν,

γιατί εγώ, άθλιοι, δεν ήρθα εδώ για να παίξω, αλλά να πονέσω και να χαθώ - μια βροχή από παλιά φτερά έτσι για το μυστηριώδες του πράγματος. Και μόνον η ποίηση δεν είναι το ταξίδι αλλά ο πικρός γυρισμός.