#tadongdaniel

 Binura ko na sa delivery address ko ang bahay namin sa Punta. Nitong mga nakaraang araw ay nakakaramdam ako ng pagkaligaw. Laging lumulutang ang isip at napapadpad sa madilim na lugar. 

Kaya kapag napapadpad ako sa malayo, binabaling ko ang atensyon ko sa pagbili ng gamit sa internet. Inuubos ang oras sa pagtingin ng gamit na hindi ko naman talaga kailangan at sa huli ay magiging kailangan ko na rin dahil gusto kong i-satisfy ang sarili. Para may aabangan ako sa darating na bukas. Para makaramdam na mayroon natapos. Pabuya na rin kahit wala namang magandang nagawa. 

Chineck-out ko yung dishwashing soap rack. Mura lang naman. Hindi pa umabot sa 150 pesos at libre ang padala diretso sa bahay namin. Kadalasan pa pagkatapos ng dalawang araw alam ko nang out for delivery na ang nabili ko. Tiningnan ko ang Lazada kung tama ang hinala ko, paparating na nga. 

Pero sa maling address. Hindi ko napalitan. Naka-default pa rin pala ang address ko sa luma naming bahay sa Punta. Dati kasi nandoon pa sila mama at papa nakatira. Pwedeng sila na lang ang mag-abang sa darating na parcel. 

Iba na ngayon. Ilang buwan na rin nung nakalipat sila sa Lipa. Nakabili ng bahay si kuya. Malaki. Maayos. Malayo sa gulo ng Maynila. Milya din ang layo sa in-order ko online. Hindi ko na rin mapa-cancel dahil na-pick-up na raw ng rider.

Kaya wala na akong magagawa kundi bumalik sa luma naming bahay. Kahit sabihin pa ni Rizal na hindi ako makararating sa paroroonan kung hindi ako lilingon sa pinanggalingan. Matagal na akong nakausad. Pinutol na rin ang mga tali. Kinalimutan ang mga sulok-sulok kahit alam kong may mga ugat pa rin akong tumitibok doon. 

Noong nasa harapan na ako ng bahay namin sa Punta, wala akong naramdaman. Napagod lang akong umakyat sa tenement. Hindi ako niyakap ng bahay namin dati. Siguro dahil wala naman doon ang mga taong namuhay sa tirahan namin. Kaya kinuha ko na lang ang parcel na maling naipadala rito. Umalis na agad. Hindi na lumingon pa. 

Kasi dito man ako pinanganak, pero alam kong hindi ako rito tinakdang mabuhay. Kasabay ng paglipat ng bahay, nagbagong buhay na rin ako. Siguro. Sabi nga nila, malayo na, pero malayo pa ang lalakbayin. Pa-Calamba? Pa-Lipa? Kahit saan. Basta mapayapa. Malayo sa dilim. 

Malayo sa pagkaligaw .

tadongdaniel replied to your post: Thanks, Meg! :)

congratulations! idol! naks!

tadongdaniel replied to your post: :)

ako maraming topic. haha. tinatamad lang akong simulan. hehe

may tanong sa interview na bakit mo napili ang course na yon. good luck.

tadongdaniel replied to your post: tadongdaniel replied to your photo: Inee Martinez...

yung nakasalamin. hehe

tadongdaniel replied to your photo: Hi. Goodmorning. Siya po yung crush kong prof....

ang bata naman ng prof niyo. hehe

Pasintabi na lamang sa mga walang pagnanasang mabasa ang sumusunod. Nasa right corner lamang po ang logout button. Charos. Pagbigyan na lang dumaan ang post na ito. Stress reliever na din sa isang katulad ko na walang mapagsabihan.

Simple lang naman po. Pagod na ako sa grandiosity ng work. Pero kinakaya ko kasi masaya ako. Pero nung sabihan akong "napakairresponsable" batay sa OA na reaksyon ng kliyente, sabi ko sobra na sila. I work more than 8 hours a day. Hindi ako tamad at tumutunganga sa work kahit sabi sa akin matulog ako o magpahinga. I work even during lunch breaks. NapapagOT nila ako hanggang 9PM. Hindi ako nagrereklamo kakautos nila na magulo naman. At ang pinakaayokong nangyari.. sinabi nang may DTR pero pinipilit nilang wala. Tae. Meron nga. O ayan resignation. 

The customer is always right daw. I don't believe.

Lesson: Huwag masyado mabait. Sinasamantala ng iba. Ayan wala kang kasalanan isusumbong ka pa sa management.

di ako pinayagan magresign :/