Onigirazu (jap.  おにぎらず) jest rodzajem onigiri. Nie nadaje mu się jednak charakterystycznego, trójkątnego lub owalnego kształtu, lecz układa w kwadrat i zawija w nori, jak kanapkę w papier. Można do niego dodać więcej składników niż do onigiri, dzięki temu jest sycący. Po dwóch sztukach przeciętniak moich gabarytów czuje się zaspokojony.

Cieszy się dużą popularnością zarówno w kraju swojego pochodzenia, jak i w wielu innych miejscach kuli ziemskiej.

Najprostszą wersją jest onigirazu z tuńczykiem z puszki oraz majonezem i srirachą. Ale to dopiero początek, bo można do środka włożyć wszystko to, co do sushi, a także tonkatsu (kotlet schabowy w panko), wołowego burgera, plastry smażonej wołowiny, smażony boczek, szynkę Spam, tamagoyaki (zawijany omlet), tofu, umeboshi (morela japońska) i rozmaite warzywa. Dla każdego coś miłego.

Nazwa onigirazu jest ciekawym konstruntem leksykalnym. Słowo pochodzi zarówno od onigiri (kulka ryżowa) i nigiru (formowanie w dłoniach), jak i nigirazu, gdzie razu oznacza nie formowane w dłoniach. Upraszczając onigirazu oznacza kulkę ryżową, której nie trzeba formować w dłoniach.

Japończycy chętnie wykorzystują rozmaite resztki w tych ryżowych kanapkach, co mi się niezwykle podoba. Sztuką jest zrobić coś z niczego, a marnotrawstwem nic z czegoś wartościowego.

Po raz pierwszy danie to pojawiło się w bardzo popularnej japońskiej kulinarnej mandze „Cooking Papa”, autorstwa Ueyamy Tochiego. Seria wychodziła w latach 1985-2024, a na jej podstawie nakręcono animowany serial telewizyjny (1992-1995).

Główny bohater komiksu, Kazumi Araiwa, potrafi dobrze gotować, ale nie chce, aby dowiedziano się o tym w jego miejscu pracy (w latach '80 ubiegłego wieku w Kraju Kwitnącej Wiśni wciąż było to zadaniem kobiet). Pozwala wszystkim wierzyć, że to jego żona przygotowuje mu jedzenie. Kazumi opiekuje się również synem, a później także małą córeczką i młodszą siostrą. Co za facet!

W każdym zeszycie pojawiały się różne potrawy, a na końcu rozdziałów przepisy na nie. Onigirazu zagościło w części z 1990 roku, jednak dopiero opublikowanie receptury na kulinarnej platformie internetowej do dzielenia się przepisami 25 lat później wywołało jego międzynarodową popularność.

Autor mangi wielokrotnie podkreślał, że motto całej 170-odcinkowej serii brzmi po prostu „gotowanie jest zabawne”.

I tego się trzymajmy!

Składniki:

Ryż 280 g ryżu do sushi tyle samo wody (1 do 1 do ilości ryżu) ok. 60 g octu ryżowego łyżka cukru 1/2 łyżeczki soli

Wsad 6-8 płatów nori 100 g świeżego łososia 100 g świeżego tuńczyka 2 jaja dojrzałe awokado 4 rzodkiewki 2-3 paski rzodkwi daikon 4-6 liści sałaty rzymskiej (lub lodowej) furikake biały sezam

Omasta 150 g serka mascarpone 2 duże łyżki majonezu łyżka wasabi łyżka srirachy

Sos 40 ml sosu sojowego łyżeczka mirin płaska łyżeczka cukru łyżeczka octu ryżowego łyżeczka oleju sezamowego ząbek czosnku 1 cm kawałek imbiru łyżeczka prażonego białego sezamu gałązka szczypioru

Wykonanie:

Ryby opłukać, osuszyć papierowymi ręcznikami i pokroić w cienkie plasterki. Usmażyć omlet z dwóch jaj, dodając trochę soli. Daikon pokroić na ok. 7 cm kawałki, a jeśli paski są grube również wzdłuż. Rzodkiewki pokroić na cienkie plasterki. Awokado pokroić w plastry. Sałatę porwać na mniejsze kawałki. Sezam uprażyć na suchej patelni.

Omasty przygotować z podzielonego na pół serka wymieszanego z połową majonezu i do oddzielnych miseczek dołożyć wasabi i srirachę. Wymieszać.

Sos zrobić z połączenia wymienionych składników, w tym drobniutko siekanego imbiru i czosnku oraz pokrojonego szczypioru.

Ryż wypłukać 3-4 razy w zimnej wodzie, aż stanie się czysta. Gotować w proporcji 1 :1, zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Ugotowany ryż rozłożyć płasko i zaprawić mieszanką octu, cukru, soli i wymieszać.

Na dużej desce rozłożyć kawałek folii spożywczej, na nią pod kątem 90° płat nori (jak na zdjęciu), lśniącą stroną do dołu. Zwilżyć wodą dłonie i na wierzchu ułożyć w kwadracie warstwę ryżu. Na niej kolejno: trochę furikake/ sezamu, omastę ze srirachą/ wasabi, awokado, łososia/ tuńczyka, daikon/ rzodkiewkę, omlet, sałatę i na koniec drugą warstwa ryżu.

Składać, jak prezent, zawijając rogi nori, a jeśli papier z wodorostów okaże się przykrótki (u mnie był) środek przykryć wyciętym w kwadrat kawałkiem, aby nie było prześwitów. Zawijać ściśle w folię i zostawić na 5-7 minut, żeby papier lekko odwilgł, a kanapka scaliła się.

Po złożeniu wszystkich kanapek, rozcinać je ostrym, dużym nożem na połowy i jeść, maczając w przygotowanych sosach. Tradycyjnie nie stosuje się żadnych omast do onigirazu, więc można je śmiało pominąć. Niektórzy zaostrzają smak sosem Teriyaki, skrapiając nim wnętrze.