The 13-year-old on the bakery stairs.
I was 13 years old when I carried my first bag of flour up five flights of stairs.
It was a small bakery in Istanbul. I was a pastry apprentice. The flour came in heavy sacks that smelled of sun and dust and old wheat, and the stairs were narrow, and the bakery was on the top floor because rent was cheaper there. I climbed those stairs with that flour two or three times a day for months. Not because anyone told me it would lead anywhere. Just because that was what apprentices did.
I run a luxury hotel in South East Asia. I have worked in professional kitchens across four continents. I have stood in the same rooms as Pierre Hermé, Joël Robuchon, Paul Pairet, Frédéric Anton. I hold a Guinness World Record. I have competed at the Culinary Olympics. I have a book on shelves all over the world that just hit number one as an international bestseller.
And the truth is, none of that ever felt inevitable.
There were years when I thought I had taken a wrong turn somewhere. Years when I almost left the industry entirely. Years when I watched friends with more talent than me give up and disappear, and other friends with less talent than me quietly build extraordinary lives.
I wanted to understand why.
So I wrote a book about what happened in between. Between the 13-year-old on the bakery stairs and the man writing this now. Everything the journey taught me. Every pattern I noticed across 36 years inside this industry. Every strategy I figured out by accident, every lesson I had to learn the hard way, and every single thing I wish someone had told that boy at the bottom of those stairs.
The book is Rich Chef Poor Chef.
If you are early in your career and you are wondering whether the work you are doing today is leading anywhere, please believe me when I say it is. Sometimes faster than you think. Sometimes slower. But the flour bags do lead somewhere.
You just have to keep paying attention to the patterns.
İlk un çuvalımı beş kat merdivenden yukarı taşıdığımda 13 yaşındaydım.
İstanbul'da küçük bir fırındı. Pastane çırağıydım. Un, güneşin, tozun ve eski buğdayın kokusunu taşıyan ağır çuvallar içinde geliyordu. Merdivenler dardı. Fırın en üst kattaydı çünkü kira orada daha ucuzdu. O merdivenleri ay boyunca, günde iki üç kez o unla tırmandım. Birisi bana bunun bir yere varacağını söylediği için değil. Sadece çıraklığın gereği buydu.
Güneydoğu Asya'da lüks bir oteli yönetiyorum. Dört kıtada profesyonel mutfaklarda çalıştım. Pierre Hermé, Joël Robuchon, Paul Pairet, Frédéric Anton ile aynı odalarda durdum. Guinness Dünya Rekoru sahibiyim. Aşçılık Olimpiyatları'nda yarıştım. Şu anda dünyanın her yerinde rafta olan ve uluslararası çok satanlar listesinde 1 numaraya çıkmış bir kitabım var.
Ve gerçek şu ki, bunların hiçbiri kaçınılmaz hissetmedi.
Bir yerlerde yanlış dönüş yaptığımı düşündüğüm yıllar oldu. Sektörü tamamen bırakmaya yaklaştığım yıllar oldu. Benden daha yetenekli arkadaşların pes edip kaybolduğunu, benden daha az yetenekli arkadaşların ise sessizce olağanüstü hayatlar inşa ettiğini izlediğim yıllar oldu.
Nedenini anlamak istedim.
Bu yüzden aradaki her şey hakkında bir kitap yazdım. Fırın merdivenlerindeki 13 yaşındaki çocukla, şu anda bunu yazan adam arasında. Yolculuğun bana öğrettiği her şey. 36 yıl boyunca bu sektörde fark ettiğim her kalıp. Tesadüfen bulduğum her strateji, zor yoldan öğrenmek zorunda kaldığım her ders ve o merdivenlerin dibindeki o çocuğa keşke birisi söylemiş olsaydı dediğim her tek şey.
Kitabın adı Rich Chef Poor Chef.
Eğer kariyerinin başındaysan ve bugün yaptığın işin bir yere gidip gitmediğini merak ediyorsan, lütfen bana inan, gidiyor. Bazen düşündüğünden hızlı. Bazen yavaş. Ama un çuvalları bir yere varıyor.
Sadece kalıplara dikkat etmeye devam etmen gerekiyor.
📖 Book: https://www.richchefpoorchef.com/category/all-products
📺 YouTube: https://www.youtube.com/@yusufyaran
🌐 Website: https://www.yusufyaran.com/
