#standupcmc

Music video link: http://www.facebook.com/video/video.php?v=1585445681953&comments

Stand UP does not condemn the use of facebook or any other social networking site to show dissent over budget cuts or any other issue. But we are critical about being contented just with Facebook status messages, like pages and profile pictures. The internet is part of arousing the people, especially the students who have access to the internet. But this is not the form of protest that gives results.

In Egypt, the internet is pivotal in sparking the fire that led to thousands of people taking to the streets to protest against Hosni Mubarak’s dictatorship. But it was the street protest that ultimately led to his resignation.

We don’t have to look far, since it was people power that toppled the Marcos dictatorship. Some will argue that that was the 80’s; we have other ways of expressing ourselves nowadays. Times have changed, for this is no longer the 70’s and technology has improved so much. Times have changed, but the rotten social system has not. The problems still remain. The rich are getting richer and the poor are getting poorer. Just like Marcos, Aquino is selling our public institutions to private corporations. The state is still abandoning its people.

Times have changed, but what happened in Egypt showed us that street protests and collective action is as effective as ever. Like what happened in Egypt, we need to take the fight to the streets.

All is said and all is done, for STAND UP has exhausted all civil means to stop the P1.39B budget cut. We lobbied in Congress through KABATAAN partylist and were able to secure signatures of congressmen. We have convened UP KILOS NA, the system-wide alliance of UP students, faculty and staff against the budget cut. But we had to fight harder, and nothing proved more effective than the November 2010 strike against the budget cut. No other form of protest delivered concrete results like the thousands of students going out of their classrooms to fight for themselves, for their classmates, and for the thousands of students who could not study in UP, for the millions more who could not study at all.

“Mahal na mahal kita, at ang sakit-sakit na.”  -Popoy, “One More Chance”   

Bakit mahirap magmove-on?  

Mahirap magmove-on dahil masakit umibig… sa bayan.  

Masakit ang pagtaksilan ng minamahal mo. Akala mo ikaw lang iniibig niya ngunit may iba pala siyang nilalandi. Hindi mo alam na siya ay nakikipagrelasyon na pala sa mga bansa at institusyong pansariling interes lang naman ang hinahangad. Niloloko ka lang pala sa mga polisiyang akala mo ay makakabuti para sa iyo ngunit pinapatupad lamang upang pasayahin ang Amerika na siya niyang kabit. Masakit dahil naaakit ang bayang mahal mo sa Amerikang hindi naman talaga siya mahal. Pero ikaw na tunay na umiibig sa kanya ay binabalewala niya.  

Masakit ang bigla na lang iwanan ng minamahal mo. Sa umpisa, kung manuyo akala mo’y wagas ang pagmamahal niya sa mga mamamayang nililigawan, binobola ng mga pangakong aalagaan ka niya. Ngunit hindi man lang niya mapanagutan ang kanyang responsibilidad na ipagkaloob ang iyong mga pangunahing pangangailangan tulad ng edukasyon. Pinaasa ka lang pala.  

Masakit na sa kabila ng lahat ng panloloko at pang-aabandona ay mahal mo pa rin siya. Umaasa ka pa rin na ikaw ang magpapabago siya. Na dadating ang panahon na hindi ka na niya lolokohin, na hindi ka na niya iiwanan—na mamahalin ka na rin niya.  

Mahirap ang umibig sa bayan. Ngunit ang pag-ibig ay hindi lamang isang emosyong nararamdaman kung hindi isa ring desisyong pinaninindigan. Ang mga mamamayan at bayan ay para sa isa’t isa. Ang Pilipinas ay hindi para sa Amerikang tumutugon lamang sa mga makasarili at makamundong pagnanasa ng iilang nasa kapangyarihan. Sa sama-samang pagkilos ay mangahas tayong baguhin ang lipunan upang kailan man ay hindi na niya tayo lolokohin o iiwanan. Bilang mga Iskolar ng Bayan, panindigan natin ang ating pag-ibig sa bayan.  

“Mahal na mahal kita, at ang sakit-sakit na.”

-Popoy, “One More Chance”

Bakit mahirap magmove-on?

Mahirap magmove-on dahil masakit umibig… sa bayan.

Masakit ang pagtaksilan ng minamahal mo. Akala mo ikaw lang iniibig niya ngunit may iba pala siyang nilalandi. Hindi mo alam na siya ay nakikipagrelasyon na pala sa mga bansa at institusyong pansariling interes lang naman ang hinahangad. Niloloko ka lang pala sa mga polisiyang akala mo ay makakabuti para sa iyo ngunit pinapatupad lamang upang pasayahin ang Amerika na siya niyang kabit. Masakit dahil naaakit ang bayang mahal mo sa Amerikang hindi naman talaga siya mahal. Pero ikaw na tunay na umiibig sa kanya ay binabalewala niya.

Masakit ang bigla na lang iwanan ng minamahal mo. Sa umpisa, kung manuyo akala mo’y wagas ang pagmamahal niya sa mga mamamayang nililigawan, binobola ng mga pangakong aalagaan ka niya. Ngunit hindi man lang niya mapanagutan ang kanyang responsibilidad na ipagkaloob ang iyong mga pangunahing pangangailangan tulad ng edukasyon. Pinaasa ka lang pala. 

Masakit na sa kabila ng lahat ng panloloko at pang-aabandona ay mahal mo pa rin siya. Umaasa ka pa rin na ikaw ang magpapabago siya. Na dadating ang panahon na hindi ka na niya lolokohin, na hindi ka na niya iiwanan—na mamahalin ka na rin niya. 

Mahirap ang umibig sa bayan. Ngunit ang pag-ibig ay hindi lamang isang emosyong nararamdaman kung hindi isa ring desisyong pinaninindigan. Ang mga mamamayan at bayan ay para sa isa’t isa. Ang Pilipinas ay hindi para sa Amerikang tumutugon lamang sa mga makasarili at makamundong pagnanasa ng iilang nasa kapangyarihan. Sa sama-samang pagkilos ay mangahas tayong baguhin ang lipunan upang kailan man ay hindi na niya tayo lolokohin o iiwanan. Bilang mga Iskolar ng Bayan, panindigan natin ang ating pag-ibig sa bayan.

May mga pagkakataong mahirap magmove-on dahil hindi ka dapat magmove-on na lamang. Hanggat hindi napapasaiyo ang mahal mo ay hindi ka dapat sumusuko dahil may mga pag-ibig tulad ng pag-ibig sa bayan na dapat ipinaglalaban. Gaano man kahirap o kasakit, ganoon talaga kapag tayo ay umiibig.