#pagibigsabayan

Kada taon ay ipinagdiriwang natin ang araw ng kalayaan ng Pilipinas at kada taon, simula noong ako’y namulat sa kalagayan ng ating lipunan ay itinatanong ko din, kailan ba tayo lumaya?

Hunyo 12, 1898 nang ideklara ni Emilio Aguinaldo ang Kalayaan ng Pilipinas mula sa mga mananakop na kastila. Para sa mga hindi nakakaalam o nakalimot na, si Emilio Aguinaldo ang umagaw kay Andres Bonifacio ng pamumuno sa katipunan. Isa rin s’ya sa mga nagtakwil kay Bonifacio bilang Supremo at mga tauhan din n’ya ang pumatay kay Bonifacio at sa mga kapatid nito matapos ang moro-morong paglilitis tungkol sa mga gawa-gawang akusasyong pagtataksil daw laban sa mga tagapagtaguyod ng rebolusyon. Siya rin ang nagbenta ng rebolusyon sa mga kastila sa halagang 1,700,000.

Pagkatapos naman ng pananakop ng mga kastila ay sumunod ang mga Amerikano na nagtatag ng puppet government na tinawag na Commonwealth na pinamunuan ni Manuel L. Quezon.

1941 naman ng sinakop tayo ng mga hapon na nagkunwaring mga kaibigan natin na nagdeklara naman ng kalayaan ng Pilipinas mula sa Amerika noong Oktubre 14, 1943.

Hulyo 4, 1946 ng idineklara ng mga Amerikano ang kalayaan ng Pilipinas mula sa mga hapon. Ipinarehas nila ang idineklarang araw ng kalayaan ng Pilipinas sa petsa ng kanilang araw ng kalayaan mula sa Britanya. Peke rin naman ang kalayaang ito dahil sila pa rin ang may hawak sa Pilipinas lalo na sa aspektong pulitika, ekonomiya at kultura. Halata naman hanggang ngayon.

1963 nang ibinalik ni Diosdado Macapagal, tatay ni dating pangulong Gloria Arroyo na biglang dumami ang sakit noong nalamang ikukulong siya, sa Hunyo 12 ang petsa ng ating kalayaan.

Kalayaan mula sa mga kastila, hapon at amerikano.

Matapos nating balikan nang pahapyaw ang ating kasaysayan, ang tanong; karapat-dapat ba talagang ipagdiwang natin ang kalayaan ng ating bayan? Anong petsa ba talaga tayo lumaya? May petsa ba talaga ang ating kalayaan? Ang isip at puso ba natin ay malaya na mula sa mga mananakop o hanggang ngayon ay sinasamba pa rin natin sila, ang kanilang kultura at lahat-lahat sa kanila? Malaya na ba tayo sa mga mapang-aping mananakop o nagiging mapang-api na rin tayo sa mga mahihina kagaya nila?

Sa aking palagay, ang kalayaan ng bansa ay magmumula sa kanyang mamamayan. Sa puso, isip at gawa ng bawat isa. Hangga’t hindi natin totoong minamahal ang ating bayan at itinataguyod ang kanyang kagalingan, mananatili tayong sakop ng mga dayuhan. Hanggang ang isip at diwa natin ay makadayuhan, hindi tayo lalaya. Hangga’t hindi tayo kumikilos para makawala sa kanilang gapos, hindi na mawawala ang tanikalang patuloy na nag-uugnay sa atin sa kanila.

Kung ganap na ang ating paglaya, maunlad na dapat ang ating bansa at maunlad na dapat ang ating pagiging Pilipino. Tinitingala dapat tayo ng kahit sino.

Ngayon, balikan at sagutin natin ang kaninang tanong, MALAYA NA BA TALAGA TAYO?

“Mahal na mahal kita, at ang sakit-sakit na.”  -Popoy, “One More Chance”   

Bakit mahirap magmove-on?  

Mahirap magmove-on dahil masakit umibig… sa bayan.  

Masakit ang pagtaksilan ng minamahal mo. Akala mo ikaw lang iniibig niya ngunit may iba pala siyang nilalandi. Hindi mo alam na siya ay nakikipagrelasyon na pala sa mga bansa at institusyong pansariling interes lang naman ang hinahangad. Niloloko ka lang pala sa mga polisiyang akala mo ay makakabuti para sa iyo ngunit pinapatupad lamang upang pasayahin ang Amerika na siya niyang kabit. Masakit dahil naaakit ang bayang mahal mo sa Amerikang hindi naman talaga siya mahal. Pero ikaw na tunay na umiibig sa kanya ay binabalewala niya.  

Masakit ang bigla na lang iwanan ng minamahal mo. Sa umpisa, kung manuyo akala mo’y wagas ang pagmamahal niya sa mga mamamayang nililigawan, binobola ng mga pangakong aalagaan ka niya. Ngunit hindi man lang niya mapanagutan ang kanyang responsibilidad na ipagkaloob ang iyong mga pangunahing pangangailangan tulad ng edukasyon. Pinaasa ka lang pala.  

Masakit na sa kabila ng lahat ng panloloko at pang-aabandona ay mahal mo pa rin siya. Umaasa ka pa rin na ikaw ang magpapabago siya. Na dadating ang panahon na hindi ka na niya lolokohin, na hindi ka na niya iiwanan—na mamahalin ka na rin niya.  

Mahirap ang umibig sa bayan. Ngunit ang pag-ibig ay hindi lamang isang emosyong nararamdaman kung hindi isa ring desisyong pinaninindigan. Ang mga mamamayan at bayan ay para sa isa’t isa. Ang Pilipinas ay hindi para sa Amerikang tumutugon lamang sa mga makasarili at makamundong pagnanasa ng iilang nasa kapangyarihan. Sa sama-samang pagkilos ay mangahas tayong baguhin ang lipunan upang kailan man ay hindi na niya tayo lolokohin o iiwanan. Bilang mga Iskolar ng Bayan, panindigan natin ang ating pag-ibig sa bayan.  

“Mahal na mahal kita, at ang sakit-sakit na.”

-Popoy, “One More Chance”

Bakit mahirap magmove-on?

Mahirap magmove-on dahil masakit umibig… sa bayan.

Masakit ang pagtaksilan ng minamahal mo. Akala mo ikaw lang iniibig niya ngunit may iba pala siyang nilalandi. Hindi mo alam na siya ay nakikipagrelasyon na pala sa mga bansa at institusyong pansariling interes lang naman ang hinahangad. Niloloko ka lang pala sa mga polisiyang akala mo ay makakabuti para sa iyo ngunit pinapatupad lamang upang pasayahin ang Amerika na siya niyang kabit. Masakit dahil naaakit ang bayang mahal mo sa Amerikang hindi naman talaga siya mahal. Pero ikaw na tunay na umiibig sa kanya ay binabalewala niya.

Masakit ang bigla na lang iwanan ng minamahal mo. Sa umpisa, kung manuyo akala mo’y wagas ang pagmamahal niya sa mga mamamayang nililigawan, binobola ng mga pangakong aalagaan ka niya. Ngunit hindi man lang niya mapanagutan ang kanyang responsibilidad na ipagkaloob ang iyong mga pangunahing pangangailangan tulad ng edukasyon. Pinaasa ka lang pala. 

Masakit na sa kabila ng lahat ng panloloko at pang-aabandona ay mahal mo pa rin siya. Umaasa ka pa rin na ikaw ang magpapabago siya. Na dadating ang panahon na hindi ka na niya lolokohin, na hindi ka na niya iiwanan—na mamahalin ka na rin niya. 

Mahirap ang umibig sa bayan. Ngunit ang pag-ibig ay hindi lamang isang emosyong nararamdaman kung hindi isa ring desisyong pinaninindigan. Ang mga mamamayan at bayan ay para sa isa’t isa. Ang Pilipinas ay hindi para sa Amerikang tumutugon lamang sa mga makasarili at makamundong pagnanasa ng iilang nasa kapangyarihan. Sa sama-samang pagkilos ay mangahas tayong baguhin ang lipunan upang kailan man ay hindi na niya tayo lolokohin o iiwanan. Bilang mga Iskolar ng Bayan, panindigan natin ang ating pag-ibig sa bayan.

May mga pagkakataong mahirap magmove-on dahil hindi ka dapat magmove-on na lamang. Hanggat hindi napapasaiyo ang mahal mo ay hindi ka dapat sumusuko dahil may mga pag-ibig tulad ng pag-ibig sa bayan na dapat ipinaglalaban. Gaano man kahirap o kasakit, ganoon talaga kapag tayo ay umiibig.