#spoor2

Toen  Voordat re-integratie naar een andere werkgever ook het domein van de werkgever werd, verzorgden de voorlopers van het UWV zelf de begeleiding naar ander werk voor werknemers met een beperking.  De publieke arbeidsdeskundige maakte de betrokkene "bemiddelbaar", het arbeidsbureau deed de bemiddeling. Er zat dus duidelijk een knip in het proces. De inzet van de hoeveelheid instrumenten werd bepaald door de "afstand tot de arbeidsmarkt fase methodiek” Als het bemiddelbaar maken er op zat was de inspanning geleverd. Of de werknemer met beperkingen dan een baan ging vinden was afhankelijk van de vraag op de arbeidsmarkt. De filosofie was dat je een arbeidsgehandicapte dezelfde concurrentiepositie gaf op de vrije arbeidsmarkt als zijn gezonde evenknie. In crisistijden (ja toen ook al) was onder vakbroeders de cynische grap " net zo werkloos maken als zijn gezonde collega na het faillissement" Prima knip tussen"bemiddelbaar maken" en "bemiddelen". In de "standaard bemiddelbaar maken andere werkgever" van het LISV staat het allemaal uitstekend beschreven.

  Nu Vandaag de dag moet de werkgever zijn medisch blijvend beperkte werknemer (laten) begeleiden naar ander werk bij een andere werkgever als het werk aantoonbaar niet verkrijgbaar is binnen de eigen organisatie.  Ook hier gaat het om een inspanningsverplichting en niet om een resultaatverplichting. Dat laatste zou ook niet kunnen, het zou een baangarantie inhouden op de vrije arbeidsmarkt. Dat heeft zelfs de overheid nooit aangedurfd toen zij nog zelf verantwoordelijk was voor re-integratie spoor 2.  

Werkgever schakelen vaak een re-integratiebureau in om het spoor 2 proces vorm te geven en te begeleiden.  In deze fase begint het probleem zich al af te tekenen. Hoe bepaalt het re-integratiebureau de "afstand tot de arbeidsmarkt" die overbrugd moet worden?  Sommigen doen dat goed, inclusief een vorm van fase- indeling, anderen doen dat minder goed en gaan vaak mee in wensberoepen van de werknemer die niet passend zijn qua belastbaarheid of vragen om een overinvestering. (geschikt als caissière bij de supermarkt maar werknemer wil liever "iets met dieren of zo" en krijgt een opleiding aangeboden) 

De UWV toetsing Het UWV controleert de inspanning van de werkgever na 89 weken. Als spoor 1 verklaarbaar geen oplossing was dan toetst het UWV de inspanning in spoor 2. Dat doet het UWV steeds intensiever. Het verdiept toetsen van de spoor 2 inspanning is zelfs een speerpunt voor de toetsende collega's dit jaar. Op zich prima, het is mijns inziens tevens een goede kwaliteitstoets op activiteiten van de re-integratiebureaus.

Maar daar gaat het mis. Je zou verwachten dat er hele exacte toetsingscriteria zijn op de inspanningsverplichting spoor 2 Maar in het UWV document waarin de RIV toets criteria zijn beschreven zijn er slechts 2 pagina's besteed aan spoor 2 toetsing (pag 40/41) Daarin valt niets terug te lezen over een eventuele knip in het proces (bemiddelbaar maken/bemiddelen) Dit leidt tot verwarring bij werkgevers en reintegratiebedrijven Wanneer kan je nu stellen dat je aan je verplichtingen voldaan hebt in spoor 2? Natuurlijk, een plaatsing is de ultieme kers op de taart in de vorm van een resultaat, maar kom daar maar eens om in tijden van crisis.  

Als het ingekochte traject wordt afgesloten zonder baan omdat het tijdspad is doorlopen? Je zou denken inspanning geleverd, doel (bemiddelbaar maken) behaald. Maar zo eenvoudig ligt dat niet. Ik hoor steeds vaker dat er een loonsanctie wordt opgelegd door het UWV omdat het ingekochte traject te kort zou zijn of niet adequaat. Als dat echt zo is, prima, loonsanctie waardig. Maar steeds meer bezwaarcasussen die ik zie geven mij het gevoel dat de "meting" door het UWV is gebaseerd op eigen inschatting door de toetser zonder dat hier een duidelijk en transparant kader aan ten grondslag ligt 

Een bloemlezing. 

"werkneemster is een borderliner, ook al liggen de eenvoudige gestructureerde banen voor het oprapen, bij psychische klachten hoort nu eenmaal een lang traject" (werknemer had 1 jaar therapie achter de rug in omgaan met de klachten) Loonsanctie op basis van verkeerde inkoop traject (half jaar)

"Werknemer is een ex ID baner, die hebben nu eenmaal altijd moeite met het vinden van ander werk dus moet het ingekochte traject spoor 2 minimaal 1 jaar bedragen" ( in deze casus had de private AD aangegeven dat er weinig afstand was tot de vrije arbeidsmarkt aangezien er veel mensen met lichamelijke en mentale  beperkingen tegenwoordig achter de kassa zitten bij bouwmarkten e.d. en er vraag is op de arbeidsmarkt)