#spirodela

La obra del artista británico Andy Goldsworthy siempre ha sido un referente para mi inquietud artística, sus emplazamientos en sitios específicos se convierten en una oda a la naturaleza, muestran de una manera el dinamismo que se puede encontrar en un ecosistema de manera sutil y poética; ante esto decidí salir a buscar lugares para empezar a realizar emplazamientos al puro estilo Land Art europeo.

Nuevamente al caminar a la orilla del río Tula el año pasado, encontré un lugar bastante peculiar, una isla de rocas, que al investigar un poco de esta formación encontré que es de origen natural y a lo largo del tiempo fue modificada por los lugareños al intentar generar una represa que formara una especie de alberca tanto para ellos como para el turismo visitante al sitio. En ella se han establecido especies de plantas, como herbáceas y árboles de ahuehuete (Taxodium sp.) siendo ya una extensión del ecosistema ripario. Esta formación sufre cambios a lo largo del tiempo, se cubre por completo al incrementar el nivel del agua en los meses de lluvias,  y el resto del año en ella se forman charcas entre las rocas, dando origen a pequeños ecosistemas individuales.

Mi atención se fue directamente a las charcas que se encontraban en la isla de rocas, y es que me percaté que una planta, que para mi ha sido una de las más interesantes y raras vegetaciones que he visto, se desarrollaba en estos micro cuerpos de agua aislados; esta planta es Spirodela sp, una acuática comúnmente llamada lenteja de agua o lentejilla por su forma pequeña y semicircular. Esta planta se compone por un aparato lenticular, es decir la “lenteja”; se encuentran flotando en el cuerpo de agua, sus raíces se disponen debajo del agua y ahí ocurre la floración. Esta planta es muy común en lugares estancados y se reproduce de manera rápida tapizando totalmente estos lugares.

Empecé a analizar el lugar y lo primero que se me ocurrió fue irrumpir el crecimiento de la planta en la superficie del charco, formando figuras geométricas, después empecé a notar que el color verde de la Spirodela sp. resaltaba bastante con el gris de las rocas, por lo que tomé lentejas acuáticas de diferentes charcos, las vertía en un balde con agua para retirar la microfauna (larvas de insectos y crustáceos) y las colocaba arriba de las rocas. Empecé a generar una composición amontonando la lenteja de manera que se viera salir del agua, marcando un curso por las rocas y regresaba al charco. Esto lo quería a hacer al menos en dos metros cuadrados, ocupando varias rocas y diferentes charcas, pero decliné la idea al ver que se ocupaba mucha lenteja para realizar todo el emplazamiento y no quería perturbar más estos microecosistemas, por lo que decidí llevarme un poco de esta planta y empezarla a cultivar en casa, para después regresar al lugar y terminar mi emplazamiento efímero.

El intervenir esta formación de rocas natural-artificial, lo que quería representar era la purificación del sitio, ya que la Spirodela sp. es utilizada en plantas de tratamientos de agua como fitoremediadoras para eliminar fósforo, nitrógeno y coliformes fecales. Ya que en época de lluvias, el agua proveniente de la presa Endhó, también llamada la cloaca de la Ciudad de México, arrastra todos los contaminantes y son distribuidos por toda la región del Valle del Mezquital, agregando a esto los fertilizantes del sistema agrícola de la región y la desembocadura de drenajes particulares al río, por lo que la reminiscencia de esta agua aislada entre las rocas, contiene este mal moderno llamado contaminación. Mi hipótesis al respecto de este caso es que, la lenteja de agua se instala en los charcos, purifica el microecosistema acuático que se forma y el suelo alrededor de éste, eliminado los contaminantes con solo su presencia, su desarrollo como ente vivo, hasta que vuelve la época de lluvias y vuelve el mal tóxico. Un ciclo de natural-artificial contemporáneo, así como la isla de rocas.

Rescato un encuentro bastante afortunado al realizar esta exploración minuciosas en la isla de rocas, ya que encontré un helecho acuático raro y que no había registro al menos del género en el municipio; aparecí ante Marsilea sp.. Este helecho tiene cuatro frondes dispuestos en forma de un trébol de cuatro hojas, que al verlo de cerca me percaté que estaba en época de reproducción por ya presentar sus soros en el envés del fronde; fue bastante emocionante encontrarme este tipo de helecho porque es raro y en algunas partes del mundo, por ejemplo en España, las poblaciones han sido extinguidas por la acción del hombre como la actividad agrícola y los sistemas hidráulicos masivos. Marsiela sp. también ha sido muy utilizada en la acuarofilia como planta ornamental para la decoración de acuarios y biótopos, por lo que este encuentro fortuito hizo que generara disertaciones respecto al estado del ecosistema, a la riqueza de especies que a pesar de la alta contaminación aún están presentes y se aferran para no desaparecer. Ante esto, creé en mi la necesidad de trabajar una pieza alrededor de este helecho “de la suerte”, por lo que estoy preparando la “Expedición Marsilea” y pensar como puedo trabajar de manera interdisciplinaria ya que encontrar esta especie da salida a un nuevo registro en la biodiversidad del estado, por lo que la pieza podría ambular entre mis dos pasiones, arte y biología.

Całe jezioro pokryte było nalotem Spirodeli.

Delikatny podmuch wiatru niespiesznie przemieszczał się między koronami wysokich sosen. Na szczyt jednej z nich, asekurując się ogonem, wspinał się Cho, co chwila spoglądając pod siebie, czy aby jego pan nie zniknął mu z pola widzenia. Ciężko było stwierdzić dokładnie, czym był pupil mężczyzny, który oparty o pień drzewa wykałaczką próbował wydobyć z dziur w zębach resztki dzisiejszego obiadu. Zdecydowanie powinien w końcu zapewnić sobie wizytę u stomatologa. Nie były to jednak tanie rzeczy, a ostatnio nie mógł się skarżyć na brak wydatków. Małpo-podobne stworzenie w końcu dotarło na samą górę i nareszcie mogło zdać raport ze swojego osobliwego zwiadu.

– Golem przesuwa się na południowy-wschód, tratując wszystko po drodze. Połamał te biedne drzewa jak zapałki!

Mężczyzna skinął głową i zapalił papierosa. Ten nałóg... Potrzebował jednak chwili odprężenia. Nie dość, że samo zlecenie od początku jakoś źle mu pachniało, to teraz jeszcze te komplikacje. Nie tak wyobrażał sobie tę szybką i przyjemną robotę. Jeszcze dorwie Marcusa za te maliny, w które go wpuścił.

– Dobra, złaź już stamtąd. Nie mamy zbyt wiele czasu do stracenia, musimy podążyć za nim, póki nie natrafił jeszcze na większe osady.

Za dodatkowe ofiary potrącali mu z wynagrodzenia... Dlaczego w ogóle zgodził się na te warunki? Wszystko miało być proste - obudzony w kopalni przez grupę zbyt daleko zapuszczających się górników żywiołak sprawiał problemy, należało go więc prędko spacyfikować w celu kontynuowania dalszego wydobycia rudy Aspartium. Po dotarciu na miejsce sprawy zaczęły się jednak komplikować. Po pierwsze, problemem okazał się nie być żywiołak, a golem. Po drugie, golem miał ponad trzydzieści metrów wysokości i doszczętnie niszcząc cały teren kopalni wydostał się na powierzchnię i rozjuszony naiwnymi próbami opanowania go wpadł w szał i pognał w głąb lasu. Tego nie było w umowie, którą Taruen zawarł z właścicielem okolicznych odkrywek.

– Mistrzu, jaki jest plan? – spytał Cho, opuszczając korony drzew i chwytając jego nieodłączny kij, oparty do tej pory o pień drzewa.

Taruen w tym czasie już nakreślił na jednym z większych kamieni kilka symboli, a z torby wyjął runę teleportacyjną.

– Określiłem już mniej więcej koordynaty. Skorzystamy z zaklęcia teleportacji.

Cho w jednym susie skrył się za drzewem z małpim krzykiem.

– Nieee! Tylko nie te przeklęte świecące kółka! Zawsze jeszcze długo po tym boli mnie brzuch... I głowa też!

Taruen przewrócił oczami, ale nie zwrócił większej uwagi na opory towarzysza. Nie miał innego wyjścia, jak się go słuchać. Bez niego w jednej chwili mógłby znowu stać się tylko bezmyślnym stworem. To zaklęcia i opieka mężczyzny zapewniała Cho namiastkę ludzkiej inteligencji.

– Nie marudź. Pójdziesz przodem, gdybyśmy trafili w miejsce będące w odległości bojowej od golema, od razu podejmujemy walkę. Nie ma różnicy, czy schwytamy go, czy zniszczymy.

– Czyli mogę roztrzaskać go na drobne kawałeczki? – Cho rozpromienił się od razu. Najwyraźniej zapomniał już o potencjalnych dolegliwościach związanych z magicznym środkiem transportu.

– Jeśli starczy ci pary w rękach... – Taruen uśmiechnął się do pupila i aktywował portal.

Małpo-stwór ochoczo skoczył w świetlisty okrąg i po chwili zniknął z zasięgu wzroku. Jego pan podążył za nim, z pleców ściągając kuszę i uzupełniając kołczan zapasem wybuchowych bełtów. Inna broń w wypadku ogromnego golema nie miała sensu.

Odległość okazała się bardziej, niż bojowa. Nawet o wiele za bardzo bojowa. Taruen ledwo mógł utrzymać się na plecach kamiennego monstrum, które przedzierało się przez kolejne połacie lasu. Krótka obserwacja ujawniała jeszcze jeden problem, o którym oczywiście mu nie zameldowano - to nie był zwykły golem. Całe jego cielsko pokryte było czarnymi symbolami, od góry do dołu. Miał więc do czynienia ze Starożytnym Golemem. Słyszał o tych stworach, nigdy jednak nie miał okazji spotkać żadnego osobiście. Nie wspominając już o jeżdżeniu na takim.

– Cho, to może być trudniejsze, niż myśleliśmy! – krzyknął Taruen do pupila, który z podziwu godną zwinnością skakał po głowie golema, okładając go swoją laską, która dzięki magicznym właściwościom na potrzeby walki zwiększyła swoje rozmiary dziesięciokrotnie.

Jednak jedynym efektem jego starań były niewielkie pęknięcia w skorupie golema, w których momentalnie gromadziła się czerń z okolicznych run. Po chwili żadnych śladów zniszczeń już nie było.

– To coś nie chce dać się rozłupać! – Małpo-stwór rozpaczliwie próbował wyrządzić szkodę monstrum. Bezskutecznie.

Taruen doczłapał się na ramię golema i wstrzelił w nie ubezpieczający grot z liną. Nie miał koncepcji na powstrzymanie przeciwnika. Normalnie wystarczyłby kij Cho i wybuchowe groty. Może w ostateczności kilka zaklęć. Sytuacja nie wyglądała dobrze. Starożytne Golemy zostały stworzone przed tysiącami lat jako osobiści strażnicy na dworach magów Estery. Taruen nie miał wątpliwości, że swoją mocą nie ma co się równać z potęgom pradawnej, zaginionej magii. Chyba... że sam skorzysta z jej pozostałości.

– Cho, nie wiem, jak to zrobisz, ale masz skierować tego skurczybyka w stronę tamtego jeziora!

Cho przystanął na chwilę, po czym skinął głową i zeskoczył zwinnie na ziemię, wprost przed potężne nogi golema. Wciągnął głośno powietrze do płuc i wydał z siebie niezwykle głośny, przenikliwy ryk. Monstrum skierowało swój wzrok na źródło dźwięku i uniosło pięść, na której zaroiło się od czarnych run. Małpi stwór odskoczył w ostatnim momencie i pognał jak najszybciej w stronę zbiornika wodnego wskazanego przez jego mistrza.

Łowca tymczasem przeszukiwał umysł w poszukiwaniu odpowiedniego wykorzystania mocy, którą za chwilę miał mieć do dyspozycji. Jeśli wykorzysta tylko część, powinien być w stanie przeciwstawić Starożytnemu Golemowi równie silnego przeciwnika... Dwa stwory po prostu nawzajem się zniszczą i będzie po kłopocie. W ostateczności przyzwanego stwora lub golema trzeba będzie dobić, kiedy już będzie odpowiednio osłabiony, ale razem z Cho powinni już sobie z tym poradzić. Decyzja zapadła, a jezioro było coraz bliżej.

Tauren przymknął oczy, starając się skupić jak najmocniej na czekającym go przywołaniu. Pięść golema huknęła o wodę jeziora, wzbijając w powietrze gejzer wody. Cho znudziło się robienie za przynętę, więc uskoczył daleko poza zasięg potężnych, kamiennych ramion. Tymczasem jego pan zsunął się z ramion golema przy pomocy ubezpieczającej linii i rozgarniając zielony nalot Spirodeli włożył rękę do wody. W zbiorniku pojawiły się najpierw powolne ruchy, a potem silne, wirowe prądy. Wreszcie z jeziora wyłoniły się czarne runy, podobne do tych, które pokrywały ciało golema i łącząc się utworzyły niewielki portal. Łowca krótkim spojrzeniem ocenił efekt zaklęcia i wycofał się między drzewa. Golem wpatrywał się otępiałym wzrokiem w wirującą w powietrzu czerń. Za chwilę portal powinien się ustabilizować i przyzwany stwór zajmie się ich problemem. Tak przynajmniej myślał Tauren.

Smoliste runy nie przestały jednak wydobywać się z głębin jeziora. Coraz większym strumieniem płynęły w stronę formującego się przejścia, powiększając je z sekundy na sekundę. W tym właśnie momencie Tauren zdał sobie sprawę, że jeśli za chwilę transfer energii nie zostanie przerwany, to Starożytny Golem będzie ich najmniejszym zmartwieniem. Obawy okazały się słuszne. W ciągu kilkudziesięciu następnych sekund portal kilkukrotnie przewyższył rozmiarem nawet golema, aż w końcu wirujące koło ułożyło się w jednolitą taflę czerni, przez którą przebijały się z każdą chwilą coraz to nowe promienie zielonkawego światła. Gdy w stosunkowej ciszy lasu rozległ się przeraźliwie wysoki i świdrujący głowę pisk, wszystko stało się jasne. Tauren i Cho padli na ziemię, próbując zakryć uszy, ale dźwięk wdzierał się mimo to wgłąb ich ciała, wywołując straszliwy ból. W chwilę później ujrzeli jak z portalu wyłania się ogromne, migoczące cielsko...

– Mistrzu... Chyba coś poszło nie tak.

Tauren bardziej niż ktokolwiek w tym momencie miał tego świadomość. Wiedział, że wyzwolenie odpowiednich pokładów pradawnej magii jest trudne i czasem może nie do końca się udać. Ale nie spodziewał się, że wyciek może być tak wielki, żeby ściągnąć do ich świata Szmaragdowego Smoka.

– Nie coś, Cho. Wszystko poszło nie tak.

Pokonując ból podniósł się z ziemi i pośpiesznie wyjął z torby odpowiedni kamień i krzywiąc się i kuląc nakreślił na ziemi kilka symboli.

– Musimy zawiadomić Radę. I wszystkich największych magów i herosów okolicznych państw. Możemy mieć właśnie do czynienia z największym kataklizmem od czasów Wielkiej Zarazy, o skali wręcz globalnej.

Dwóch łowców potworów zniknęło w świetlistej obręczy portalu i nie widzieli już, jak cielsko Starożytnego Golema pęka pod naciskiem jednego podmuchu szmaragdowych skrzydeł.