#somethingiwant

Każde wydarzenie w naszym życiu, każdy napotkany człowiek, związek, przyjaźń, miłość czy miłostka wnosi coś do naszego życia. Tak samo jest z zawodami - tymi sercowymi czy utratą kogoś bliskiego, z powodu jakiegoś większego czy mniejszego nieporozumienia lub z powodu choroby. Życie każdemu człowiekowi pisze osobny scenariusz, każdy z nas ma "przydzielony", określony czas tutaj, w swoim własnym ciele, z ludźmi, których dane jest mu poznać. I nigdy nie wiesz czy wszystko skończy się jutro czy za jakiś czas. Ja wiem jedynie, że chcę cieszyć się każdą daną mi chwilą, nie wybiegać bardzo do przodu, myśleć krótkoterminowo, by później nie zostawić bliskich z planami, które będą już nie do zrealizowania, a przynajmniej nie z moją pomocą. Oczywiście chciałabym  wynieść coś z tego życia, przeżyć wiele cudownych chwil i stać się na prawdę cenniejsza o całą tą mądrość. Chciałabym. Ale nie wiem ile czasu mi zostało, ile mogę się jeszcze cieszyć całym pięknem świata, cieszyć się bliskością drugiej osoby, nikt tego nie wie. Dlatego radość przynoszą mi drobiazgi, bo jeśli nie nauczysz się cieszyć z drobiazgów nigdy nie nauczysz się cieszyć z wielkich rzeczy. Starać się nie tonąć w nadmiarze problemów, zadręczać się, we wszystkim szukać pozytywów.

First, I think I have to apologize to my best friend, as my partner in this challenge, for already postponed the writings for almost a month. Honestly, until now, I’m still clueless about what am I gonna write for the last three writing’s theme, but I think I’m gonna try. So, wish me luck.

Something I want.. Actually, I don’t know exactly what I really want. Maybe it is not a thing or any kind of stuff. I think all I want for right now is my “loneliness feeling” that I always felt for the last ten months finally going away. When I get this kind of feeling, I turned to be some kind of dementor or medusa who bring the negative vibes to all people around me. I keep my silence and try to avoid any conversation with anyone because there’s a lot of things going on in my mind. At this moment, my mind keep telling me that I’m not good enough for everyone around me, I feel like I always left behind, and nobody loves me. Sometimes I feel like I think they will be fine without me, no one needs me, and I’m an easy person to forget. Yes, it is some kind of dangerous feeling that I always felt. I’ve become the worst version of me. I think my best friend really knows when I got this feeling. She often become the person who has to deal with my stupid behavior. She keeps convinced me that I’m not alone and she always told me that everyone loves me. Actually, it really helps.. a lot. So, I have to apologize and say thank you to my best friend for always so patient and help me to throw away this feeling.

Actually, I don’t know when the first time I got this kind of feeling, but one of the hardest moment that I have to face alone is when my mother got surgery. Almost a year ago, my mother got hysterectomy procedure in her surgery because the myoma (some kind of tumor) in her uterus are getting bigger. So, the doctor decided to remove her uterus and all surrounding structures. That surgery took for almost five hours and that was the longest and the most tortured moments that I ever faced. I feel so falling apart at that moment because my mother is one of the most important person in my life and she had a major surgery at that time. All I need in that moment is just someone who hold my hand. But then I realize, I have to face this hard time alone. My father sometimes leaves the waiting room and my brother looks so serious watching movie from the TV, while I only sit in the corner of the waiting room, try to hold my tears, and my hand can't stop shaking. I think that was the first moment that I feel so lonely. And what I feel in that moment almost exactly what I feel in my “loneliness feeling” lately.