#sns x reader

— Voilà! — [Reader] z dumną miną postawiła talerz przed Shinomiyą. — Wiosenna kompozycja. Pełne odmłodzenie!

Miała szczerą nadzieję, że opinia o daniu będzie pozytywna. Od tego zależało wiele jej dalszych planów. Na szczęście otuchy dodawały wygłodniałe spojrzenia współpracowników, którzy czekali na swoją kolej do degustacji. Kobieta mocno zacisnęła kciuki za plecami, widząc, jak szef bierze pierwszy kęs. Ku jej zdziwieniu, zamarł na moment i, zanim zdążył coś powiedzieć, zniknął w obłoku białego dymu.

Na jego miejscu siedziało dziecko.

Wszyscy niepewnie podeszli do malucha. Ktoś wyciągnął mu z rączki widelec.

— [Reader]-san, co ty tam dosypałaś? — spytał Abel z przestrachem.

— Liście limonki. Chciałam, żeby było... odmładzająco? — powiedziała niepewnie.

Przed nią siedział szef w wersji mini. Miał dokładnie takie same, krótkie, różowe włosy i bursztynowe oczy. Wyglądał na całkiem szczęśliwego, bawiąc się resztą jedzenia z talerza.

Jego mina zdecydowanie nie przypominała tej, którą miał na co dzień.

— A mnie tam się podoba. Jest mniej gburowaty. — Lucie wzięła brzdąca na ręce. — Kto jest śliczniutkim maluchem? No kto? — Uniosła go w górę, łaskocząc nosem. — Ciekawe, kiedy mu to przejdzie.

— Może zadzwonimy na pogotowie — zasugerowała Gao.

Była rozsądna i odpowiedzialna. W końcu tego wymaga się od menadżerki restauracji. [Reader] rzadko miała inne zdanie niż ona, ale tym razem nie mogła się z nią zgodzić.

Sanepid niechybnie zrobiłby nalot, a zamknięcie Shino's spowodowałoby duże straty. Oczyma duszy już widziała, jak Shinomiya pozywa ją do sądu. A spłacać długów nie byłoby z czego...

— Teraz trzeba się szykować do otwarcia, bo goście będą zawiedzeni. Zaczekajmy, aż strawi co zjadł. Zajmę się nim, a jak mu nie przejdzie, to zawiozę na pogotowie.

Chciała mocno wierzyć, że wizyta nie będzie potrzebna.

— Damy sobie radę bez ciebie. Weź go na spacer, to nie będzie przeszkadzał. Będziemy w kontakcie — stwierdziła Lucie, widząc, że reszta załogi chce protestować.

Kobieta przejęła więc od niej dziecko, zabrała torebkę i wyszła z restauracji.

Skierowała się w stronę osiedla z placem zabaw.

Miała wrażenie, że wszystkie starsze panie z okolicy zeszły się, aby ją pooglądać. Wyrażały zachwyt nad Kojirō-chanem. Gratulowały uroczego synka. [Reader] nie czuła się na siłach, by wyprowadzać je z błędu. Szczególnie po tym, jak nazwał ją publicznie mamą. Kiwała więc głową z głupkowatym uśmiechem, starając się grzecznie pożegnać i odejść.

Chłopczyk nieustannie ciągnął ją za włosy. Raz nawet jakimś cudem dokopał się do jej szminki i zaczął jej ochoczo używać. Kiedy próbowała mu wytrzeć twarz, ze zdziwieniem zorientowała się, że bez jej pomocy stoi na nogach. Zrobił się też cięższy. Wróżyło to całkiem dobrze.

Zanim się obejrzała, mały szef ganiał po piaskownicy i przynosił jej dania zrobione z liści i piasku. Wysypywała je za siebie, kiedy nie patrzył.

Nie był to dobry czas na rozmyślania, ale stwierdziła, że Shinomiya musiał kiedyś być naprawdę uroczym dzieckiem. Czuła żal, że jego dorosła wersja nie ma w sobie nic z obecnej.

Nagle usłyszała ciche chlipanie, a zaraz potem pojawił się przed nią przedszkolak ze łzami w oczach. Miała ochotę powiedzieć, że dzieci za szybko dorastają, ale w ostatniej chwili się powstrzymała.

— Zniszczył mi restaurację. — Dolna warga chłopczyka zadrżała. — A miałem właśnie gotować dla ciebie Flan Aux Champignon.

Wystarczyło zerknąć na rówieśnika, bawiącego się w nowo zdobytej piaskownicy, by zrozumieć, o czym mówił. Walka została przypłacona obdartym kolanem.

— Kojirō-chan, ugotujesz mi coś lepszego następnym razem. — Przytuliła malucha. — Chodźmy do sklepu, kupię ci kolorowy plasterek i coś słodkiego. — Mrugnęła.

Jak większość dzieci w wieku szkolnym, złapał się na obietnicę nagrody. Zaklejone kolano, soczek z rurką i batonik skutecznie załatwiły sprawę. Kobieta wysłała też sms-a do współpracowników, zapewniając, że szpitale nie będą potrzebne.

Niestety problem zaczął się, kiedy szef dobił do wieku nastoletniego. Zapragnął nagle zasmakować buntu. Zanim się obejrzała, uciekł na przejściu dla pieszych.

Poważnie się zdenerwowała, bo w dzielnicach Tokio łatwo się było zgubić. Nie wspominając o podejrzanych typach, którzy czasem czaili się w zaułkach po zmierzchu.

Nieraz wracała późno w nocy, więc wiedziała, czym to grozi.

Pytała przechodniów, krążąc po okolicy, jednak niczego to nie dało.

Kiedy wróciła na ulicę, gdzie mieściło się Shino's, czekała na nią jednak niespodzianka. Ku jej ogromnej uldze, na ławce przed restauracją siedział dorosły mężczyzna.

— Shinomiya-san, co za szczęście. — Rzuciła mu się na szyję.

Cieszyła się, że wrócił do normalnej postaci, a do tego był w jednym kawałku.

Mężczyzna delikatnie, ale stanowczo odsunął ją od siebie.

Nie było to zresztą nic nowego. Nawet kiedy przytulano go w urodziny przy składaniu życzeń, czuł się nieswojo. Ograniczał kontakt fizyczny do minimum.

— Co było w tym daniu? — wycedził.

[Reader] czuła na sobie zimne spojrzenie bursztynowych oczu. Ton głosu był chłodny i nieprzyjemny. Zaczynała tęsknić za Kojirō-chanem, który pewnie skakałby z radości na sam jej widok.

Bolały ją nogi i głowa od biegania po dzielnicach w poszukiwaniu szefa. Zmęczenie dawało o sobie znać, powodując łzy w kącikach oczu. Mrugała jak mogła, ale obraz stał się lekko zamazany.

— Składniki są nieważne, skoro było niedobre! — Chlipnęła, szukając w torebce chusteczek.

Mężczyzna zauważył nagłą zmianę i jego wyraz twarzy lekko złagodniał.

— Czy ja powiedziałem, że mi nie smakowało?

— Ale...

— Dlaczego tak ci zależało na mojej opinii? Nigdy wcześniej się nią nie przejmowałaś, jeśli dania nie były dla Shino's.

Kobieta wytarła oczy, starając się uspokoić oddech.

— To miał być dla mnie sprawdzian umiejętności. Chcę otworzyć własną restaurację w [Nazwa kraju]. Czuję, że się duszę w Tokio.

— Bo kto by chciał znosić mnie jako szefa? — sarknął.

— Shinomiya-san, wiesz, że to nie tak. Po prostu... muszę spróbować czegoś nowego. Dokądś ruszyć. Zrobić coś więcej. Pamiętasz, jak po shokugeki stwierdziłeś, że nie chcesz stać w miejscu...?

— Wiem, o czym mówisz.

Doskonale znał to uczucie.

Odkąd zmierzył się w pojedynku z Yukihirą, towarzyszyło mu cały czas. Od tamtej pory chciał od życia czegoś więcej. Stawiał sobie wysokie poprzeczki i odległe cele, po czym uparcie do nich dążył. Pracował nad stylem gotowania, w nadziei, że kiedyś osiągnie więcej niż ma.

Teraz jednak, gdy kobieta chciała tego co on, miał problem.

Wizja restauracji bez jej głupich żartów, bez jej dań i bez niej samej wydawała mu się wręcz zdradziecka.

Jak gdyby chciała od niego uciec i już go nie potrzebowała.

— Chcesz znać moje zdanie? — Uszczypnął nasadę nosa. — Zmienisz tę limonkową nutę i każdy będzie ci jadł z ręki. O ile wcześniej nie zmieni się w dziecko... Tylko zaproś mnie na otwarcie lokalu. — Skierował wzrok wprost na nią.

Kobieta odniosła wrażenie, że czaiła się w nim jakaś nadzieja.

— No jasne, że tak. Poza tym... będę was odwiedzać. Nie rozstajemy się na zawsze. Są telefony i Internet. Chociaż po tych kilku latach muszę przyznać, że będę tęsknić.

Może to była pora na ustanawianie nowych celi, niezwiązanych z gotowaniem.

Kojirō delikatnie odgarnął kilka kosmyków z twarzy kobiety i złożył na jej czole delikatny pocałunek. Kompletnie się tego nie spodziewała, dlatego miał ochotę się zaśmiać, widząc przed sobą jej zarumienioną twarz.

— Jeśli mnie nie zaprosisz, to i tak wsiądę w pierwszy lepszy samolot. A kiedy cię znajdę, będziesz w dużych kłopotach. Chodźmy już — dodał, widząc, jak zastygła w miejscu.

Kobieta z ociąganiem ruszyła w kierunku restauracji, zrównując się z Shinomiyą.

— Wiesz, że oferowałeś mi babkę z piasku do zjedzenia? — Uśmiechnęła się, patrząc w stronę zachodzącego słońca.

— Mam nadzieję, że była tak dobra, jak wszystkie moje dania.

— Wyobraź sobie, że jej nie zjadłam.

Nieśmiało wyciągnęła dłoń, splatając jego palce ze swoimi. Mężczyzna uśmiechnął się pod nosem.

— Nie martw się, nic nie straciłaś, bo ugotuję ci coś lepszego.

Time does fly by quickly. You were packing your stuff, ready to leave the Polar Star dormitory. Unfortunately, you got expelled for having low grades. You sighed looking at your window, the rain was heavy but the school required you to leave instantly. A sigh escapes your lips as you see the acceptance letter in your drawer. Knocks echoed through your room.

"Y/n? are you there?" a voice asked from the other side of the door. None of your dorm mates knew you were expelled. You walked to the door and opened it. Revealing Megumi with a worried face. "Yes, Megumi? Did you need anything?" You smiled at the girl, blocking the view of your room. "You didn't come when I called you down for dinner." You put your hands together in an apologetic manner, "Sorry I didn't hear you, but I wasn't hungry anyway." She nods "I understand, sorry for disturbing you!" she then walks away.

You closed the door once again. As if sensing the mood, the clouds started pouring. Thunder was heard and the rain was harshly tapping against your window. Going to your vinyl player, you took out La Vie En Rose by Louis Armstrong and spun it. Backing away from your vinyl player, you slowly swayed to the instrumental.

"Hold me close and hold me fast, the magic spell you cast. this is la vie en rose."

You sang, holding a spatula as a makeshift microphone. A smile creeping up your face as you imagine yourself in his arms. "But there's someone else in his arms already." you thought to yourself. 

"When you kiss me, Heaven sighs. And though I close my eyes, I see la vie en rose."

Your dormmates heard a song playing from upstairs, they decided to check it out. Going up the stairs, they see the light in your room seep through the cracks of the door.

"When you press me to your heart. I'm in a world apart. A world where roses bloom."

They turned to each other as they heard you sing and smiled. Shun held out his hand towards Ryoko. She blushed and put her hand on it, "May I have this dance?" Shun jokes. Ryoko smiled, "I'd never say no to you." With that, they started dancing outside your door.

"And when you speak, angels, sing from above. Everyday words seem to turn into love songs."

Everyone soon joined in the dancing and enjoyed themselves, forgetting why they went up here in the first place. While you spun around by yourself in your room, enjoying the moment. Then you heard laughter outside of your door, you then knew you had an audience. By the clicking of shoes against the floor, you assumed they were dancing. "I never knew you were such a good dancer Shun" you hear Ryoko compliment, "I learned from someone," he replied to the girl.

"Give your heart and soul to me. And life will always be, La vie en rose."

You stopped singing letting the song end. Smiling about what Shun said to Ryoko, "He remembers that?" you thought to yourself as you reminisced the time where you taught him to dance. As the song ended, you opened your door and saw everyone enjoying their time.

"You guys enjoyed that?" she jokes at them and they nodded. Yuki clapped her hands and smiled, "you sound exactly like Meraki!". You stiffened at her comment, "I could never sound that amazing..". Yuki showed you a thumbs up, "You sound amazing!" Satoshi then cut in, "It's late, let's sleep."

Everyone agreed and were heading to their dorm rooms, you greeted them goodnight and went inside your room again. You had to leave by tonight. Finishing your packing, you dragged your suitcase and put on your backpack then head out to the main area. "Y/n-san" a voice came from behind you as you were about to reach for the door.

"Fumio-san, you waited for me?" you turned to the old woman, tears starting to form. She spread her arms wide open and you let go of your suitcase and ran into her arms, hugging her tightly. "Fumio-san, I don't want to go yet." She wraps her arms around you and places her hand on atop your head, "Oh, my dear Y/n.." It was sad if we're going to be truthful. Fumio-san was your mother figure throughout everything. She knew everything and she was the only one who knew about this. "I have to go" you pulled away sadly, she smiles at you with tears in her eyes. "I'm proud of you." Tears rolled off your cheeks, "Fumio-san, you don't have to.." "It's the truth, now go before it reaches midnight."