#skribo

jen rakontoj!

Ha! Jen Rakontoj!

Jen Rakontoj, en Esperanto!

Esperanto!

Iaj verkistoj temas vortoj, kiuj prenatas, ĉiu unu,  kiel petritelerikulturoj, aranĝitaj kaj rearanĝitaj sub malsamaj lumoj kaj malsekecoj, malsimilaj sintaksoj kaj rakontoj. Vortoj estas mebloj, tial bona verkisto estas bona interioro-desegnisto, kiu malobservante fluktuecon de modgusto povas forĵeti la pecon da meblo do amata, ankoraŭ do malgracia, eĉ memvola, en la spaco da etaĝo. La muzikisto, vi povu nomigi nin socia ermito, investos horojn, pli pezaj ol oro, pli malpezaj ol la supranta borso, por koordinati la fingrojn, aŭ la pulmojn, aŭ la brakojn, disciplinanta la menson, tiom ili moviĝas sin tiel, por sonori el iliaj instrumentoj, strangaj lignaj skulptaĵoj kun pecoj da metalo, sonoj tiel ordata kiu elprenas eĉ adorado el homo.  Nu, estas dancistoj kaj aktoroj kaj pentristoj kaj skulptistoj kaj pensistoj kaj amistoj, kaj tuta da ili, da ni, ĉar ĉiuj ni tute mem estas artistoj, loĝas kun animo nia en loko, kiu ne ekzistas, ĉar animo nia venas el loko ne ekzistanta kaj loĝas en loko ne ekzistanta. Ankoraŭ ni loĝas ĉar ni ja, ke ni pri stomakoj niaj zorgas, timas malplenecon ilian (la stomako malplena mortiĝas), ke ni espereculon en vivoj niaj bezonas, ke ni tage post tage sen mortants el senespero simple vivas, estas signo de ekzisteco sur ebeno homa, ke ni loĝas en loko, kiu krutespere ekzistas. Ĉiuj ni tute estas mem artistoj.

салутон!