#sevilmeme

Olayın içindesin gibi gelir

Önemli biri olduğunu düşünürsün

Onlar için

Ama onlar için öyle değildir

Bir olay olur

Akıllarına gelirim elbet dersin

Ama gelmezsin

Özür dilerler affedersin

Ama içinde affedemezsin

Onlar ayrılır sen birleştirmek için çabalarsın

Bu sefer kötü olan sen olursun

Sonra bir şekil çözülür olay

Ama bir bakmışsın dışarda sen kalmışsın

Dışlanan ve olan olaylardan haberi dahi olmayan

Ama varmış gibi sayılan

İkinci planda tutulan

Sen önemli olsanda onlar için değilsin

Her zaman korkak biri oldum aslına bakarsan. Hani derler bana, ne özgüven ama, uf senin de egon yok mu.! Yok işte, yok!. Sevemiyorum arkadaş. Hoşlandığımla kalıyorum. Ne zaman birinden hoşlansam sevmeye cesaret edemiyorum. Hoşlanmak benim için yeterince günah, cehennemi göze alamlıyorum. Sadece kapıda volta atıyorum. E volta da sıkıyor tabi bir yerden sonra işte o zaman kapıya yaklaşıp kendimi göstermeye korktuğum için gerisin geri kaçıyorum ayran krallığına.. Sonra da ayran gönüllü olup çıkıyorum. Bazen, hani çok ender, belki cehennemi atlatır da direkt cennete giderim diye düşünecek gibi oluyorum, düşünmez olaydım da bitiriyorum zaten henüz başlamamış olan macerayı. Ürküyorum işte.. Biliyorum ama hepsi lise 1 deki ilk aşkım yüzünden.Onu sevmeseydim belki, şimdi sevebilirdim belki de sevilebilirdim. Yılda bir, bir ve ya iki kişi benden hoşlanırdı eskiden. O zamanlar yine fena değildi.Açıkcası sadece 1 kişi bile beğenildiğimi,aslında çok da popüler olduğumu hissettirirdi.Ama kriterlerimin bu denli düşük olması şimdi yüzüme yediğim gerçeklerle yüzleş! şaplağını daha sert yapıyor. Yahu koskoca bir yılda hatta 2 yılda hiç mi biri senden hoşlanmaz yahu! Bu mudur yani! Şimdi o gıcık insanlara döndüm hani devamlı lise aşklarından bahseden ve ilişkin oldu mu diye sorulduğunda lisedeki hatta ortaokuldaki sevgililerini de sayanlara. Gerçi hakkımı vermek lazım, ortaokulu hesaba katmıyorum. Ama o da olsun o kadar, düştük düştük de bu kadar da düşmedik!   Şimdi bence birkaç aşama var. 1.İlk aşamada henüz çirkin ve ya itici olduğunu sindiremezsin. Hala senden kazara hoşlanmış eski insanları anımsar ve anımsatırsın. Dediğim gibi sadece anımsamazsın, başkalarına da anımsatırsın. Çünkü aslında çirkin olmadığını başkalarına da göstermek bir yandan kanıtlamak istiyorsundur. 2. aşamada artık sevgisizlik olgunluğu denilen noktaya yaklaşmışsındır. Acını içine atar, ve olmadığın gbi davranırsın. Sen çok görmüş, her çiçekten bal almış bir arısındır, yavru arılara dersler verir onların sorunlarını dinlersin. Yani sen artık eşek arısısındır ve diğer yavru bal arılarıyla aynı klasta değilsindir. Kendini kimseye kanıtlama ihtiyacın yoktur(!). 3. aşama ise sevgisizlik olgunluğudur. Bu aşamada evet,kendini kimseye kanıtlamana gerek yok diye düşünürsün ama en azından bu sefer daha samimisindir. Çünkü insanlara sevilmediğin gerçeğini açarın.Ama dikkat! Eğer çöpçatanlık bekleyerek açıyorsan bu konuyu, Hocam, sen olmamışın.Bu kadar da özgüvensizlik olmaz olsun. Öl daha iyi. Neyse abartmayayım da işte bu aşamanın en önemli noktası kendi gerçekliğinle olan samimiyettir. 4. aşama bence var ama henüz o aşamayı tatmadım. Umarım, aslında her şeyin yalan olduğuna dair yani aslında seni 3 er 5 er bir sürü insanın beğendiğini anladığına dair bir aşama olur:P. Bir de şöyle bir durum var tabi.. Arada araf noktası var. Bu nokta, aslında sen kimseyi beğenmediğin için bu durumun senin tercihin olduğuna dair kendini inandırmandır. Yani, senden kimse hoşlanmıyorsa bu nasıl senin tercihin olabilir bunu anlayamasam da bunlar cennet, cehennem, ahiret işleri o yüzden oluyor demek ki. Ama ben bu  tiplere katlanamıyorum.