26 Mart 2020
Şu sıralar hep ne düşünüyorum biliyor musunuz? O kadar güzel günlerim oldu ki... Güzel demek yetersiz kalır belki de. Çok mutluydum, etrafımda bir sürü insan vardı, umut doluydum, kendime ait bir hayal dünyam vardı, çevremde bana saygı duyan ve seven insanlar vardı. Biliyorum hala buradalar.. Hala yanımdalar. Bitecek hepsi değil mi? Sevdiğim ‘o’ burada olacak mı? Eskisi gibi bakacak mı gözlerime? Eskisi gibi dolu dolu geçecek mi her günüm? Eskisi gibi olabilecek miyim? Eskisi gibi her anlamda yanımda olacaklar mı? Ya kötü bir insan olduysam ya benliğimi başka benliklerin içine hapsettiysem? Ya kendimi ve hissettiklerimi gizliyor isem? Keşke küçük bir mavi kutu olsaydım açıp içime rahatlıkla bakabilirdiniz. Evet küçük olmak isterdim, herkesin dikkatini çekmezdim böylelikle. Gerçekten merak eden ve öğrenmek isteyen açabilirdi. Mavi olurdum çünkü maviyi çok sevenlerin hep çok özel olduğunu düşünürüm.. Niye bilmiyorum mavi özgürlük dışında bana sevgiyi ve merhameti anımsatıyor. Mavi’yi sevin. Beni sevin. Sizi sevin. Onu sevin.
