#secmeler

Sevebilmek gerçekten de bir yetenek midir? 

Ya insan hep seviyorsa veya hiç sevemiyorsa?

Buyurun sohbete.

Sevmek sevememek önemli bir duygu bazen problem hatta. Herkesi "HERKESİ" sevebilmek de bir problem fakat hiçkimseyi sevememek daha mı az problem orası bana göre meçhul. ama bildiğim daha önemli birşey varsa o da her zaman sevilmek istenmek. Birini sevmek veya sevmemek sizin elinizde olabilir belki ama biri tarafından sevilme problemi yaşamak sizin tamamen dışınızda gelişen bir olaydır. Hatta benim gibi bu konuda büyük sorunlarınız ve buna dayalı psikolojik problemleriniz (yine o kendime koyduğum muhteşem teşhislerden) varsa hayat gerçekten sizin için anlamını kaybetmiş koca bir kara delik.

Bir insan düşünün ki hep sevilmek istesin ve bunun uğrunda herşeyi yapabilecek güçte ve cesarette olsun. Korkutucu değil mi? Bence öyle. çünkü öyle anlar yaşıyorum ki sıradan hatta gerçekten sıradan insanların verdiği sıradan olumsuz tepkiler benim içimde çığ gibi büyüyebiliyor. Hatta o kadar büyüyor ki bir süre sonra beni tamamen yok edebiliyor. 

Öz güveni eksik bir insanım. Bunu sürekli daha farklı şeylerle  kapatmaya çalıştım sonra farkettim ki başımı kapatmaya çalışırken kıçımı açmışım. Yani aslında o kadar kasmasam da olurmuş.

Duygusal yönüm güçlü olduğu için bunu eksiklik kabul ettim hep kendimde. Bunu kapatmak için de çok güçlüymüş gibi görünmeye çalışmaktan gerçekten yıldım artık. Daha maddeci olmaya başladım. İnsanları hiçbir zaman ( çoğu zaman) fiziksel yargılamazken kendim böyle yargılanacağımı düşündüm hep. Mesela eğer kendime evden çıkmadan aynada baktığımda gördüğüm görüntü beni tatmin ediyorsa kafam dik çıktım kapıdan. Ama gün içerisinde her hangi bir parçam evden çıktığımdan farklılaştıysa eğer hep gizlemek için uğraştım durdum.