#schuim

van Belgische classics tot grote pilseners kun je uit het betere bier ruim kiezen van hoppige IPA’s tot lokale brouwsels laat superieur de bierwereld zich proeven van alcoholvrij tot zwaar gelagerde jongens kunt je van het gerstenat bewust genieten experimenteer proef en geniet voluit van de variaties die per seizoen variëren van fruitig zoetzuur tot krachtig kruidig van licht en fris het…

Hoogwaardig professioneel PU-schuim. Polyurethaanschuim in handbus. Zwaluw PU-Foam is een 1-component isolatie- en montageschuim, ontwikkeld voor het maken van afdichtingen tussen bouwdelen. Zwaluw PU-Foam hardt uit onder invloed van vocht uit de lucht en het bouwmateriaal.

Enkele dagen geleden besloot ik om mezelf te scheren. Op zich geen groots evenement, meer een alledaagse gewoonte die ingebakken is in de sleur van de week. Dinsdag, scheerdag. Ik zoek mijn scheermes – ik zweer bij de analoge versie -  en besmeer mijn baardje met een laagje schuim. Er ontbreekt echter nog een element. Muziek. Ik snuffel tussen mijn vinylplaten – nog zo’n vreemd nostalgisch gebruik dat ik in stand houd -  en leg een willekeurig album op. Even later likt het scheermesje mijn wangen terwijl de naald de plaat kust. Analogie tot de tweede: magie.

Magische momenten gebeuren altijd wanneer je het minst op je hoede bent. Ze lijken je op te wachten, niet om het hoekje, maar in het midden van de straat. Ze zijn niet verscholen in het duister, maar zitten in de zon, die ons verblindt. Magie zit niet in een opgebouwde climax, maar in een plotse plottwist. Een finale werkt een magisch verhaal af, maar een onverwachtse gebeurtenis bouwt de magie op. Net zoals ik hier de bouwstenen leg voor mijn grote finale.

Het lot slaat toe wanneer Pink Floyd met een zwoel gitaargeluid mijn kleine kamertje vult. De tonen zijn diep en vol tegelijk. Buiten waait wat verloren regen tegen de ruit. De flinterdunne mesjes scheren over mijn huid en halen die open. Een druppeltje bloed vormt zich en stroomt mee met de muziek. Alles vloeit plotseling samen. Terwijl ik mezelf in de smoezelige spiegel aankijk, terwijl schuim en bloed, wit en rood zich voor mijn ogen vermengen zingt de plaat: ‘Shine on, you crazy diamond’.

Even lijken alle wetten van de natuur stil te staan, lijkt tijd slechts een sticker te zijn die ik van de wereld heb gepeuterd en lijk ik, al bloedend en schuimend, in mijn kleine kamertje, alles te overstijgen. In dit absurde moment waarop twee elementen, muziek en scheren, zo volmaakt samenkomen lijkt het mysterie van de wereld zich voor me te ontplooien. Lijkt het alsof ik even verder kan kijken dan de spiegel voor me, alsof ik de glazen kooi waarin we zitten toch even kan breken, alsof ik toch even werkelijk vrij en universeel kan zijn.

Momenten als dit zijn zeldzaam, maar niet onvindbaar. Ik herinner me nog dat ik ooit restjes bier van de vorige, al vergeten, avond aan het uitgieten was in het natte lentegras, toen een onbekende Italiaanse operazanger, op dat moment mijn buur, plots het beste van zichzelf het begon te geven. Het bier vloeide rijkelijk op de krachtige tonen.

Over negerzoenen, sorry, zoenen

Ergens in 2006 is het woord ‘negerzoenen’ veranderd in ‘zoenen’ wegens de discriminatoire slavernijconnectie. Goed. Ben ik anno 2017 de enige die nog steeds ‘negerzoenen’ zegt? Absoluut niet, maar ik snap de wijziging. Wat er eigenlijk frappant aan is, is dat de tweede helft van de naam wèl bewaard is gebleven. Logischer zou het geweest zijn als het mierzoete schuimhapje een compleet andere naam…