#schalm

Leuk stage! Je leert veel dingen over de doelgroep waarmee je werkt. Is dit wel mijn doelgroep? Waarom wel of niet? Ik kan al wel zeggen. Het is een uitdagende doelgroep. Maar niet het werk wat ik later wil doen. Dus geen dagverzorging voor mij later!  Maar goed dan kom je op stage en vertelt mijn begeleidster ineens: Volgende week mag jij een activiteit verzinnen en uitvoeren. Oké... Sta je dan als tweedejaars SPH student. In mijn eerste jaar ondersteunde ik mijn begeleiders. Nu dus kennelijk ineens niet meer. Mijn eerste reactie: Kan ik dit wel?!! Nee dat kan ik toch helemaal niet?! Kortom totale paniek bij mij. Uiteindelijk maar eens op internet gaan zoeken en bij moeders te raden gegaan. En ja hoor natuurlijk zij kwam meteen op een geweldig idee! Wat ook nog eens perfect aansloot bij de doelgroep. Ik tweedejaars student die het niet wist en dan mijn moeder die zo iets had bedacht. Tsja verschil moet er zijn. Toch?  Dus ik de volgende woensdag vrolijk naar stage! Ik ga dit gewoon doen. Maar dan komt het moment van de waarheid. Activiteitentijd!!! Kan ik nog wegrennen? Nee! Verstoppen? Nee! Dan toch maar braaf de activiteit gaan uitvoeren. Gelukkig was mijn begeleidster gewoon aanwezig maar die hield zich compleet afzijdig want dit was MIJN activiteit. Oké. Blaadje met alle namen? Check! Dobbelsteen met kleuren? Check! Iedereen aan tafel? Check! O nee wacht even we hebben een wegloper! Na drie keer het geprobeerd te hebben is in overleg besloten deze niet mee te laten doen aan het spel.  Nou daar ga ik dan met al mijn zenuwen. Rustig ademen. Duidelijke uitleg geven en duidelijk einde. Redelijk makkelijk toch? Dacht ik ook. Eenmaal bezig gingen mijn zenuwen redelijk snel weg. Iedereen luisterde en deed actief mee. Leuk om mee te maken! En vooral een bevestiging van dat ik het gewoon kan! Uiteindelijk hadden we een gelijk spel. Ik dacht dat ik hiermee wel kon afsluiten. Maar dit is geen gesloten einde en niet goed voor de mensen. Oké dan nog maar even door.