#dagli

ni: Vielofdc

Dumating siya sa buhay ko sa tamang panahon. Panahon na buo na ako. Marunong nang magmahal, marunong nang maghintay, at higit sa lahat—handa na.

Hindi na ako yung dati—padalos-dalos, takot sa commitment, at laging nagtatago sa likod ng “di pa ako ready.” Pero ngayong handa na ako, parang siya na nga. At sa totoo lang, ilang beses kong inisip na baka siya na talaga. Kasi ramdam ko yung koneksyon, yung kilig, yung “this could be it” moment. Pero siya naman ang hindi.

Siya 'yung tipo ng taong paparamdam ng init pero hindi kayang manatili. Magpaparamdam ng “baka tayo na nga” pero wala palang balak tumuloy. Ako, nandito. Nakahanda. Siya? Paalis.

Nagtagpo kami sa gitna ng hustong oras, pero maling damdamin. Maaga ako umibig, huli siya nagising.

-kenneth angelo

             Nakaupo lamang ako sa pinakadulong upuan dito sa St. Michaels Funeral Home. Nanonood sa pagdating at pag-alis ng mga taong dumalo. Mayroong mga mukhang nakilala’t nakasama ko sa loob ng mahabang panahon. Mayroon din namang hindi ko kilala at nagpakilala bilang malayong kamag-anak.

           Napansin ko, ganito pala karaming nakaaalala sa mga yumao na. Iyong mga kamag-anak mong nagmula sa kapatid pa ng lolo sa tuhod ay kanila ka nilang kinilala gayong wala ka na. Habang noong nabubuhay ka, ni hindi mo maramdaman sila. Pero ganoon naman kasi talaga. Nagkakaroon lamang ng malaking family reunion kapag mayroong namatay lalo na kapag nagmula ka sa mayamang pamilya.

           Umupo sa tabi ko ang isa kong pinsan. Nakasuot siya ng mahaba at itim na leather dress na may hood kaya nagmistula na siyang si kamatayan. “Kumusta pinsan? Balita ko malayo na ang narating mo,” bati siya sa akin. Itinaas ko ang aking mga balikat saka mabilis ding ibinaba.

           Habang tumatakbo ang kamay ng orasan ay padami nang padami ang nagsidalo sa lamay. Nagsimula na ring magbigay ng pagkain sina Manang Rina at ang mga kasamahan niya. “Sandwich mo po,” “Kape po sa inyo,” “Ano pa po?”

           “Nakikilala mo ako?” tanong ko sa pinsan ko. Humarap siya sa akin nang may pagtataka sa mukha sabay nagtanong kung ayos lamang ba ako. “Hindi na ako ang dating kakilala mo. Ibig kong sabihin, ako pa rin ang ako, pero kilala mo ba ako? O kinikilala mo lang ako bilang pinsan mo dahil iyon ang sabi ni tito sa ‘yo?”

           “Hindi kita maintindihan. Ano bang gusto mong sabihin?”

Dagli scafisti del mare agli scafisti dello sport: che figuraccia la maratona di Trieste

Il mio commento per TPI.it

https://www.tpi.it/2019/04/28/scafisti-sport-maratona-trieste/?fbclid=IwAR3-zrz-GEf3YcAzDlDK5JLOyHEc9lltW1PLQXuIZX9QFmShFBnClWVA6X0

Kumakalam na ang kanyang sikmura.

Hindi niya pinansin ang kumukulong tiyan habang hila-hila niya ang sako ng nakolektang kalakal. May iilang kalsada pa bago makarating sa junk shop kung saan niya ibebenta ang nakuhang piraso ng bakal mula sa tambakan na malapit sa kinaroroonan ng kanilang kariton.

Tumigil siya upang pahirin ang pawis sa kanyang ulo at magpahinga nang sandali. Huminga siya nang malalim. Inayos ang pagkakahawak niya sa sako bago muling magpatuloy sa paglalakad. Kumakalam pa rin ang kanyang sikmura habang naglalakad papunta ng junk shop.

Hindi niya ito pinansin. Sanay na siya rito.

Mas bumigat ang sakong hila-hila habang patuloy na kumukulo ang tiyan. Hindi, isip niya. Ilang metro na lang. Kailangan niyang makabenta, Kailangang makakain ang kanyang pamilya.

Napadaan siya sa isang karinderya at bigla na lamang siyang tumigil sa tapat nito. Isa-isang tiningnan ang mga putaheng nakahain. Nilanghap ang amoy ng bagong lutong ulam. Napabuntong-hininga. Lumakas ang pagkalam ng sikmura.

Nadatnan niya bigla ang isang babaeng may hawak na plastik ng kanin. Papunta siya sa basurahan sa tapat ng karinderya. Akmang itatapon na ng babae ang kanin nang magsalita siya.

“Ate, itatapon niyo na po ‘yan?” tanong niya sa babae.

“Oo,” sagot ng babae. Kumunot ang noo ng babae at tiningnan muna ang plastik ng kanin na hawak, bago pagmasdan ang binata sa kanyang harapan. “Bakit?”

Binitiwan ng binata ang hawak na sako at lumapit sa babae. Iniabot ang dalawang kamay. “Sayang po. Pwedeng akin na lang?” pakiusap niya.

“Boy, ano pang kakainin mo rito?” tanong ng babae. Dinuro-duro niya ang plastic ng kanin. “Tutong na ito.”

Nakalabas pa rin ang kamay ng binata. Kumalam ang sikmura ngunit muling isinawalang-bahala. Tiningnan niya ang babae, nagmakaawa sa pamamagitan ng mga mata. “Ayos lang po sa akin ang tutong. Ayos lang po sa pamilya ko,” sabi niya, pilit kumbinsihin ang babae. “Basta po may makain, Ate.”

Napailing ang babae ngunit binigay pa rin sa bata ang plastic ng kanin. Ngumiti ang binata at nagpasalamat sa babae, bago tuluyang tumakbo pabalik sa kinaroroonan ng kanilang kariton.

Kumakalam ang kanyang sikmura pero, sige, tumakbo pa rin siya. Dala-dala ang nanlalamig na kaning tutong.

“’Nay,‘Tay, Andeng!” tawag niya sa pamilya nang makarating sa bangketa kung saan naroroon ang kanilang kariton. “May dala akong pagkain!”

Walang sumagot. Walang tao sa bangketa. Tanging ang kariton lamang ang nakaparada rito. Wala pa si Andeng, ang nakababatang kapatid – nagbebenta pa siguro ng sampaguita. Katataka-takang wala ang kanyang ama – siya dapat ang magbabantay sa ina na naiwan sa kariton dahil sa kanyang sakit.

“’Nay?” tawag niya sa ina. Wala pa ring sagot. Lumapit siya sa kariton. Nakita ang inang natutulog sa loob nito. “’Nay, may pagkain po akong dala.”

Hindi nagising. Ni naalimpungatan. Hindi niya nakitang gumalaw nang kahit kaunti ang ina sa ilalim ng sakong ginawa niyang kumot.

Hindi rin niya nakita itong huminga.

Nang hinaplos niya ang braso ng ina gamit ang mga daliring nanginginig, naramdaman niya ang lamig. Kasinlamig ng kaning tutong kanyang bitbit.

Nahulog mula sa kanyang kamay ang plastik ng kaning tutong. Napaluha. Napasigaw. Napahagulgol.

Kumakalam pa rin ang kanyang sikmura. Hindi niya ito pinansin.