#salamsarvan

Budaq töküb barını bir quru çomaq qalıb. Hər yer solub şəkildə, təkcə saçlar ağ qalıb.

Son addım idi, atıb ta dayandım həyatda: axx, qaldı həmişəlik izim ayağım altda.

Mən də vətən yolunda başımı qoydum yatdım. Gördüm ki, yuxum gəlmir, sonacan saydım yatdım.

Ay qız, sən kimsən belə qarış-qarış gəlirsən. Bir vaxt Tanrı gəlirdin, indi Tanış gəlirsən.

Sənsiz yer də yoxdu, dərbədər mənə

Gəl e, gəl qırılıb qırağa düşmüş

o qol budağımdan meyvə dər mənə.

Bilmirəm  keçirim hansı halını –

Oynayım toyuna, batım yasına?..

Hər gün neçə məktub yazıb cırıram,

cırıb tullayıram… poçt qutusuna.

Gözləməkdən gözüm çuxura düşüb,

gör heç soruşursan, nə çöküntüdü?

Sənli xatirələr dağılıb evə –

Dünyada başqa heç nə yox, hər şey elə qabdı, qab... Haçan dolar bu çuxurlar, bu çalalar, ey cavab? Ey hamının hamisi, Kimin ömrü uzun oldu, kimin ömrü lap gödək – nə vaxt boy-boya duracaq axırların hamısı?

İtilənə-itilənə yeyilib çıxsam yoxa... Bir gözəlin qırağında ağac əkib böyütsəm... Bir də görsəm ürəyimdə çürümüş bir meyitsən, bir qızılgül göndər çəkim qoxusunu içimə.

Kəsən çoxdu – balta, bıçaq, qayçı,qılınc... day nədi? Tikən təkdi bu dünyada – tikən təkcə iynədi. Amma Qızım, elə bilmə çox genişdi Göy və Yer: əlini ver, qoy qaldırım, qoy dikəldim mən səni – sənin deyil yıxılanda tutduğun əlavə yer.

Yolun səmti bəllidisə – həqiqət yolu deyil. Boğulanda əl-qol atmaq lalların dili deyil. Bu mənim vətənim deyil, bu mənim elim deyil – mənə bir yer göstər gedim gecə qar işığında...

Qara külək qaldıranda pəncərənin ətəyin görəcəksən qamışlıqda o bakirə tütəyi. Bir gün axır tapacaqsan öz qoxunu bitkidə. Tanrı səni ayırmasın itirdiyin itkidən...

Bu əyilmiş qəddimizdə yay dartılır tarıma: sancılırıq bir ox kimi hörümçəklər toruna... Bir zamanlar adan idim, indi sənin qurunam. Bir zamanlar adam idim, indi sənin qulunam. Mənə bir yer göstər gəzim adamlar işığında.

Daş dəyən bir yerin çatı sanma gün şüasıdı. Hələ çox su aparacaq halal ət kötükləri. Gör ki sənə necə açır ucalığın sirrini kötüklərin dibindəki siqaret kötükləri.

Açıq darvaza üstündə əl dəyməyən qapılar, gün gələr ki, Günəş gələr – qara gözlər tapılar... İndi sən də günəş kimi... küləş kimi sarısan, bir də görsəm elə gündən qaralıbsan – qarısan, mənə bir can göstər alım ilk bahar işığında...

Sənsə qayıt qabağına qara pişik çıxanda... Sənsə qayıt həmin pişik dalınca da baxanda... Sənsə qayıt başın üstdə ildırımlar çaxanda... Sənsə qayıt kürəyinə boz yağışlar yağanda... Sənsə qayıt o yağışın sularıyla axanda...

Buludlar tozdurmu belə qopular yağışın yol keçib axdığı yerdən?... İlahi, indicə bir gül çıxacaq dag öz ürəyini sıxdığı yerdən.

Səni vurmağa da qalxmaz əllərim atılsa üzünə ləçək tellərin… səndən vəfalıymış sənin yolların hələ də keçirlər baxdığım yerdən.

Əh… birin bilirsən sən də, birin yox daha yıxılıram, heç xəbərin yox… Gördüm ki tutmağa özgə yerim yox, tutdum yıxılmağa qorxduğum yerdən.