#sabingtula

Gusto kong mamatay sa paraang ang aking katawan at isip ay maghihiwalay, magiging bahagi ng hangin  ang aking isip, saan man nito dalhin nang kanyang pag-ihip ay hindi hahayaang ito’y maglakbay hanggang sa matagpunan nito ang aking katawan na inilibing hindi sa lupa, bagkus sa mga ala-ala ng mga dating nawala, sapagkat ang kamatayang nais kong maganap ay ang pagpanaw ng pagkataong lango sa samyo ng hindi maintindihang lansa ng pagiging balisa,  palaging nakatulala at tila pilit  na hinuhukay sa malalim na bangin ng kasalaukuyan, ang aking tunay na pagkatao, tangan-tangan ngayon ay hindi ang sariling ninanais at dapat na manirahan sa mundo. Nawawala ako at matagal nang nananabik na mahanap ang sarili, ang katawang may sigla na sa paggawa ng mga bagay na kanyang naging tanahan ng kaligayahan, ang sariling handang magmahal kahit na masaktan pa sa gitna nang tila mahabang biyaheng ito, ang sariling hindi marunong sumuko sa bawat ibigay na hamon, ang sariling hindi na mabubuhay sa pag-iisa at kalungkutan; ni sa pag-iyak ay hindi na niya magiging takbuhan, ang sariling mahahahanap na ang espasyo at halaga dito sa mundo, tulad ng mga ibong walang pagod sa paglipad, ang pagktao ay isang ibong walang kapaguran sa paghahanap ng kanyang punong masisilungan.   Sapagkat nais kong humimlay at bigyang oras  ang paghahanap pabalik  sa sistemang ang aking pagkatao ay masigla at ang mga labi ay marunong  nang magpinta ng ngiti, marahil sa kamatayan  nang katauhang  puno ng dusa  at pighati maging kasagutan ito; at hindi ang kabilang-buhay.

Gawan mo ng tula ang bawat pagtulo ng luha dahil katumbas nito ang kilo-kilong hapdi ng pagdurusa, Gawan mo ng tula ang pagbabalik tanaw sa mga ala-ala na sadyang isang palabas na nais mong mapanood muli at matuto rito. Gawan mo ng tula ang bawat lungkot na biglang babangga sa bawat sulok ng iyong damdamin at magiging sanhi nang pagkasira ng iyong masayang ngiti. Gawan mo ng tula ang bawat simangot na guguhit sa iyong bibig sapagkat ito’y simbolo ng mga pagkakataong pagharap mo sa isang yugto nang paghihirap. Gawan mo ng tula ang iyong mga kuwento ang iyong buhay dahil ang mga ala-alang ito ay naibabaon rin sa limot at ang mga salita, kataga’t tugma ay mananatiling buhay sa kanilang misteryo’t hiwaga nang pagsalaysay sapagkat kapag sila’y binigkas o kaya’y binasa ay mananatili itong makapangyarihan at buhay.

Kuwentuhan mo ako, sabihin mo sa akin ang lahat ng iyong kinikimkim makikinig ako at hahagkan ang bawat tagpo na nais mong  ibahagi sa akin. Sariwan natin  ang bawat tugon ng kasalukuyan sa bawat kahapong nagdaan, huwag kang mangamba dahil nais kitang pakinggan at makilala pa. Ilahad mo ang bawat detalye, sa kung paanong  paraan nagdaraan  ang bawat bagyo sa ating buhay at kung paano ito humagupit  sa ating pagkatao, sa pagdulot nang malawakang pagbaha, pagpatak ng luha, sa paghampas nang malakas na hangin upang gibain ang ating mga iniingatan, sabihin mo sa akin, ating sabay gunitain at bigyang panalangin ang bawat ala-ala ang bawat pagluha ang bawat lapat ng markang nag-iwan ng bakas sa iyong  dalisay na buhay, pakikinggan kita; sa muling pagbangon, pagkalugmok sa natitirang kahapon isipin mong kasama mo ako  sa lahat ng hamong ito. Ikaw at ako, ang bisig ko ay hagkan at patuloy na kuwentuhan  hindi magiging ilag  kung hanggang saan iigtad  ang pagtulo ng luha nang pagdarahop hanggang sa madampian ang mga  braso kong handang maging alulod ng mga pagal na damdamin at hindi hahayaan na mag-isa sasabayan kita  saan man mapunta ang istorya ang pagsasalaysay ng ating mga buhay sapagkat ang taenga natin ang magsisilbing salamin ang masisilbing daluyan ng pagkakataon sa isang pelikula na  ating pinagbidahan. Sasaluhan kita katulad ng mga kawayang umiindayog sa pag-ihip ng hangin, tayong dalawa, sa pagdaloy ng tadhana iindak sa istorya ng mga hiwaga na natatago sa likod ng ating mga dila. 

Sukdulan man ang galit ng langit, sawa na ang sanay manakit. Ngunit mapait pa rin ang bitaw ng ngiti, sa pag-ibig na uhaw ay tiyak hindi mapapawi, ang pusong wari'y palamuti.

Hindi ko kailangan ang tula mong hindi nabubuhay sa talinghaga sapagkat ang krimen ng  pananampalataya sa diyos na hindi kinikilalang mabuti ang hindi sumasamba sa kanyang pantasyang kapangyarihan na singdumi ng putik na kapintasan.

Sinubukan kong arukin ang iyong damdamin ngunit sa labas pa lamang ng yungib ay hindi na kita mapansin, katha bang mahalin ka nang malalim?