#s.75

“bana diyor ki  yaz acı olanı  acı olan ışığın ölümüdür insanda.  karanlığa yenilen insanın  gölgelere alışmasıdır.”

“Bazı kayıplarımız, bizden başka şeyler de alır götürür. Terk edilince umudunun bir kısmı da yiter mesela. Muğlubiyet; özgüven ve azimden pay kapar. Başarı ve ödül, tevazuyu tırtıklar...”

Ama o acı bir türlü içinden çıkmıyordu. Bir de çaresiz şaşkınlık vardı yüreğinde. Kafasında gördüğü plan, kâğıt üstündeki plandan o kadar daha gerçekti ki! Başkalarının bunu neden göremediğini bir türlü anlayamıyordu. Nasıl böyle kayıtsız kalabiliyorlardı? Önündeki kâğıda baktı. Yeteneksizlik ve beceriksizlik niçin söz geçirebiliyordu her şeye? Bunu mümkün kılan neydi? Hiç anlayamadığı şey buydu işte. Böyle bir oluşu mümkün kılan şey onun gözünde hiçbir zaman tam gerçek olamazdı.

Zor mu, diye soruyordu kendine. Eh, öğren öyleyse.

"Niçin gidiyorsun? Zaten yeni geldin. Niçin beni terk ediyorsun? Bu kapıdan ne zaman biri çıkıp gitse bir daha geri dönmüyor. Kapım sanki boşluğa açılıyor..."

“Ama şiir yazmak anlatmak değildir yoktan yaratmak demektir. Editör Hanım, sizi temin ederim, içinde üçkağıt barındırmayan bir şiir yazmak için kalemi eline alan insan varını yoğunu ortaya koymak zorundadır, sonunda bir deri bir kemik kalıverir dünyanın ortasında.”

“Editör Hanım, yazarak, hikayeler anlatarak bir kadını içinize alabilirsiniz ve başka biri olabilirsiniz. Saygılarımla...”