#s.25

"acılardan artakalan işte şu bakışlarmış"

“rüzgarın getirdiğini rüzgar götürüyor, on yıl önce tanrım öldür dedim. neden hala bir inip bir çıkıyor göğsüm, kaldıysa akıt zehrini dedim. biliyordun: düşecektim. biliyordun: olmayacaktım. biliyordun: da neden vurdun nefesin nefesime dedim. bağışla dedin. parmağını şeyh galip’in bir gazeline koyup bittü dedin.”

“İnsanı ağır yaralayan her ne varsa, yaşanıp bittiği andaki acısıyla kalabilseydi, tahammül gücümüz ayakta durmamıza yetebilirdi. Öyle kalmadığını öğreneli çok zaman oldu. O keskin acı, o yaralayıcı savruluş hafızamızın korunaklı odalarında ilk andaki kadar taze, ilk andaki kadar sarsıcı, ilk andaki kadar kederli var olmaya devam ediyor.”

“de ki o umutsuz duruşunun ardında  kendinden bile sakladığı yaraları  gün gelir onulmaz özlemler gibi  ıslıkla söylenen bir aşk türküsü olur  unutulmuş yazın kırgın yolcusu  sevdalı yüreğini kıyıya vurur”

“Sen bu karanlık ömrümün içine bir sevinç ışığı gibi, kurumaya yüz tutan ekinlere can veren bir nisan yağmuru gibi birdenbire geldin.”