#rvu

Έχασα δάκρυα

Έχασα τον εαυτό μου για'κείνη

Και για το πόσο εύκολα αναίρεσε τόσες υποσχέσεις σε μια μέρα

Τώρα δεν έχω άλλη απόλαυση απ'το να κρύβω τ'άλυτα εκθέτοντας τα σπασμένα

Και να βγάζω τ'άπλυτα στη φόρα

Λες και πρώτη φορά μου συμβαίνει

Λες και δε θα μου ξανασυμβεί

Λες και δεν έχω αποδεχτεί ότι έτσι είναι οι άνθρωποι

Και τον πιο άξιο εμπιστοσύνης ο χρόνος τον λυγίζει

Το "για πάντα" διαρκεί όσο ένα φιλί

Όσα δευτερόλεπτα χρειάζεται για να ειπωθεί

Τίποτα πέρα από'κει

Κ'αν βρεις κάποιον που έστω προσπαθήσει να το τηρήσει-παρόλο που νομοτελειακά θα αποτύχει-

Είσαι πολύ τυχερός

Το μπλε στα μάτια σου με πνίγει

Τα χείλια σου ανυπόγραφο έργο τέχνης που αναδύουν μυστήριο και πάθος και πόνο με κάθε σου λέξη

Τα μαλλιά σου μυρίζουν έρωτα και τα χαϊδεύει η νιότη

Η αγκαλιά σου περιμένει εκεί

Προκλητική

Και μοιάζει αρκετά χαοτική για να με καταστρέψει

Ποιός να το πιστέψει;

Ότι μετά από τόσα βράδυα που σ'ονειρεύτηκα

Και τόσα δειλινά που σε φαντάστηκα

Και τόσα γραπτά που σε σκιαγράφησα

Οι συγκυρίες σ'έφεραν μπροστά μου έτσι

Με μια επίφαση απαγορευμένου

Με μια ενδότερη ανάγκη που αμφότεροι θρέφουμε με το να μασκαρεύουμε όσα θέλουμε πιο πολύ σα κάτι λάθος, για ν'αποκτά η ζωή περισσότερο ενδιαφέρον κ'ηδονή

Και παράλληλα να μη ρίχνουμε αλάτι στις πληγές άλλων

Λες κ'ευθυνόμαστε εμείς που τις αφήνουν εκτεθειμένες ψάχνοντας αφορμή να μας βαφτίσουν προδότες, προβάλλοντας στο πρόσωπό μας τον πραγματικό φταίχτη και νομίζοντας πως τιμωρώντας μας τιμωρούν εκείνον και ότι έτσι θα τις επουλώσουν

Τι είναι τελικά λάθος;

Να μην υπακούσουμε στα "πρέπει" που επιτάσσει η αυταπάτη τρίτων;

Ή να σε κοιτώ να φεύγεις χωρίς να'χουμε μοιραστεί το φιλί που απ'τη πρώτη στιγμή που είδαμε ο ένας τον άλλον,τα βλέμματά μας μαρτυρούν πως το επιθυμούν όταν πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο κάθε τόσο όσο κανένας γύρω δε βλέπει;

Καταφέρω να αποτρέψω τους γύρω μου απ'το να τα κάνουν κ'αυτοί

Ένα μαντήλι αισιοδοξίας χρειάζομαι να το τυλίξω γύρω απ'τα μάτια

Να μη βλέπω όσα δε κατάφερα

Ένα μαντήλι αυτοσυντήρησης να το τυλίξω γύρω απ'το λαιμό της αυτοπάθειας κ'ας βρίσκω καλλιτεχνική την αυτοκαταστροφή

Κ'ας έχουμε κάνει κρυφή συμφωνία να μου δίνει νόημα με αντάλλαγμα τη φθορά μου

Και τότε ίσως καταφέρω όντως να βοηθήσω κάποιον

Ίσως ακόμα και να καταφέρω να κοιμηθώ

Όπως το β με το γ

Έτσι το αύριο με το άγριο μικρή απόκλιση έχουν

Κ'ας γράφεται με υ και όχι με β το πρώτο

Φτηνός αντιπερισπασμός είναι, να χει κάτι που να μοιάζει με υπομονή,να ξεγελιέται το σήμερα

All aspiring filmmakers out there, are you ready to shine? Submit your short film on nature and environment by 30th October and stand a chance to win a scholarship along with public screening of your film. You can also submit your short film on local history and legends, my hero, being a teen, or abstract art. Participate now and #GoChangeTheWorld!