#ruhrarea

Radbod, Hamm.

RuhrArea

Kraina podobieństw 

Zabudowa przedmieści łudząco podobna, do tej dobrze mi znanej. Wielokrotnie miałem wrażenie, że przejeżdżamy, przez Mikulczyce, Biskupice, Rokitnicę, Pogodę, Rozbark, stare Zabrze, Sośnicę - generalnie dominowała niewysoka, zwarta zabudowa mieszkaniowa, właśnie jak w tych poniemieckich miastach, a przynamniej w moim odbiorze, sygnalizowała ewidentne podobieństwa. 

Gdzie indziej domki jak na Giszu, zachowane rozległe osiedla ogrody wg koncepcji Howarda, familoki jak z kolonii Zgorzelec, ankrowania, szkody górnicze, krzywe ściany - wszystko w pakiecie, jak u nas na Wirku, Czarnym Lesie, czy w Miechowicach. Ale osiedla przetrwały kompletne, bez agresywnie wtrąconej wielkiej płyty - ordnung zachowany! Jednak drugiego Nikisza nie znalazłem, to chyba dobrze?!

Połacie gigantów

Areał pozostałości po hutach jest niewyobrażalny, na Śląsku, zaskakują nas pohutnicze tereny, wrastające w tkankę miejską Chorzowa (Kościuszko), czy Siemianowic (Jedność), Bobrka, Biskupic itp.  

Ale to jest skala mikro, w porównaniu choćby z takim rozległym niegdyś śródmiejskim organizmem - jak huta w Bochum! Tam naprawdę widać skalę, jak potężny rozmach przemysłowy miała zbrojna machina kraju, który chciał wygrać wojnę z resztą świata!

Ciekawość i brak nostalgii

Nie wiem, dlaczego ani razu nie zaznałem takiego uczucia - utraty, niezgody, tęsknoty za tą potęgą, patrzeniem w przeszłość. Postrzegałem tamtą krainę jakby w zupełnie innej kategorii - krainy przekształconej, z nowym życiem, pięknej na nowo i wciąż mającej potencjał bogactwa ciekawych, „klimatycznych” kadrów z delikatnym nalotem z przeszłości.

Oto dawna potęga przemysłowa, już niegroźna, zminimalizowana z konieczności i przekształcona, czasem jeszcze niekompletnie, z oczekującą częścią obiektów, albo będącą w trakcie, lecz i one nie stoją smutnie, wyczekują jedynie nadchodzącej przemiany! Możliwe, że przyczyną tego zachwytu nad tym stanem przekształconym była jego absolutna przydatność - przystosowanie do współczesnych potrzeb, oddech od powtarzalności zajęć dnia codziennego. 

Nikt nie zmusza do kupienia biletu i prowadzenia za rączkę, owszem jest taka opcja, ale pozostawia się wybór, przestrzenie są w większości otwarte, można przyjść, pobyć, biegać, jeździć rowerem po hałdach, między hutniczymi halami… A gdzieś tam na horyzoncie, wciąż czuwają nieliczni już „strażnicy” tej przemysłowej potęgi - w postaci kilku czynnych hut, koksowni i wielu elektrowni, by jednak pamiętać!

Analogie?

Życzeniowość i marudzenie, jak mogłoby być u nas i gdzie? Nie, nie - zdecydowanie się powstrzymam! Proponuję każdemu odwiedzić i wyrobić sobie własną opinię. 

© Pic by art-in-public-space, Germany, Essen, 2017.

StreetArtist: unknown