#roessingh

Het handje van Moos #2

Een tijdje geleden schreef ik de eerste update over het “handje van Moos”. In de tussentijd zijn wij weer naar een specialist geweest. Hoogste tijd voor een nieuwe update!

De kinderarts van Moos gaat er, na grondige controle, vanuit dat zijn afwijking geen genetische afgrond heeft. Het is gewoon domme pech. Domme pech met de moeilijk naam “symbrachydactylie”. Een strengetje heeft in de weg…

Drie maand geleden liep ik met mijn koffers, mijn ouders en broer, door de gangen van het revalidatie centrum. Op weg naar de Reso, de resocialisatie afdeling. De afdeling waar ik drie maand lang, 5 dagen in de week zou verblijven om te revalideren. Ik werd daar warm ontvangen, lieve woorden en lieve mensen. 10 dagen lang had ik heimwee, heb ik op het punt gestaan om mijn koffers te pakken en te vluchten. Vluchten voor dat waar ik bang voor was; aan mezelf gaan werken. Maar ik vluchtte niet, integendeel, ik ging het aan.

Vijf dagen in de week had ik therapie, ergotherapie, fysiotherapie, creatieve therapie en sport. Maar ik zat ook 5 dagen in de week op de afdeling, en dat was misschien wel de grootste therapie. Daar, waar ik het meeste heb geleerd. Daar waar ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven, heb geleerd dat huilen niet erg is en praten niet eng. Daar waar ik steun ontving van de begeleiding, maar ook van mijn groepsgenoten.

Een dag geleden, liep ik met mijn koffers en mijn ouders, door de gangen van het revalidatie centrum. Op weg naar huis. Veranderd, ik was in drie maand tijd een heel ander persoon geworden. Positiever, gelukkiger, sterker, verstandiger. Terwijl ik mijn koffers in de auto deed zwaaide ik naar mijn groepsgenoten en begeleiding die op het balkon stonden te zwaaien, met tranen in mijn ogen bleef ik zwaaien. De plek die ik eerst twee weken lang vreselijk heb gehaat, is voor mij nu de meest belangrijke plek in mijn leven geworden.