#robert kusmirowski

Rozmawiałyśmy dzisiaj z koleżanką o wystawach, które zrobiły na nas największe wrażenie, należą do naszych ulubionych i nie dają się tak łatwo zapomnieć. I tak dowiedziałam się, że ominęła mnie najprawdopodobniej najlepsza i najciekawsza wystawa na tej planecie. Mowa o "One on one" - wystawie zbiorowej, która miała miejsce w KW Institute for Contemporary Art w Berlinie. Dobór artystów był więcej niż świetny, pojawiły się bowiem nazwiska takie jak Alicja Kwade, Anri Sala czy Yoko Ono, a sama koncepcja wystawy -w moim odczuciu- była po porstu oszałamiającą.  Cała idea polegała na odosobnieniu widza czy też zmuszeniu go do całkowicie indywidualnego obserwowania i instymnego doświadczania prezentowanych dzieł. W każdej (dedykowanej tylko jednemu artyście) sali, w danym momencie znajdować się mógł tylko jeden zwiedzający. Genialne! Chcąc przywrócić wyjątkowość relacji odbiorca-dzieło, zastosowano tak prostą, ale jakże niepopularną formę. Nie zabrakło również wątku polskiego: Robert Kuśmirowski w jednym z udostępnionych mu pomieszczeń zaprezentował, porażającą swą siłą, instalację "Lichtung". Agata opowiadała mi, że po wejściu do pomieszczenia czuło się błogi spokój, momentalnie na twarzy pojawiał się uśmiech, a otaczająca i równocześnie przyciągająca cię zieleń niezwykle wyciszała. Drepcząc po zielonej polanie i rozsypanym wokół niej piasku, chciało się przysiąść na nim, dotknąć rosnących wokół roślin (co też zrobiła) i rozpłynąć w marzeniach. Dopiero później, po obejściu całej wyspy, wzrok napotykał na coś przerażającego: rozkładające się ciała, szkielety i inne okropności. Na tyle odrażające, żeby natychmiastowo stamtąd uciec. Co też uczyniła. 

Myślę, że zrobiłabym podobnie.

Robert Kuśmirowski "Lichtung"/"Polana" (2012)

Robert Kusmirowski

Unacabine