#redakcja

My Editor Club prowadzi do świata redakcji, korekty i pracy z tekstem. Dobry edytor nie tylko usuwa błędy. Pomaga uporządkować argumenty, skrócić nadmiar, poprawić rytm i dopasować ton do odbiorcy.

Życzenia Wielkanocne od redakcji “Życia Stolicy”

Z okazji zbliżających się Świąt Wielkanocnych, redakcja Życia Stolicy składa wszystkim naszym czytelnikom życzenia Bożych Łask. Życzymy wam ciepłych, rodzinnych i zdrowych Świąt!

Pokonaliśmy już opór przed spojrzeniem prawdzie w oczy i wyzbyciem się złudzeń na temat swojego dzieła. Pogodziliśmy się z tym, że jest niedoskonałe i że z tą niedoskonałością coś trzeba będzie zrobić. Odważyliśmy się na ruszenie chwiejnej konstrukcji, która na skutek ingerencji w bieg wydarzeń może runąć niczym domek z kart. Wiemy, gdzie są problemy i wiemy, jak je naprawić.

Wtedy pojawia się kolejna trudność, trzecia blokada przed edycją: przytłoczenie ogromem pracy. Na tym etapie można śmiało założyć, że mamy już listę rzeczy do zrobienia podczas bieżącej iteracji. Lista jest potrzebna, ułatwi nam zadanie i… ma sto czterdzieści elementów. Trudno się nie zawahać czy nawet nie uciec z krzykiem, widząc przed sobą coś takiego, bo oto wygląda na to, że poprawianie tekstu zajmie więcej czasu, niż jego napisanie. Tak. Jak najbardziej.

Co jednak zrobić z tym monstrualnie wielkim potworem o stu czterdziestu głowach? Jak odważyć się, by stawić mu czoła? Nijak. Odwaga tu nie pomoże, bowiem lista zadań ma nad nami ewidentną przewagę liczebną. Tu potrzeba czegoś więcej: ignorancji.

Tak, ignorancji. Skupiamy się na jednym problemie – pierwszym z brzegu lub losowo wybranym, wszystko jedno – zaś pozostałe sto trzydzieści dziewięć starannie ignorujemy. Wracamy więc do zasady, którą powtarzam i będę powtarzał do znudzenia: jedna anomalia na raz. Po wykreśleniu z listy pierwszego punktu, zostanie ich tylko sto trzydzieści dziewięć, więc następnym razem trzeba będzie zignorować tylko sto trzydzieści osiem i tak dalej. Każdy kolejny krok będzie odrobinę łatwiejszy. Powoli, ale konsekwentnie.

Po pokonaniu lęku przed spojrzeniem prawdzie w oczy i zobaczeniu naszego tekstu na chłodno, stajemy twarzą w twarz z kolejnym lękiem: tym razem przed lawiną. Tutaj ewidentnie wiem, że jest źle, potrafimy nawet często powiedzieć, co jest źle, ale mimo wszystko boimy się tego tknąć. Dlaczego?

Cóż, jest źle, ale jakoś się trzyma. A jak ruszymy – może się przewrócić. Dlatego łatwiej jest przyznać się do błędów i te błędy zostawić, co oczywiście nie rozwiązuje głównego problemu. Bo tę książkę mają czytać ludzie. A ludzie wolą tekst bez załączonej listy wiem, że to jest źle, ale…

Mimo wszystko to naprawdę nie jest łatwe. Tu dodziera do nas, że zmiany nie tylko są potrzebne, ale także mają swoje konsekwencje. Że niekiedy łatając dziurę w dachu, można zrobić jeszcze większą dziurę i ją też trzeba będzie załatać. Że niektóre modyfikacje wywołują efekt lawinowy, przed którym nie sposób się uchronić. Czasem trzeba zmienić coś, co samo w sobie nie było złe, ale powstało w oparciu o właśnie łataną dziurę, a to nie jest ani łatwa ani przyjemna zmiana.

Niestety, nie ma na to rady – listę zmian do wykonania podczas edycji trzeba zrobić, trzeba też przyjrzeć się każdemu punktowi i przewidzieć skutki wywołanej przez niego lawiny. Trzeba to zrobić wiele razy – jeśli ktoś myśli, że jedno czytanie i jedna lista poprawek wystarczą, to niech się jeszcze chwilę zastanowi, bo od prawdy jest tak daleko, jak to tylko możliwe.