#realiran

ما حتی اجازهٔ سوگواری بر گورهای عزیزان از‌دست‌رفتهٔ خویش را هم نداریم.

میدان‌ها را با بتن و سنگ می‌بندند و راه ورود را می‌بندند.

اجازهٔ گل‌ریزان در خیابان‌هایی که خون عزیزانمان در آن جاری شد و سرد بر زمین نشست، نداریم.

هر روز کسانی را از خانه‌هایشان می‌برند؛

گونی‌های سیاه بر سرشان می‌کشند و به ناکجاآباد می‌برند.

پس از چهل روز، هنوز صدای تیرهایشان به گوش می‌رسد.

با خود می‌گویم: مگر چقدر گلوله داشتید؟

چرا هزینهٔ ساختشان را صرف همین مردم نکردید؟

جز اسلحه چه ساختید؟

و آنچه ماند، در شکم‌های سیری‌ناپذیرتان ریختید.

این همه خونِ جاری بر زمین، برایشان هیچ نبود؛

و باز هم ادامه دادند.

حتی بر سر مزار عزیزانمان رهایمان نکردند؛

با تفنگ می‌آیند تا مبادا شعاری سر دهیم.

سه دسته شده‌ایم:

آنان که در خاک‌اند،

مردگانِ زنده‌ای که بر خاک قدم می‌زنند،

و اهریمنانی که از خون آن دو دسته تغذیه می‌کنند.

هیچ‌کس صدایمان را نمی‌شنود.

هیچ‌کس نمی‌داند ما دادخواهانِ چه هستیم،