#putperest

Necm Suresi 19-20. Gördünüz mü Lât'ı ve Uzza'yı? Ve üçüncüleri olan (put) Menât'ı?

İmam Buhari’nin rivayet ettiğine göre, Abdullah İbn Abbas (radıyallahu anh) şöyle demektedir:

Lat, hacılara sevik pişiren bir adamdı.

Sahih-i Buhari, 485

İmam Taberi’nin aktardığı rivayette ise Tabiin dönemi alimlerinden Mucahid (rahimehullah) şöyle demektedir:

(Lat) onlara sevik pişiren birisiydi. Öldü ve kabri üzerine itikafa durdular.

İbn Cerir et-Taberi, Camiul Beyan fi Tevilil Kuran, 27/58

İmam Suyuti (rahimehullah) bu hadislerin beyanı sadedinde şöyle demiştir;

Şüphesiz ki Lat putuna tapılmasının sebebi orada salih bir kişinin kabrine gösterilen tazimden kaynaklanmıştır. Bu kişi vaktiyle hac yapanlara yemek yediren birisiydi. Ne zaman ki vefat etti, O'nun kabrinin etrafına gelip sürekli orada kalmaya başladılar.

Aynı şekilde Vedd, Suva, Yeğus, Yeuk ve Nesr putlarının da vaktiyle Nuh ve Adem (aleyhisselam) dönemleri arasında yaşamış salih kimseler olduğu belirtilmiştir. (Bununla alakalı rivayet için bir önceki paylaşıma bakın)

Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)'in yasaklama sebebi olan bu illet, birçok ümmeti büyük şirke veya bunun haricindeki günahlara düşürmüştür. Bundan dolayı sapıtmış birçok topluluğun Allah'ın evleri olan mescitlerde ve seher vakitlerinde Allah'ın huzurunda olmadıkları kadar, salihlerin kabirlerinde eziklik, huşu ve zilletle onlara ibadet ettiklerini görürsün.

Kabirlerde kıldıkları namazdan ve orada ettikleri duadan umduklarını, Allah'n evleri olan ve kendilerine sefer (şeddur-rihal) yapılmasına izin verilen mescitlerden ummamaktadırlar.

İşte bu mefsedet (zarar) Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem)'in kökünü kazımak istediği durumdur. Öyle ki O, bu mefsedet sebebiyle putlara tapmaya kadar götüren bu yolu kapamak (sedduz-zeria) için, namaz kılan kişi o yerin bereketini kast etmese bile kabirde namaz kılmayı mutlak şekilde yasaklamıştır.

İnsanın kabul olmasını umarak namazı buralarda kılması ve önemli işleri ile ihtiyaçları için bunlarla teberrük (bereket için bir eşyayı, kişiyi aracı edinme) edip, icabet edilmesini umarak burada dua etmeyi kast etmesi ise, açıkça Allah'a ve Rasul'une karşı gelmek ve O'nun dinine ve şeriatına muhalefet etmektir.

"(Diyanete itaat etmeyen felsefe) riyâkâr bir hüsnü istihsan ettiği için riyâkârları alkışlamış, sanem-misalleri kendi âbidlerine âbide yapmıştır. Yani; o sanem-misâller, perestişkârlarının hevesatlarına hoş görünmek ve teveccühlerini kazanmak için, riyakârane gösteriş ile ibadet gibi bir vaziyet gösteriyorlar."

'Bismillah' demenin bir 'tebliğ' bir de 'teslim' yönü var sanki arkadaşım. Evet. Verirken 'Bismillah' diyen özbir kalbine 'asıl mülk sahibinin Allah olduğunu' hatırlatır. Elhamdülillah. Alırken 'Bismillah' diyen de az farklısıyla aynısını yapar. Yani anımsar: Asıl bağışlayan muhatabı değil Allah'tır. Esbap yalnızca perdedir. Buradaki görünümler mecazîdir. Fakat her ikisi de 'Bismillah'larını birbirlerine (veya çevrelerine) işittirdiklerinde mübelliğ makamına geçerler. Çünkü işitenlere de alışverişin Malik-i Hakiki'si ihtar edilmiştir. İç-dış dengesi böylece kurulur.

Ne güzeldir. 'Alan' Bismillah dediğinde 'veren' içine söylediğini dışından tekrar işitir. Zikr-i hafîsi zikr-i cehrîyle destek bulur. Enfüsüne nasihati âfâkta şahitlenir. Kuvvetlenir. Delillenir. Veren 'Bismillah' dediğinde de alanın gönlüne aynı tebliğ dokunur. Hayy'dan gelen Hû'ya gitmiştir. Nedenlerin-sonuçların yaratışta tesiri yoktur. Böylece vesileler vesileliklerini ilan ederler. Demek 'Bismillah' müslümanca varlık algımızın bir tür alemidir. Sembolüdür. İşaretidir. Onu her deyişinde çarkların üstünde bir okumayı, şuursuzca da olsa, kasteder.

Mürşidim bir yerde bu sadedde diyor ki:

"Hem veren 'Bismillah' demeli, hem alan 'Bismillah' demeli. Eğer o 'Bismillah' demiyor, fakat sen de almaya muhtaçsan, sen 'Bismillah' de, onun başı üstünde rahmet-i İlâhiyenin elini gör, şükürle öp, ondan al. Yani, nimetten in'âma bak, in'amdan Mün'im-i Hakikîyi düşün. Bu düşünmek bir şükürdür. Sonra o zâhirî vasıtaya istersen dua et. Çünkü o nimet onun eliyle size gönderildi."

İşte, arkadaşım, alanın 'Bismillah' deyişindeki yeterlilik, sanki biraz da 'tebliğ' makamına bakar. Allahu'l-a'lem. Veren 'Bismillah' şuurunu taşımıyor olsa da, alanın 'Bismillah' deyişi, vesilenin aşkınlık sanrısını berhava eder. Şahit arayışını boşa düşürür. İçindeki dalaleti köreltir. Tevehhümünü dağıtır. Firavun'un, "Rabbiniz değil miyim?" diye sormakla kavminden aldığı tasdik, sihirbazlarının imanına karşı sergilediği kızgınlık, bu meyanda söylenenleri haklı çıkarır. Kur'an yaşanan diyaloğu elbette pekçok hikmetle nakletmiştir. Onlardan belki birisi: Her sahtekâr kandırmacasına şahit ister. Kandırmayanı olmayan yeterince kanamaz. Öyledir. Perestlerin putlarına tutunduklarından fazla putlar perestlerine tutunur.

Kandırmadığımızda kanabilecekleri de kurtarıyoruz demek ki arkadaşım. Ne mutlu. Hatta derim ki: Mü'minin mü'mine aynalığı buradan da tefekkür edilebilir. Aleyhissalatuvesselam Efendimiz, onu 'dilinden-elinden emin olunan' diye tarif ederken, aynalığının mahiyetini de nazara veriyor sayılamaz mı? Şunu yalnız 'zararsızlık' olarak da düşünmemek lazım. Eksik kalıyor çünkü. Yeri geldiğinde 'faydasızlığımız' da faydadır. Şeytana yardım etmeyen meleğin yanındadır.

New Post has been published on https://www.islamievlilik.net/bir-ayet-bir-hadis-45/

BİR AYET BİR HADİS

EVLİLİK İLE İLGİLİ AYET

İman etmedikçe putperest kadınlarla evlenmeyin. Beğenseniz bile, putperest bir kadından, imanlı bir câriye kesinlikle daha iyidir. İman etmedikçe putperest erkekleri de (kızlarınızla) evlendirmeyin. Beğenseniz bile, putperest bir kişiden inanmış bir köle kesinlikle daha iyidir. Onlar (müşrikler) cehenneme çağırır. Allah ise, izni (ve yardımı) ile cennete ve mağfirete çağırır. Allah, düşünüp anlasınlar diye âyetlerini insanlara açıklar. Bakara suresi 221. Ayet

  HADİS:

Nikâhın hayırlısı, külfetsiz olanıdır.”

Dünyayı görmeyi inkâr eden gözlerim. Bir kez daha göreyim diye; seni akıp gitmiş sulardan çaldım. Hatıralar kuyusunda çıkan cehennemi yankıları duyan tektim. Tanrım dedim, kalbimi kendi yokluğunla sına onunkiyle değil.

Kuyuda ne göreyim... Suretin, hakikate meydan okuyor. Hakikati garabete düşürüyor. Ne kendimi kurtarabiliyorum ne hakikati. Anneme diyorum, inandığın meleklere söyle imdadıma yetişsinler, ben tek başıma süpüremem bunca yokluğu.

Bir can gösteriyorsun bana karnında. İbrahim olsam, onu değil kendimi sunardım Tanrı'ya. Ne İbrahim olabildim ben; ne de o canın canı. Canım, kendi etine ateş. Su diye adını söyledim.