-Te dua , pse nuk me beson , pse askush nuk me beson jqj.â
âE pash e hutur ne syt e tj kafe te zhyrur ne ate jeshinlen e embel qe sa her qe i shihje ishte e pamunder te mos dashuhej me to . E me pas mora guxim e i thashâ
â- Okej drreqi ta haj te besoj edhe pse nuk dua , te besoj !!! Te dua .Me shum!
âMe dha nje shikim te habitur por me nje buzeqeshje rrezellitese , ajo buzeqeshje e cila me rriste rrahjet e zemres . Mu afrua edhe me thaâ
â-Finaly ! -
"Mu afrua edhe me shum buzet tona filluan te perqafonin njera-tjerren , zemra gati sa spo me dilte nga vendi , ndjeja doren e tij ne shpinen time qe rresqiste ngadal posht e ne posht . Ato duar me preknin me mir se cdo gje ne ket bot
E me pas u shkeputem . Ajo puthje zot ato buz .Me terheqese per mua . Me jepnin jet sa her qe i shijoja .
"Me pa ne sy me buzeqeshi leht e me kapi prej dore e tha me nje ze meliodjozâ
â-Ikim tani? â
â E hutuar iu pergjigja -Po .â
âE keshtu rruget tona u ndat e un gjith rrugen menodja per te cdo gje kishte lidhje per te ai djal qe ma vodhi zemren vetem me ate puthje , ato sy ato buz .Ohh zot nuk do ti harroj kurr.
Te doja shumm !