#pubers

zij rolt met haar ogen, haar blik op standje stilwoorden stormen als wolken wild door de luchtze woont met schuilend hart in haar kamer een wereld apart, vol dromen en geheimeneen muur vol posters, een kast vol chaosde playlist een mix van verdriet en applausde regels zijn rekbaar, de grenzen hun strijden in die chaos zoeken ze ook veiligheidhij wil niet luisteren, maar hoort alles tochzijn…

Opa Pieter Pottenkijker probeert met krom hout recht vuur te stoken Het is al een tijdje winter, maar Opa Pieter blijft zich er over verbazen dat zijn kleinkinderen, Pubernootje en Juul Halfwas, het niet koud hebben, of juist niet bloedheet. Hij ontdekt dat de thermostaat van deze pubers niet helemaal goed staat afgesteld… Verspil(de) enegie – Opa Pieter Pottenkijker probeert met krom hout…

Ga er maar aan staan!

Opa Pieter Pottenkijker heeft grote bewondering voor leraren Ga er maar aanstaan: Een klas vol pubers in het gareel houden. Dat is niet niks. En wat dacht je van de ouders die altijd wat de zeuren hebben? Vandaar dat Opa Pieter Pottenkijker zijn bewondering voor leraren niet onder stoelen of banken steekt….Met de kanttekening daarbij dat Opa Pieter zelf de school nooit heeft afgemaakt…. Ga er…

Een te klaren klus

Opa Pieter en Juul Halfwas doen het (niet) zelf De keuken opruimen, koken, de badkamer schoonmaken; het zijn allemaal klusjes die pubers prima kunnen doen. Alleen… ze weigeren categorisch. Of proberen op allerlei manieren onder hun verplichtingen uit te komen. Zo weet Opa Pieter Pottenkijker. En ook zijn kleinzoon, Juul Halfwas komt met een heel arsenaal aan smoesjes…. Een te klaren klus | Opa…

Repost van Blog op onderwijskoppen.nl - 4 januari 2020

Vanochtend zongen we met ons popkoor één van onze klassiekers “Is dit nu later”. Elke keer weer word ik geraakt door de tekst. Over de verwachtingen die je als kind hebt: “We geloofden in de toekomst, want de meester had verteld: “jullie kunnen alles worden als je maar je huiswerk kent, maar je moet geduldig wachten tot je later groter bent” 

En de verbazing over hoe de wereld anders is dan verwacht als je eenmaal groter bent: “Ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben”.

Met dit in mijn achterhoofd, mijmer ik in de middag over het voorbije jaar. Het moment dat het ineens later is voor onze oudste en hij (en wij!) voor een middelbare schoolkeuze staat. Waar hij een volgende stap zet in nog alles kunnen worden en waarbij ik twijfel of hij echt veel huiswerk heeft gemaakt. En dan de keuze, ook in VO land reuze: dichtbij of juist niet, kleine klassen, 1-of 2 jarige brugklas, sportklas en zo nog meer.

We hebben gesprekken, met de meester en juf van groep 8, met onze puber in wording. En we maken een lijstje met open dagen. In het boekje dat we krijgen, staan heel veel tips over “waar op te letten bij de keuze voor een middelbare school”. Ik mis wel een vraag, namelijk “vraag eens aan de docenten op de school die je bezoekt waarom ze op die school werken en wat ze zouden doen als ze hier niet werkten?”

Eenmaal op pad, gebruik ik de vraag veelvuldig en ik heb de mooiste gesprekken. Puber ergert zich mateloos en mijn onderwijshart groeit een beetje groter. Want op alle scholen komt de drive om elke dag te leren, voor jezelf, voor de leerlingen in de klas en voor de school naar boven. De gesprekken gaan ook over keuzes, hoe het is om als leerling op deze school les te krijgen, hoe het is om op deze school te werken. Over de keuze om soms heel lang op deze school te blijven of juist de keuze om voor een andere school te kiezen en afscheid te nemen. En het over het belang van een veilige omgeving, je thuis kunnen voelen, je te ontwikkelen en te worden wie je bent, ook als docent. Puber luistert inmiddels met een half oor mee en ik hoor radertjes kraken.

Na alle open dagen komt daar dan de keuze. Op buikgevoel. Want ja, natuurlijk moet hij een beetje zijn best doen (huiswerk maken enzo) en ja, het is zo later. En nee, hij weet nog niet wat hij worden wil en natuurlijk snapt hij nog niet alles van het leven. Of ik dat dat wel doe?

Nee, ik snap, bij tijden, ook geen donder van het leven. En ik weet ook niet wat een goed moment is. Voor een keuze. Misschien is dat er wel nooit of misschien juist wel altijd.

In elk geval is het op een moment dat je moet kiezen, of je nou veel of weinig van het leven snapt, wel zo fijn om dicht bij jezelf te blijven en op je gevoel af te gaan.

Ik wens jullie allemaal een fantastisch 2020, maak het zo mooi als kan!

En zo zei ze , ga je ook mee bowlen ? Dus een uurtje later stond ik op de baan , ik kan me niet herinneren waneer ik voor het laatst gebowld had , 20 jaar ? Maar mijn strijdlust die was nog aanwezig.

We vertrokken na een gezellige tijd met nog veel blijheid en strijdlust in ons , ineens sloeg ik links af inplaats van rechts, op naar de vuurtoren!

In de avond hadden ze hem nog nooit gezien…

Nieuw bericht op https://www.haarlemupdates.nl/2019/12/31/puberjongens-lopen-het-grootste-risico-op-vuurwerkletsel/

Puberjongens lopen het grootste risico op vuurwerkletsel

Jongvolwassenen, een beetje een vreemd woord, maar wel heel duidelijk. Als jongvolwassene ben je ergens tussen de 16 en de 25. Voor die specifieke leeftijden organiseert Simi reizen voor jongvolwassenen. Je boekt altijd een pakket activiteiten, vlucht of busreis is inclusief en je verblijf uiteraard ook. 

Reizen doe je samen met mensen van rond je eigen leeftijd. Ideaal als je nèt andere interesses hebt dan je vrienden, als je vakantieplannen opeens gewijzigd zijn of als je gewoon op zoek bent naar nieuwe contacten en mensen om te leren kennen.

Doordat je tijdens de reizen voor jongvolwassenen reist met mensen die rond je eigen leeftijd zijn, zul je merken dat het extreem leuk is. Je deelt natuurlijk al de interesse voor een bepaalde reisbestemming, maar doordat je je ervaring deelt met anderen weet je zeker dat je een actieve, afwisselende groepsreis tegemoet kunt zien.