#przybora

Tańczyłem z paroma dziewczynami przypadkowymi, a potem z Tobą, i przypadkowość skończyła się, bo przecież my byliśmy tamtej nocy umówieni od lat.

Blednie mi ten Paryż przez Ciebie i nie może jakoś pochłonąć, bo ma tę straszliwą wadę, że nie przyjechałaś tu ze mną.

Rośnij duża, Agnieszko, i szczęśliwsza ode mnie!

Boję się, że Ty wcale tego moje kochania nie czujesz, bo nie przejawia się ono w żadnej formie dbania o Ciebie. Chciałabym jednak, żebyś pamiętał, że ja o siebie też przecież nie dbam. Jestem czasem dla Ciebie nieczuła, ale ja i dla siebie jestem nieczuła. Zwłaszcza w drobiazgach. Nie zrobię Ci śniadania, ale wiesz - ja i sobie nie zrobię śniadania.

Często kocha się "z przerwami". To znaczy czasem jest tak, że aż brzuch boli i oczy pieką, a czasem jest tak, "że można wytrzymać" i w ogóle myśli się mocno o czym innym

Podła! Na pasku kłamstw mnie wiodła - by nagle zepchnąć w otchłań, w bezsenną noc bez dna. Zgubna! Niewierna, choć nieślubna, fałszywa, samolubna, podstępna, pusta, zła! Żeby tak jeszcze mów na jej ślad natrafić! Żeby tak jeszcze móc spotkać ją i stłuc! Słodka! Rozumna, śliczna, wiotka, kwiatuszek mój, stokrotka niepowtarzalna ma! Cudna! ponętna, choć nietrudna, namiętna i nienudna jak hazardowa gra. Śliczna! Wiosenna, feeryczna, płomienna, dynamiczna jak elektryczna skra! Gdyby los chciał mi dać jeszcze raz tę szansę - móc w ramiona ją brać, tulić, mieć i łkać. Wredna! Trucizna - żmija jedna! Ach, podniósłbym cię ze dna,