#prideistanbul

On June 26 2021, people have been detained and heavily beaten by Turkish polis officers. I don't want anyone to assume that the reason of it is turkish people. No. All blame to the hatefull and toxic gouvernement !!!

There are real problems that we shall stand for not this! Love is love! Love wont bring any harm, it wont kill or destroy anyone or anything. Love makes livings things grow and bloom!

Bize hiç öğretmediler "isyan" etmeyi, varsa yoksa herşeye şükrettik. Canımız acıdığında bizden daha zor durumda olan insanlara bakıp "çok şükür" dedik. Büyükleri hep saydık, ne demekse hep saydık birilerini... Kendimizi hiç sayamadık! Komşu'yu saydık, bakkalı saydık, aile büyüklerini saydık. Misafirlikte saymaktan köşe yastığı gibi oturmakla geçti çocukluğumuz. Herşeye, herkese el pençe divan olduk.

Devlet 'Baba' idi ve saygımız sonsuzdu, devletin karşısında boynumuz kıldan inceydi ya; devlet memurları hizaya soktu bağıra çağıra hepimizi. Polise gelene kadar dünya devlet memurunun 'ahkam kesmesine' maruz kaldık. Okul müdürleri devlet babanın öz evlatlarıydı, bizi sıralara dizip etek, tırnak, saç kontrolü yaptılar yıllarca. Kafamıza vurula, vurula büyüdük!

Bizi ezen güçlülerden intikam almak için sıramızı bekledik, bizden daha aşağda birileri vardı ve biz de onları gözümüze kestirdik. Çok şükür diyerek acıdığımız binlerce isim, okul müdürüne kızıp ispiklediğimiz arkadaşlar, iş yerinde patronun karşısında tırsıp eve gelip sevdiklerini paylamalar, trafikte seni geçen kocaman arabaya kızıp, motorlu insanları sıkıştırmalar (hele kadınsanız bence bölüm, bölüm belgesel çıkar burdan) velhasıl bizi ezenden intikam almanın yolu hep bizden güçsüzü bulup sobelemekle geçti.

Dikilip okul müdürünün karşısına cetvelle bizi sıraya dizdiğinde, bunu yapmaya hakkın yok diyemedik (deseydik de o dayağa yerdik ama karşı koymanın gücü, isyan etmenin onuru olurdu) Bize haksızlık edenlere bağırmayı öğretmediler bize, yeri gelmişse kavga etmeyi, isyan etmeyi, öfkelenmeyi. Yıllarca en yakın arkadaşlarımıza öfke problemi var diye kızıp durduk; anlamadık onun nasıl haksızlıklara uğramış olduğunu. Hep kendimizi koca dünyanın merkezi yaptık ve kendi kanunlarımızı uyguladık; bükemediğin o eli öpeceksin! Ve senden güçsüz olanı bulacaksın...

Ben ziraat bankasında kıçı kırık bir işlem için azar yediğimi biliyorum mesela ve bana böyle davranmaya hakkınız yok sizin diye kendimi savunurken susturdu yanımdaki emekli amca 'kızım boşver, belli ki evde sorunları var' diye, nedir ulan bu sorun? Ben evdeki sorunlarım için önümüze gelene bin tekme yapıyor muyum? Çocuklar öldürüldü, devlet eli ile bizzat polisin mermisi ile, gaz kapsülü ile, plastik mermisi ile ve hakkını arayan onca aileye nutuk çekti birileri bu iş zor diye. Utanmasalar sus diyecek insanlar var hayatımızda.

Onur yüryüşü adı üstünde bu ülkede eşit yaşam hakkı için varlığımızı gösterme biçimiydi 'özgürlüğe' inanan senin, onun, benim, hepimizin için! O yüzden az olan nerdeyse o tarafa saniye düşünmeden geçtim ben; ermeni oldum, kürt oldum, alevi oldum, eşcinsel oldum çünkü vicdan tek tutunduğum pusulamdı. Ve insanların isyan biçimini eleştirmedim. Bazen içinde oldum, bazen fazla geldi korktum, bazen yapamadım. Ama nasıl yaşıyacağımıza, nasıl seveceğimize, nasıl oturup, nasıl kalkacağımıza, kaçta evde olacağımıza, yemeği nasıl yiyeceğimize, nasıl aşık olup, nasıl sevişeceğimize karar veren o devlet 'baba'ya haddini bildiren herkes yoldaşım, yol arkadaşım oldu ve bundan sonra da olmaya devam edecektir.