hepimiz acıklı bir şarkıyı severiz. herkes yenilgiyi tadar. kimsenin tam istediği gibi bir hayatı olmaz. hepimiz sahnenin ortasında kendi kahramanımız olarak role başlarız ve zamanla kenara itiliriz. kahramanımız yenilir, hikaye değişir, tepetaklak olur ve biz bir kenarda artık neden bize rol verilmediğini merak ederiz.
hatta neden rol istemediğimizi.
herkes bunu yaşar ve bu bize bir şarkının tatlı kaşığıyla verildiğinde kalpten kalbe bir yol açılır. daha az dışlanmış hissederiz. işte herkes gibi bu olup biten lanet olası şeyin, bu zincirin parçasıyız deriz. herkes yeniliyordur.
leonard cohen














