Operacja „Wojna Pranków 2015” oficjalnie się zaczęła i Louis ubóstwia każdą jej minutę. Liamowi i Niallowi udało się podmienić pastę do zębów Harry'ego, na lubrykant. Harry w zamian okleił taśmą kran w kuchni więc kiedy Liam chciał odkręcić wodę opryskiwało go prosto w twarz. Liam z Niallem zdecydowali się podkręcić atmosferę i położyli donuty wypełnione majonezem w kuchni i Harry spędził całą noc wyrzygując wnętrzności po zjedzeniu dwóch.

Harry, wściekły i zatruty, rozprawił się z parą poprzez zrobienie Oreo wypełnionych pastą do zębów. Niall narzekał przez trzy dni, że umrze od zatrucia fluorem. To było świetne, serio; szczególnie kiedy Niall i Liam owinęli samochód Harry'ego ogromną ilością folii bąbelkowej i taśmy klejącej. Dwa dni zajęło Harry'emu pozbycie się tego.

Jedyną rzeczą, która nie była taka cudowna była nieobecność Zayna. Alfa nie spędzała z nimi za dużo czasu i Louis jest smutny, bo Zayn to jego przyjaciel i go nie ma i nie odpowiada na jego telefony. Harry uważa że to dla jego dobra, bo Louis nie może być zależny od Zayna wiecznie, ale Harry tego nie łapie: alfa nie rozumie. Zayn jest najlepszym przyjacielem Louisa, i Louis chce wiedzieć czemu został porzucony.

A, i dzieci mogą urodzić się wcześniej niż oczekiwano. Louis czuje w dole brzucha, że bliźniaki nie chcą siedzieć wewnątrz niego za długo. Bez przerwy kopią, co Harry kocha, ciągle się ruszają i Anne mówi, że prawdopodobnie mogą urodzić się w każdej chwili. Louis jest cholernie przerażony nawet jeśli wie, że mieszkanie jest przygotowane. Anne i Harry przyszykowali się na narodziny bliźniaków, ale Louis i tak czuje się zagubiony. Nie poradzi nic na to, ze chciałby by jego własna matka była przy nim przy porodzie, ale wie, że to nie możliwe.

- Co taka zrzedła mina? - Harry pyta, całując czubek głowy Louisa. Louis marszczy nos i pociera brzuch.

- Po prostu myślę. - Louis mamrocze, jak Harry podnosi stopy omegi.

- Hmm, a o czym? - Harry kładzie jego nogi na swoich kolanach, by je pomasować. Są opuchnięte i Harry wie że czasami bolą. Louis wzdycha z ulgą i wtapia się w kanapę.

- Myślę, że dzieci niedługo przyjdą na świat – odpowiada, mówiąc pół-prawdę.

- Moje dzieci – Harry szepcze z czułym uśmiechem. Przekręca się i przyciska buziaka do brzucha Louisa i wzdycha szczęśliwie

- Boże ty gburze. Moje dzieci urodzą się wyglądając jak żaby, złaź ze mnie. - Louis wykrzykuje ze śmiechem i Harry mści się poprzez puszczenie stóp Louisa, by zacząć go gilgotać. Louis skrzeczy i chwyta tył głowy Harry'ego by go z siebie zepchnąć. Harry pozwala na to i Louis wykorzystuje okazję, by pocałować alfę. Oboje wzdychają i kiedy Louis się odsuwa, posyła Harry'emu krzywy uśmiech i obraca się. Kładzie stopy na krawędzi kanapy, a głowę na kolanach Harry'ego.

- Jesteś uroczy. Wiedziałeś? - Harry szepcze, przeplatając palce przez miękkie brązowe włosy. Omega zamyka oczy zamiast odpowiadania i zanim zdaje sobie z tego sprawę, już śpi.

X

Louis budzi się od krzyków. Nie tych głośnych, tylko od tych szepczących. Z daleka słyszy Harry'ego i Liama kłócących się o coś, ale jest mu zbyt wygodnie na kanapie by wstać i w to wnikać. Otwiera jedno niebieskie oko i widzi Nialla gryzącego swoją dolną wargę, siedzącego na kanapie twarzą do drzwi. W takim razie Harry i Liam muszą być w kuchni, bo on ich nie widzi a Niall tak. Niall chyba coś zauważył bo nagle zeskakuje z kanapy i przechodzi za Louisa, nawet nie zdając sobie sprawy, że ten się obudził

Louis, teraz zaciekawiony, powoli wstaje i to wtedy szepty się automatycznie zatrzymują. Louis praktycznie czuje pary oczu wpatrujące się w tył jego głowy.

- Co tam ukrywacie? - Louis pyta z kanapy. Idzie mu opornie, ale udaje mu się doczłapać do kuchni, by pokazać palcem wskazującym na trójkę.

- Nic – Liam mówi szybko. Zbyt szybko. Louis mruży oczy i odwraca się do Nialla, dla którego nagle płytki na podłodze są bardzo interesujące.

- Zauważyliście że podłoga jest brudna? Powinienem się tym zająć – Niall krzyczy i ucieka. To pozostawia Harry'ego i Liama. Harry szturcha Liama i Liam marszczy brwi i szturcha Harry'ego. Harry już otwiera usta, kiedy do środka wchodzi Zayn.

Louis obraca się do frontowych drzwi i zauważa zmęczonego Zayna, z bagażem w dłoni. Zayn dostrzega Louisa i czas wydaje się zastygnąć. Widzi jak Zayn przełyka i zanim omega może zareagować Zayn biegnie na górę i ciężarny Louis nie jest daleko za nim. No dobra, jest daleko, bo nie może ruszać się tak blisko, ale idzie tak szybko jak potrafi. Drzwi są zamknięte w momencie w którym dochodzi do pokoju Zayna i mocno w nie wali.

- Otwórz drzwi, pierdolona cioto! - Louis krzyczy i czuje Liama i Harry'ego tuż za sobą. Słychać jakieś szmery za zamkniętymi drzwiami nim się nie otwierają. Wzrok Louisa natychmiast się skupia na ubraniach rozłożonych na łóżku Zayna i walizkach przy szafie. Oczy Louisa instynktownie wilgotnieją i rozgląda się, po Zaynie, ubraniach, Harrym i Liamie. Wszyscy mają te same miny na twarzy.

- Nie – Louis szepcze prawie w niedowierzaniu.

- Lou…

Louis przerywa Zaynowi ostrym spojrzeniem – Nie. Wszyscy wiedzieliście tak? - Louis czuje się zdradzony, o to chodzi. Nigdy nie myślał, że Zayn go zostawi, a szczególnie że bez ostrzeżenia, ale że zostawi go i powie każdemu oprócz Louisowi? Cóż, to łamało mu serce.

- Miałem ci powiedzieć. - Zayn błaga i Louis robi krok do tyłu, jego serce boli.

- Kiedy? Po swoim odejściu?

Zayn opuszcza ramiona i Louis szepcze w niedowierzaniu. Krzyżuje ramiona na piersi i zaczyna krążyć po pokoju. Harry i Liam obserwują wszystko ze zmartwieniem zza drzwi.

- Tak chciałeś zrobić nie? To dlatego cię nie było? Szukałeś mieszkań, byś mógł ode mnie uciec?

Zayn przybliża się do Louisa, ale Louis się odsuwa.

- Nie rozumiesz Louis. Tak będzie najlepiej. - Zayn broni się, tak jakby próbował zmusić Louisa do zrozumienia. Louis nie rozumie niczego, tego jak szybko wszystko się dzieje. Więc wskakuje na łóżko i kładzie się na wszystkich jego ubraniach. Zwija się w kulkę i wkłada więcej ubrań pod swoją głowę i ramiona.

- Nie możesz odejść. Nie pozwolę ci.

Zayn wygląda jakby miał się załamać właśnie w tym momencie i wtedy Harry podchodzi powoli do łóżka i pociera stopę Louisa.

- Lou bear, daj spokój – Harry mówi cichym głosem, próbując zdjąć Louisa z łóżka.. tak jakby Louis był jakimś dzikim zwierzęciem potrzebującym uspokojenia.

- Nie. Nie dotykaj mnie. Oszukiwałeś mnie. Zawsze chciałeś, by Zayn zniknął i teraz się wyprowadza. Odejdź. Zostaw mnie w spokoju! - Louis krzyczy i Harry wygląda na rozdartego. Jego chwyt na kostce Louisa się zacieśnia.

- Może powinni po prostu porozmawiać Harry. Chodź, napijemy się herbaty.

Harry wygląda jakby ostatnią rzeczą jaką chciał było wyjście, ale zauważa że Louis płacze i kiwa głową i powoli wychodzi z pomieszczenia.

W pokoju jest uspokajająca cisza. Żaden z nich się nie odzywa. Zayn ostrożnie zbliża się do nieufnego Louisa i siada na krawędzi łóżka.

- Czemu mi nie powiedziałeś?

Zayn wzdycha i pociera kostkę Louisa, dokładnie tak jak przed chwilą Harry.

- To byłoby zbyt trudne – Zayn przyznaje i Louis wyciera policzek.

- To przez dzieci?

Zayn spogląda w górę i brązowe oczy spotykają niebieskie. - Trochę tak, ale to coś więcej. Nie mogę tego wyjaśnić.

Louis wygląda na załamanego i małego i Zayn po prostu nie może dłużej tego znieść.

- Czy to dlatego, że mnie kochasz? - Louis następnie pyta, przytulając ubrania Zayna mocniej.

- Oczywiście, że cię kocham i to po części ten powód, ale Louis, nie jestem już w tobie zakochany, przysięgam. To jest coś większego, niż ty i ja.

Teraz Louis jest zmieszany, pociera swój brzuch i zaczyna wstawać. - Nie rozumiem – jego głos jest mały i brzmi miękko nawet dla jego własnych uszu,

- Nie możesz powiedzieć Harry'emu i reszcie okej? Nie powiedziałem im prawdy, tylko tyle, że się wyprowadzam i by cię czymś zajęli jak ja szukam miejsca. Harry zgodził się utrzymać sekret, ale Liam chciał ci powiedzieć. Zmusiłem ich obu do dotrzymania obietnicy. To co zaraz powiem jest ważne, więc nie przerywaj.

Louis wygląda na gotowego do uderzenia Zayna, więc Zayn szybko kontynuuje.

- Szukałem informacji na temat Brada – śpieszy i Louis wytrzeszcza oczy. - Przed tym jak rzekomo podał ci te groźne tabletki, przeprowadzał eksperyment z lekami dla Alf i Omeg. To Aiden przyszedł do mnie z tymi badaniami, sprawdzał je już od dłuższego czasu. Nawet przed tym jak poznał ciebie. Zakładam, że dobrze jest znać ludzi, którzy prowadzą dochodzenia za pieniądze. Znaleźli trochę informacji. Na przykład, czy wiedziałeś że nie jesteś jedyną Omegą, która zaszła w ciążę będąc na tabletkach? To zaczyna być coraz bardziej popularne, reporty są zgłaszane na całym świecie. - Zayn przerywa pozwalając mu to wszystko przetworzyć – Te tabletki nie są dobre Lou. Sprawiają, że Alfy są bardziej agresywne a Omegi zaborcze. Znaleziono martwą Alfę parę dni temu w Liverpoolu przez zazdrosną Omegę. Omega była na tych samych tabletkach co ty, i to nie jest zbieg okoliczności. Aiden powiedział, ze wziął te tabletki do laboratorium i dowiedzieli się, że podnosi testosteron i tam jakieś inne rzeczy. Dostają się do twojego krwiobiegu i wszystko zmieniają. Znane poboczne efekty to wysypki i wybuchy agresji, a dla omeg - ciąża – Zayn znowu przerywa i Louis czuje się słabo. To za dużo naraz. - Mówiłem Aidenowi by porozmawiał z ludźmi i znaleźliśmy tego faceta, który przyszedł tutaj. Ma na imię Ethan, ma trójkę dzieci i żonę w domu. Kiedyś pracował w firmie zwanej Wayside Medicals. Stracili fundusze po tym jak prezes dowiedział się, że pracownicy robili eksperymentalne leki i sprzedawali je na czarnym markecie. Firma która wytwarza supresanty twierdzi, że kiedyś w ich siedzibie doszło do włamania. Aiden uważa, że to ci gangsterzy włamali się by podmienić leki. - Louis teraz powstrzymywał łzy, ale przynajmniej w końcu zaczynał rozumieć pewne rzeczy.

- Co to ma do twojej wyprowadzki? W mojej głowie jest milion pytań w tej chwili, ale czemu się wyprowadzasz? Masz kłopoty?

Niepewność Zayna sprawiła, ze Louis się uniósł. Zabolał go brzuch, ale zignorował to, by móc wściec się na Zayna.

- Wyprowadzam się bo gdyby coś mi się stało, nie naszli by na ciebie. Brad został zabity i jestem pewny, że tak się stało, bo dowiedział się co te leki robiły i nie chciał być tego częścią. Jak myślisz, czemu nigdy nie dał ci tych pigułek? Jestem pewien, że jego mama nie wiedziała co się działo, ale jestem przekonany, że on tak. Jestem przekonany, że to dlatego Harry jest wiecznie wściekły i nie może się kontrolować, i że dlatego ty stajesz się czasami bardzo agresywny i nagle smutny. Po prostu nie jest dobrze. Kiedy dzieci się urodzą, nie chcę byś się niczym martwił. Po prostu boje się, że przez to jak wiele razy twoje imię pojawia się w artykułach, dzięki temu że jesteś pisarzem, ludzie zdadzą sobie sprawę kim naprawdę jesteś i przyjdą po ciebie.

Louis jest niespokojny, poci się i chce uderzyć Zayna prosto w twarz.

- Idioto! Serio myślałeś, że chciałem byś zrzucił na siebie niebezpieczeństwo? Lub na Aidena? Czemu myślisz że ja nie doszukiwałem się informacji o śmierci Brada? To mój problem, moja przeszłość i nie pozwalam by komukolwiek się coś stało przez– Agh – Wywód Louisa przekształcił się w przeszywający krzyk jak kolejna fala bólu przepłynęła przez niego.

Zanim Zayn mógł złapać Louisa, który był pochylony z bólu, Harry był tuż obok; z oczami szerokimi ze strachu i zmartwienia.

- Kochanie, musisz powiedzieć co się dzieje – Harry żąda i Louis jęczy, bo to boli tak bardzo.

- Umm chłopaki. Louis chyba sika.

Louis patrzy w dół i to zdecydowanie nie są siki. O boże on rodzi. Spogląda w górę szerokimi i przerażonymi oczami, zamyka je mocno kiedy kolejna fala bólu przemierza jego ciało. Te dzieci nie odpuszczają.

- Rodzisz… ja pierdole rodzisz. On przez ciebie rodzi! - Harry krzyczy i wskazuje na Zayna oskarżająco, który wygląda na tak samo zszokowanego jak każdy inny.

- Nic nie zrobiłem – Zayn się broni i Louis zacieśnia uścisk na dłoni Harry'ego, by przypomnieć alfie że on, rzeczywiście, rodzi a zatem nie ma czasu na zabawę „powkurzajmy się nawzajem”

- Właśnie, właśnie poród. Kurwa. Co mam robić? - Harry podnosi Louisa a Liam już dzwoni do jego lekarza, że go przywożą. Niall, również szybko rusza do akcji, i biegnie do pokoju Harry'ego by chwycić torbę omegi. Zayn ma klucze i wszyscy szybko wychodzą z mieszkania. Louis jest na kolanach Harry'ego, trzymając alfę blisko siebie i nie może nic na to poradzić, że myśli jak bardzo jest nie przygotowany.

______

Harry zagryzł wargę, spoglądając na pana Łapka, który leżał przy oknie i spał spokojnie.

- Nie wiem, Louis… Nie chciałbym Ci przeszkadzać.

Mruknął, na co Tomlinson pokręcił głową, nie spuszczając wzroku z towarzysza.

- Nie prosiłbym o to, jeśli sprawiałoby mi to problem, Haz.

Loczek zignorował dziwne ciepło, jakie rozlało się w nim, kiedy chłopak zdrobnił jego imię, po czym skinął głową. Skoro mężczyzna nalegał, to znaczyło, że naprawdę nie będzie dla niego kłopotem, prawda? No i cóż, Harry skłamałby mówiąc, że nie było mu wygodnie tej nocy na miękkim łóżku okryty kołdrą, zamiast na snopie siana z kocem. Chociaż i tam nie mógł narzekać.

- Dobrze, myślę, że mogę tu wtedy zostać.

Szepnął, na co Louis uśmiechnął się szeroko.

- Nawet nie wiesz jak bardzo mnie to cieszy.

Styles skinął głową, po prostu przyjmując to do wiadomości. Oparł głowę o oparcie i wrócił do oglądania filmu, kiedy poczuł jak tabletki, które wziął zaraz po powrocie Louisa zaczynają działać. Powieki znów zaczęły być cięższe i wkrótce spał spokojnie, z lekko uchylonymi ustami. Kilka minut później głowa opadła mu na ramię Louisa, na co ten uśmiechnął się lekko, delikatnie układając go tak, by leżał z głową na jego klatce piersiowej i było mu względnie wygodnie. Wplótł palce w kasztanowe loki i zaczął nawijać sobie jeden na palec, kiedy ten spał spokojnie wtulony w niego.

- Co Cię spotkało w przeszłości, dzieciaku?

Szepnął cicho, przypominając sobie jak po raz pierwszy zobaczył go pod sklepem Nialla i Liama. Pokręcił głową, aż bojąc się tego, co stało się w życiu nastolatka, przez co wylądował na ulicy. Może nie znał go za długo ale wiedział, że to złoty chłopak i musiało stać się coś naprawdę złego. Miał tylko nadzieję, że chłopak nie będzie przez to zniszczony, albo chociaż, że on da radę to naprawić.

Westchnął cicho i niepewnie pocałował go we włosy, przenosząc spojrzenie na telewizor. Z nudów włączył Animal Planet i zaczął oglądać Małpi Biznes.

Po około godzinie Harry obudził się, prostując powoli. Louis spojrzał na niego z lekkim uśmiechem i poprawił się na kanapie.

- Jak się czujesz?

Zapytał cicho, czym przykuł uwagę młodszego chłopaka. Ten zamrugał powoli i spojrzał na niego, wzruszając lekko ramionami.

- Boli mnie gardło.

Przyznał, na co Louis podał mu herbatę.

- Spałem na tobie?

Zapytał, kiedy już wypił kilka łyków, by nie brzmieć aż tak choro. Lou uśmiechnął się lekko i pokiwał głową, a widząc zażenowanie w oczach młodszego, westchnął.

- Nie martw się, to nic wielkiego. Ważne, że się wyspałeś, tak?

Harry uśmiechnął się niepewnie w odpowiedzi i przeciągnął, siadając prosto. Poprawił kołdrę opadającą z jego nóg i przetarł pięściami wciąż zaspane oczy.

- Masz na coś ochotę?

Zapytał Louis, targając włosy. Harry pokręcił głową, podciągają pod brodę kołdrę i przymknął na chwilę oczy. Tomlinson westchnął i ruszył do kuchni, a po chwili przyniósł z niej paczkę z  żelkami i ciasteczka. Wyszczerzył się do Harry’ego, który lekko wywrócił oczami, ale nie potrafił nie odwzajemnić uśmiechu. Nie wiedział dlaczego, ale Louis sprawiał, że czuł się jak w domu. A może nawet lepiej?

|FH|

Kilka dni później Harry czuł się już znacznie lepiej. Katar i kaszel odeszły, jednak Louis kazał mu się nie przemęczać, aby w spokoju zregenerował siły. Uległ jednak namowom chłopaka i pozwolił mu wykonywać lżejsze prace jak zaprowadzenie koni na trawę czy zamiecenie podłóg. Zbliżała się już dwudziesta pierwsza i oboje nie mieli szczególnie co robić. Harry opatulony wyszedł za dom, gdzie usiadł na bujanej ławeczce i spojrzał w gwiazdy, szczelniej otulając się bluzą. Westchnął cicho i przymknął powieki, pozwalając swoim myślom dryfować bez konkretnego celu.

- Hej

Podskoczył przestraszony, otwierając oczy i spojrzał na stojącego przy ławeczce Louisa. Mężczyzna trzymał w dłoniach dwa duże kubki gorącej czekolady z piankami, uśmiechając się delikatnie przy tym w jego stronę.

- Mogę?

Harry pokiwał głową, przesuwając się tak, by zrobić Louisowi miejsce i z wdzięcznym uśmiechem przyjął jedno naczynie z gorącym piciem.

- Ładna noc dzisiaj.

Zauważył Tomlinson, na co Harry znów przytaknął delikatnie, spoglądając w gwiazdy. Zastanawiał się chwilę nad tym, czy to odpowiednia chwila, by wyznać Louisowi, dlaczego trafił na ulicę. Wiedział, że może być to ciężkie, ale zasługiwał na to, by znać prawdę. Był taki dobry Harry’ego, chociaż praktycznie nic o nim nie wiedział.

- O czym myślisz?

Usłyszał po chwili głos Tomlinsona, na co chłopak wzruszył ramionami.

- O ostatnich latach.

Przyznał po chwili, na co starszy tylko pokiwał głową. Podejrzewał, że tak jak i dla niego, ostatnie lata Harry’ego nie były najpiękniejszymi w całym życiu.

- Trafiłem na ulicę przez macochę.

Powiedział w końcu, na co Louis ponownie na niego spojrzał. Na sekundę ich spojrzenia się spotkały, jednak w końcu Harry ponownie spojrzał w gwiazdy, kontynuując.

- Miałem niecałe szesnaście lat, kiedy poznałem Megan. Była starsza o rok, ale żadnemu z nas to nie przeszkadzało. Spędzaliśmy razem dużo czasu, pomogła mi zebrać się po wyjeździe Nicka, był moim przyjacielem, w którym byłem zakochany. W końcu przywiązałem się do niej, zabierała mnie na imprezy do znajomych, kupowała alkohol i tak dalej. Chwilę po moich szesnastych urodzinach poszliśmy na dużą imprezę do jej przyjaciółki. Nie pamiętam ile wypiłem, ale wiem, że w końcu się przespaliśmy. Dwa miesiące później oznajmiła mi, że jest w ciąży. To był dla mnie szok, ale wiedziałem, że nie mogę jej zostawić. Znalazłem dorywczo pracę w piekarni, udało mi się tam odłożyć kilka groszy przez pozostałe miesiące. W listopadzie Megan urodziła Olivię. Była zdrowa i taka śliczna, od razu ją pokochałem. Niestety Megan zmarła przy porodzie, a jej rodzice wyrzekli się wnuczki. Postanowiłem zająć się małą, chociaż sam byłem gówniarzem. Przez…

Zatrzymał się, czując łzy w oczach i narastającą gulę w gardle. Louis wpatrywał się w niego zaskoczony, jednak widząc w jakim jest stanie od razu położył mu dłoń na kolanie. Ostrożnie wyjął kubek z drżących dłoni chłopaka i odstawił na bok, starając się jakkolwiek go pocieszyć.

- Jak nie chcesz, nie mów.

Loczek pokręcił jedynie głową, zaciskając wargi i próbując uspokoić oddech, by dokończyć to, co zaczął.

- Przez pierwsze dwa miesiące mieszkała u mnie. Znaczy, spała w moim pokoju, ojciec dawał mi pieniądze na pieluszki i mleko, ubranka kupiłem jej z tego co miałem odłożone z pracy, zanim zamknęli piekarnie. A potem dostał wezwanie do wojska. Wyjechał na misję na dwa lata i zostałem sam z macochą, która wyjątkowo nie pałała do mnie miłością, ani do mojej córki. Nim się obejrzałem spakowała nasze rzeczy i wystawiła na dwór, zakazując powrotu.

Głos chłopaka drżał, jednak uparcie brnął dalej, chcąc wreszcie skończyć tę historię.

- Nie miałem dokąd pójść, dziadkowie nie żyli, z resztą rodziny nie miałem kontaktów, mama wyjechała do Australii i nie było z nią kontaktu. Był początek grudnia, nie mogłem… Nie mogłem zostawić jej na mrozie i czekać aż zamarznie, prawda?

Wyszeptał, na co Louis pokiwał głową, delikatnie obejmując ramieniem pas chłopaka. Harry odruchowo przechylił się na bok, wtulając głowę w pierś chłopaka i załkał cicho, jednak chwilę później kontynuował.

- Oddałem ją do domu dziecka, ale obiecałem sobie i jej, że kiedyś ją odzyskam. Że wrócę po nią i będziemy rodziną.

Louis nic nie mówił, wplótł palce w loki chłopaka, przeczesując je w geście uspokojenia drżącego nastolatka. Pocałował go w głowę, czego Styles nie zdawał się nawet zauważyć, po czym zamyślił się, wciąż bawiąc jego włosami.

- To dlatego tak bardzo zależało ci na pracy, prawda?

Harry pokiwał głową, pociągając nosem. Nie wyprostował się jednak, czuł się dziwnie bezpiecznie i ważny w jego ramionach.

- Tak. Zimą odśnieżałem chodniki i podjazdy, przez co trochę odłożyłem, ale nie wyżyję przecież za sto funtów na dwa miesiące prawda? A co dopiero utrzymać za to jeszcze dziecko. Nie masz pojęcia Louis jak bardzo Ci jestem wdzięczny, że pozwoliłeś mi tu spać i pracować.

Tomlinson uśmiechnął się pod nosem, kiwając głową i westchnął cicho.

- Wiem, Harry, teraz wiem.

Szepnął, na co Styles wyprostował się.

- Mam jej zdjęcie. Chcesz zobaczyć?

Louis pokiwał głową z czułym uśmiechem, na co Harry wygrzebał z kieszeni spodni portfel. Otworzył go i wyjął małą, pogiętą fotografię. Szesnastoletni chłopak trzymał dziewczynkę na rękach, wokół jego buzi skręcały się czekoladowe loki, a w policzkach ukazywały dwa dołeczki.

- Tata zrobił nam to zdjęcie przed wyjazdem. Chciał je zabrać ze sobą na wojnę, żeby móc mieć nas przy sobie. Nawet nie wiem, czy z niej wrócił.

Szepnął, na co Louis westchnął cicho i pokiwał głową, wpatrując w młodszego o trzy lata chłopaka z fotografii, który wydawał się zupełnie inny na zdjęciu, a za razem całkowicie taki sam. Louis tego nie do końca rozumiał, ale naprawdę chciał kiedyś zobaczyć na ustach Harry’ego tak szczęśliwy uśmiech. Sprawić, że jego oczy będą błyszczeć, a policzki boleć od uśmiechu.

- Przykro mi, Harry. Jedyne co teraz mogę Ci obiecać, że pomogę Ci odzyskać Olivię.

Widząc zdziwienie w zielonych oczach nastolatka, uśmiechnął się ciepło. Wysunął do niego dłoń, po chwili splatając ich palce razem, po czym uścisnął je lekko.

- Zasługujesz na to, jak nikt inny, kogo znam.

Od: Louis (18:24)

co robisz jutro wieczorem ? :)

Do: Louis (18:30)

Hm, to zależy…

Od: Louis (18:32)

od czego ? 

Do: Louis (18:35)

Od tego, czy pewien przystojny lekarz nie zaprosi mnie na obiecaną randkę.

Od: Louis (18:35)

Przystojny? ; >

Do: Louis (18:36)

O taak. 

Od: Louis (18:39)

Poczułem się odrobinę zazdrosny : ((

Do: Louis (18:40)

I słusznie. Jestem szczęściarzem, że zgodził się ze mną umówić. 

Od: Louis (18:43)

Nie, Harry, to on jest szczęściarzem. 

Od: Louis (18:50)

Twoje milczenie odbieram jako niemożliwość wyjścia z szoku po mojej ostatniej wiadomości :D więc… jesteś jutro wolny ?

Do: Louis (18:55)

Przepraszam, Lou. I tak, jestem wolny.

Od: Louis (18:58)

Lou ? W takim razie włóż na siebie coś ładnego, zabieram Cię do restauracji. : )

Do: Louis (19:00)

Ponownie wybacz. Z przyjemnością pójdę z Tobą do restauracji.

Od: Louis (19:01)

Nawet nie wiesz jak mi ulżyło ! (: Przyjadę po Ciebie o ósmej.

Do: Louis (19:04)

Okej, świetnie.

Od: Louis (19:06)

W takim razie do zobaczenia, H. Nie mogę się już doczekać. 

Do: Louis (19:07)

Ja również :) Do zobaczenia.

~*~

- “Ubierz coś ładnego”, co to do cholery mogło znaczyć?! - krzyknął Harry, stojąc naprzeciwko swojej szafy i spoglądając ze strachem w oczach na Zayna i Nialla, którzy nie wydawali się być skorzy do pomocy. 

Zayn grał w Pou na swoim telefonie, a Niall przeglądał bóg-wie-jaką stronę na laptopie Harry’ego. Oboje świetnie się bawili, nie robiąc kompletnie nic i ignorując kędzierzawego, a przecież obiecali mu pomóc wybrać coś ładnego na randkę. 

W końcu Zayn postanowił ulitować się nad Harrym. Chłopak wstał z łóżka, poprawił włosy i podszedł do zestresowanego przyjaciela, wyjmując mu z ręki koszulkę polo. 

- Louis powiedział, że zabiera cię do restauracji, prawda? - zapytał i nie czekając na odpowiedź Harry’ego, zaczął przeglądać zawartość jego szafy. - W takim razie proponuję te czarne obcisłe rurki, które kupiliśmy w zeszłym miesiącu, a do tego jedną z tych koszul. - dodał, wskazując na dość imponującą kolekcję Harry’ego. - Tylko najpierw je wyprasuj. 

Harry nadal nie był do końca przekonany lecz musiał przyznać, że Zayn miał świetny gust i jeszcze nikt nie wyglądał źle w dobranym przez niego stroju. Harry westchnął z ulgą, ponownie spoglądając na swoje koszule i wybierając jedną, elegancką, w czarno-białą kratę. Chłopak spojrzał pytająco na Zayna, a kiedy ten uniósł kciuki w górę, Harry uśmiechnął się do siebie. 

Wszystko się uda. 

~*~

Po wyjściu Zayna i Nialla, Harry ponownie zaczął się stresować. Chłopak zdążył już wypić kilka kubków melisy i co chwilę chodził do toalety. Jeszcze bardziej zdenerwował się po telefonie Nialla, który przypomniał mu o zabezpieczaniu się i głośno zastanawiał się, czy skoro Louis był lekarzem, to regularnie się badał. Harry postanowił zachować spokój i oświadczył spokojnym lecz stanowczym głosem, że nie zamierzał uprawiać dzisiaj seksu, po czym rozłączył się, nie chcąc słuchać dalszego komentowania Nialla.

Harry był zdenerwowany i to nie dlatego, że była to jego pierwsza randka od naprawdę długiego czasu, ponieważ chodziło o coś zupełnie innego. Umówił się z kimś, kto mu się faktycznie podobał i nie chciał tego spieprzyć, mówiąc lub robiąc coś, czego nie powinien. Chłopak miał nadzieję, że wszystko się uda i nie skończy się tylko na jednej randce. 

Rozmyślania Harry’ego przerwał denerwujący dźwięk dzwonka do drzwi. Chłopak zerwał się ze swojego miejsca na kanapie i na trzęsących się nogach, podszedł do drzwi, biorąc głęboki oddech i otwierając je. 

Louis wyglądał cholernie gorąco. Miał na sobie zwykłą granatową koszulę, czarne spodnie, na ramieniu przewiesił marynarkę, a ze swoim kilkudniowym zarostem wyglądał lepiej niż Harry zapamiętał. 

Przez kilka długich chwil panowała przyjemna cisza, obaj mężczyźni wpatrywali się w siebie z uśmiechami na ustach, rozkoszując się swoim widokiem. Tak naprawdę oboje pragnęli tej chwili, a kiedy w końcu nadeszła, nie mogli oderwać od siebie wzroku.

Jednak w końcu trzeba było się odezwać. - Cześć, Harry. - powiedział swoim miękkim głosem Louis, przenosząc ciężar z jednej nogi na drugą. 

- Hej, Louis - odpowiedział Harry, uśmiechając się niepewnie.

- Wyglądasz niesamowicie - oznajmił Louis, uśmiechając się szerzej na widok rumieńca na policzkach Harry’ego. 

- Dziękuję. Ty również. - odpowiedział Harry, spuszczając wzrok na swoje niebieskie botki i błagając się w myślach, żeby wziąć się w garść.

- Jesteś gotów? - zapytał Louis.

- Co? Oh, tak, jestem. - odpowiedział Harry, biorąc z wieszaka płaszcz, wkładając portfel do tylnej kieszeni spodni i zamykając drzwi na klucz. 

Harry był zachwycony samochodem Louisa, gdyż sam marzył kiedyś o jeepie renegade i nie mógł oderwać od niego wzroku. Chłopak przez cały czas wypytywał Louisa o szczegóły związane z autem, a ten odpowiadał na wszystkie pytania z uśmiechem na ustach, zachwycając się pięknem podekscytowanego Harry’ego. 

Przez całą podróż do restauracji ani razu nie zapadła krępująca cisza. Louis opowiadał Harry’emu o porodzie trojaczków, który trwał aż czternaście godzin, a Harry mówił szatynowi o swoich zaległościach na uczelni, które powoli zaczynał nadrabiać. Oboje otwarcie naśmiewali się z mdlejącego Nialla, nieudolnie naśladując irlandzki akcent. 

- Przypomniało mi się. - zaczął Louis, wyjeżdżając z ronda i włączając kierunkowskaz. - Niall i Gemma wybrali już imię?

Harry pokręci przecząco głową i zachichotał. - Nie. Cały czas próbują to zrobić, ale są bardzo niezgodni. Nie mogą dojść do żadnego porozumienia, co już dwa razy w przeciągu tygodnia zakończyło się kłótnią. Zabawne, że żadne nie chce ustąpić. - westchnął Harry, momentalnie poważniejąc i wzdychając. Chłopak od początku przeczuwał, że ta dwójka będzie skakać sobie do gardeł, kiedy nadejdzie czas wybierania imienia, jednak sądził, że po takim czasie uda im się dojść do jakiegoś porozumienia. 

- Nie martw się; sam znam pary, które wybrały imiona swoim dzieciom dopiero po kilku tygodniach, a nawet miesiącach. To poważna decyzja, muszą to dobrze przemyśleć. - powiedział Louis, odrywając wzrok od ulicy i posyłając Harry’emu promienny uśmiech.

Kędzierzawy był odurzony bliskością Louisa i blaskiem jego uśmiechu. Wciąż nie mógł uwierzyć, że ktoś taki jak on chciał się z nim umówić. Louis pod każdym względem był definicją doskonałości i piękna, co onieśmielało Harry’ego i wprawiało w zakłopotanie. Chłopak przez cały czas próbował odsunąć na bok nieśmiałość i robić wszystko, aby wypaść jak najlepiej. 

- Tak w ogóle to gdzie mnie zabierasz? - zapytał Harry, wyglądając przez okno i starając się zorientować, w której części Londynu byli. 

- Oh. Zarezerwowałem stolik w mojej ulubionej włoskiej restauracji, gdzie serwują najlepsze makarony. Pomyślałem, że powinieneś ich spróbować. - powiedział Louis, spoglądając niepewnie na Harry’ego, aby wybadać jego reakcję na swoje słowa. 

Harry jedynie uśmiechnął się i pokiwał głową, zadowolony, ponieważ uwielbiał włoską kuchnię i z chęcią spróbuje nowych smaków, które na pewno go zaskoczą. Louis nie mógł trafić lepiej. 

Uśmiech Harry’ego nieco zbladł, kiedy zobaczył wykwintność restauracji. Była piękna, obsługiwana przez kelnerów w śmiesznych koszulach i na pewno bardzo, bardzo droga. Harry obiecał sobie, że zrobi wszystko, aby przekonać Louisa, by mógł zapłacić za siebie. Pensja lekarza na pewno nie była zbyt duża i chłopak nie chciał, żeby wydawał tyle niepotrzebnych pieniędzy. 

Harry zarumienił się po cebulki włosów, kiedy kelner zaprowadził ich do oddalonego stolika, otoczonego mnóstwem różnorodnych i kolorowych kwiatów. Żaden z gości nie mógł ich tu podejrzeć, gdyż miejsce to zapewniało prywatność. Louis mocno się speszył widząc reakcję Harry’ego i zaczął wypytywać go, czy nie przesadził, ponieważ mógłby poprosić o inny stolik. Młodszy jedynie pokiwał przecząco głową, zapewniając, że wszystko w porządku, a on był jedynie w szoku, ponieważ zupełnie się tego nie spodziewał. 

Wkrótce kelner przyniósł im menu. Oboje nie mogli się zdecydować, więc wybrali na ślepo: Harry dla Louisa (padło na makaron z borowikami w sosie śmietanowym z parmezanem), a Louis dla Harry’ego (makaron w sosie curry z gruszką i migdałami). Do tego wzięli białe, wytrawne wino.

Do czasu podania dań mężczyźni rozmawiali o wszystkim i o niczym, starając się lepiej poznać. Louis cały czas rozbawiał Harry’ego, opowiadając przeróżne anegdotki z życia jego zwariowanych sióstr bliźniaczek i wpadki ze ślubu jego mamy Jay. Szatyn miał świetne poczucie humoru. 

Harry dziwił się, jak swobodnie poczuł się w towarzystwie Louisa - chłopak w ogóle nie był skrępowany czy zawstydzony, a w głębi duszy gratulował sobie, że udało mu się zdobyć na odwagę, by wrócić do szpitala. Harry przyznał przed samym sobą do tego, że czasami warto było zaryzykować i przełamać strach.

Mężczyźni jedli w przyjemnej ciszy, od czasu do czasu kradnąc sobie spojrzenia, uśmiechy i rumieniąc się przy tym jak dwunastolatki. Oboje coraz bardziej byli sobą zafascynowani, a dreszcze przyjemności i podekscytowania przechodziły przez ich kręgosłupy, kiedy ich stopy spotykały się pod stołem.

Po posiłku Harry zauważył, że Louis coraz bardziej kręcił się w swoim miejscu, spoglądając niepewnie na kędzierzawego i posyłając w jego stronę zdenerwowane uśmiechy. W pewnym momencie mężczyzna zamilkł na moment, aby po chwili odezwać się nieśmiało. – Um, nie chciałbym być wścibski i zrozumiem, jeśli nie będziesz chciał o tym mówić albo będziesz mieć mi za złe, że zacząłem w ogóle ten temat, ale nie mogę wyrzucić z głowy twoich słów ze szpitalnej toalety, kiedy powiedziałeś, że bałeś się ze mną umówić… Zastanawiam się… dlaczego?

Harry delikatnie się spiął, ponieważ nie spodziewał się, że Louis zapyta o coś takiego. Chłopak naprawdę nie chciał wracać do tej sprawy, ale wiedział, że nie powinien już na samym starcie okłamywać Louisa.

Harry zamyślił się na chwilę, starając się jak najlepiej dobrać słowa. – Jakiś czas temu poznałem chłopaka, Jamesa. Studiowaliśmy na tej samej uczelni, a od czasu do czasu spotykaliśmy się w bibliotece. Od razu wpadł mi w oko, okazało się, że z wzajemnością. Tygodnie mijały, a my poznawaliśmy się coraz bardziej. Powoli fascynacja przerodziła się w zauroczenie i nim się zorientowałem, zostaliśmy parą. Miałem również najlepszego przyjaciela – Liama, któremu powierzałem wszystkie sekrety i najgłębsze przemyślenia. Wydawało mi się, że wszystko było idealnie; prowadziłem cudowne życie u boku kochającego chłopaka, miałem dobre oceny i szansę na stypendium. Jednak potem okazało się, że byłem cholernie ślepy i nie zauważałem tego, co działo się praktycznie pod moim nosem…

- O mój boże! – krzyknął przejęty Louis, który dopiero teraz zdał sobie sprawę, że od początku opowieści Harry’ego, wstrzymywał oddech. – Sypiali ze sobą?!

- Nie, to nie to. Chociaż myślę, że zdrada w porównaniu z tym co zaszło, to nic takiego… James handlował dragami. Był dilerem narkotyków i wciągnął w to Liama, który desperacko potrzebował w tamtym czasie pieniędzy. Robili to za moimi plecami, a ja nie miałem bladego pojęcia, o tym co się działo. Pewnej nocy James nie wrócił do mieszkania, a Liam nie odbierał moich telefonów. Rano do moich drzwi zapukali funkcjonariusze policji, aby zabrać mnie na przesłuchanie. Wtedy dowiedziałem się wszystkiego…

Harry widział, że Louis był w nie małym szoku. Mężczyzna wpatrywał się w Harry’ego, nie wiedząc co powiedzieć i bojąc się nawet poruszyć. Młodszy cieszył się, że wyznał Louisowi prawdę; nie spodziewał się, że poczuje się po tym, jakby ktoś zdjął z jego pleców ogromny ciężar.

- Tak bardzo mi przykro, Harry… - wyszeptał Louis, wyglądając na przerażonego i zmartwionego. Mężczyzna uśmiechnął się współczująco w stronę Harry’ego i wyciągnął rękę, ściskając mocno leżącą na stole dłoń chłopaka. – Nie wiem co powiedzieć…

- Nic nie mów, Louis. – Harry uśmiechnął się szerzej. – To już zamknięty rozdział, ruszyłem na przód, a myśli o Jamesu i Liamie nie bolą tak, jak kiedyś. – dodał kędzierzawy, starając się brzmieć przekonująco, bo cóż, to wszystko prawda. Pozbierał się po wydarzeniach z przeszłości i był gotowy rozpocząć nowy etap w swoim życiu. Naprawdę. Wszystko było w porządku.

Louis nie wyglądał na do końca przekonanego, ale porzucił ten temat, zagłębiając się w wady i zalety wybrania lodów na deser. Harry z ulgą zagłębił się w dyskusję, chociaż przeczuwał, że temat Jamesa i Liama jeszcze niejednokrotnie do niego wróci. Z tego co zauważył chłopak, Louis był dociekliwą osobą i na pewno postara się wydobyć z Harry’ego wszystkie szczegóły.

Harry potrząsnął głową, starając się nie myśleć o tym. Chciał cieszyć się randką, a nie pozwolić, aby ponownie dopadła go ponura przeszłość.

Kolacja przebiegła zadziwiająco gładko. Podczas deseru, kiedy kelner przyniósł im ogromny puchar lodów, Louis przysunął swoje krzesło bliżej Harry’ego, tłumacząc, że tak będzie im łatwiej jeść. No cóż, oboje wiedzieli, że to nie do końca była prawda, ale niepewny uśmiech na ustach Louisa i uroczy rumieniec na twarzy Harry’ego wskazywały, że oboje nie mieli nic przeciwko. Łatwo się również domyślić dlaczego zamówili tylko jedną porcję lodów (i nie miał z tym nic wspólnego fakt, że były one ogromne).

Oczywiście na koniec kolacji musieli się delikatnie posprzeczać, ponieważ Harry starał się przekonać Louisa, że powinien za siebie zapłacić, ale szatyn oburzył się i powiedział, że wtedy to nie byłaby prawdziwa randka. Harry postanowił nie kłócić się z taką argumentacją, ale obiecał sobie, że następnym razem to on zapłaci.

Kiedy jechali w stronę mieszkania Harry’ego, chłopaka zaczęły zjadać nerwy. Do tej pory był tak zajęty podziwianiem Louisa i dobrą zabawą na randce, że nie myślał o tym, jak powinna się ona zakończyć. Cholera, Louis spróbuje go pocałować? A może to Harry powinien pochylić się i zrobić pierwszy krok w podziękowaniu za mile spędzony czas? A co, jeśli Louis nie chce pocałunku?

Myśli Harry’ego tak bardzo go pochłonęły, że nie zauważył, iż Louis dziwnie zamilkł i zaczął przypatrywać się mu ze skupionym wyrazem twarzy. Nie zauważył również, że kąciki jego ust dziwnie opadły, a w oczach nie było już blasku.

- Świetnie się dziś bawiłem. – powiedział Harry, kiedy podjechali pod blok, w którym mieszkał. Chłopak wziął głęboki wdech i odważył się spojrzeć na Louisa, który, jak się okazało, nie spuszczał wzroku ze swoich dłoni położonych na kierownicy. Nie doczekawszy się odpowiedzi, Harry zmieszał się. – Lou, wszystko w porządku?

Louis przez dłuższy czas nie odpowiadał. Po prostu siedział tam ze wzrokiem wbitym w swoje dłonie, a Harry nie wiedział, co się działo. Kiedy już najgorsze myśli zaczęły nachodzić jego głowę, Louis drgnął.

- Lou?

Harry zmieszał się, ponieważ Louis ponownie przyłapał go na używaniu tego zdrobnienia. – Oh, przepraszam. Po prostu, wiesz, podoba mi się ta forma i nazywam cię tak czasem w myślach, ale jeśli nie podoba ci się, to nie muszę –

- Nie, jest w porządku. – przerwał mu Louis, a w jego oczach ponownie można było dostrzec blask, którego - Harry dopiero to sobie uświadomił - bardzo mu brakowało przez tą krótką chwilę. – Podoba mi się.

Kędzierzawy uśmiechnął się z wdzięcznością. – Więc jest nas dwóch.

Przez kilka minut siedzieli w ciszy, napawając się swoją obecnością i rozmyślając o kolejnym spotkaniu, którego oboje pragnęli.

- Więc – zaczął Louis, ponownie przenosząc wzrok na oczy Harry’ego. – Mam co liczyć na drugą randkę?

Harry udał, że się zastanawiał. – Hm… - rozmyślał, ale ogromny uśmiech na twarzy Louisa, uświadomił mu, że lekarz znał już odpowiedź. – Oczywiście, że tak.

Louis zachichotał, a jego wzrok powędrował do ust kędzierzawego. I to było to. Atmosfera w aucie momentalnie zmieniła się z rozluźnionej na poważną, a w powietrzu można było zobaczyć przysłowiowe iskry. Obojgu podobało się oczekiwanie na to, co miało zaraz nadejść.

To Louis ponownie wykonał pierwszy krok. Mężczyzna pochylił się nad skrzynią zmiany biegów i spojrzał w oczy kędzierzawego, aby ocenić jego reakcję. Harry jedynie uśmiechnął się zachęcająco i niepewnie zmniejszył odległość między nimi. Kiedy ich wargi spotkały się, pozwolili sobie zastygnąć na chwilę w tej pozycji, napawając się nowym, nieznanym jeszcze uczuciem. Jednak potem Louis całkowicie zmniejszył odległość między nimi i… całowali się, nareszcie się całowali i to uczucie było… obezwładniające, wypełniało każdą komórkę w ich ciele i oboje nie czuli, i nie dopuszczali do siebie innych bodźców, prócz uczucia ust drugiego na swoich własnych.

Louis pogłębił pocałunek, rozchylając delikatnie wargi Harry’ego i przejeżdżając po nich językiem. Harry natychmiast wpuścił go do środka, rozkoszując się uczuciem przeplatających się języków i zmieszanych oddechów, które czuł na swoim policzku.

W końcu oderwali się od siebie, ciężko dysząc lecz nadal wpatrując się w swoje oczy. Po kilku minutach ustabilizowali swoje oddechy i Harry odważył uśmiechnąć się delikatnie.

- Wow… To było… - zaczął, jednak nie mógł znaleźć odpowiednich słów, by opisać to, co się właśnie stało.

- Niesamowite? Bajeczne? Boskie? Doskonałe? Niezwykłe? – pomógł Louis, odwzajemniając uśmiech Harry’ego.

- Tak, dokładnie. – zachichotał chłopak, poprawiając płaszcz na ramionach.

Harry odważył się dotknąć opuszkami palców policzka Louisa i przyglądał się zafascynowany, jak lekarz zamknął oczy i westchnął głęboko pod wpływem jego dotyku.

- Muszę już iść. – wyszeptał po pewnym czasie. Robiło się już naprawdę późno, a jutro rano miał wykłady. Harry bardzo chciał zostać (najlepiej na zawsze), ale pamiętał o byciu odpowiedzialnym.

Louis westchnął. – Wiem… Zadzwonię do ciebie jutro, dobrze? – zapytał, a niepewność w jego głosie była urocza.

- Będę czekać. – odpowiedział Harry, po czym sprawdził czy miał przy sobie portfel i klucze. – Więc dobranoc, Louis.

- Dobranoc, Harry. – odpowiedział Louis, uśmiechając się słodko.

Harry posłał Louisowi uśmiech, po czym wysiadł z samochodu i podszedł do drzwi prowadzących na klatkę schodową. Kiedy już miał wchodzić do środka, odwrócił się i po raz ostatni pomachał mężczyźnie, posyłając mu całusa w powietrzu.

Harry był szczęśliwy. Po raz pierwszy od dawana poczuł się naprawdę szczęśliwy. Miał ochotę krzyczeć z radości i oznajmić całemu światu, że był na najlepszej drodze do zakochania się w Louisie.

Chłopak miał przeczucie, że teraz wszystko się ułoży i ta myśl sprawiła, że poczuł się spokojny, jak jeszcze nigdy dotąd.

Kiedy Harry kładł się spać, czekał na niego miły sms.

Od: Louis (00:52)

Dzisiejszą randkę traktuję jako najlepszą, na jakiej do tej pory byłem. Mam nadzieję, że następnym razem podniesiemy poprzeczkę i postaramy się, by było jeszcze lepiej ? :)

Harry był gotów na to przystać.

Przyglądam się rzeczy w moim ręku, obracając ją powolutku w palcach. Już dawno przestało mi to pomagać. Robię to tylko z czystego przyzwyczajenia. Kiedyś towarzyszący temu ból, odszedł w zapomnienie, zamieniając się w rutyną czynność dnia. Upuszczam ostrze, które odbija się po posadzce, znikając ze strumieniem wody. Już nawet nie mam siły, ani ochoty na coś co pozwalało mi uciec myślami od codzienności.

Moje uda wyglądają jak jedna wielka blizna. Niestety tylko na nich i na biodrach mogę to robić. Inne części ciała są zbyt ryzykowne. Ktoś mógłby zobaczyć… mógłby nie zrozumieć, na pewno by nie zrozumiał.

Opieram głowę o ściankę prysznica, gdy lecąca woda staje się chłodniejsza, wyczerpując hotelowy limit na ciepłą. Myślę, że ludzie przypominają wodę. Wraz z narodzeniem jest gorąca, pełna nadziei. Lecz z biegiem czasu staje się coraz zimniejsza. Aż w końcu robi się lodowata. Prycham pod nosem, gdy dociera mnie absurd moich słów.

-Od kiedy jesteś takim filozofem Tomlinson?- mój głos jest zdarty po niedawnym koncercie, na co marszczę czoło, bo teraz brzmi jeszcze gorzej niż normalnie. Sięgam po ręcznik, gdy moje ciało drętwieje  i owijam go w biodrach,  wychodząc z łazienki, uprzednio zakręcając korek i gasząc świece. Podchodzę do lustra uwieszonego na ścianie w sypialni i czuję napływające do oczu łzy, widząc to, co ofiaruje mi zwierciadło. Kładę dłoń na ustach próbując z ciszyć szloch, który je opuszcza.

Grube, nic nie warte ciało. Paskudne uda, na niemożliwie szerokich biodrach. Fałdy tłuszczu na moim brzuchu i niezgrabne ramiona, pochylone do przodu. Na dodatek twarz.. zbyt krzywa by zaliczyć ją do chociażby znośnych. Nie układające się włosy, przypominające siano. Gdybym był w domu, pozwoliłbym sobie na rozpacz, jak zwykle. Ale ściany w pokoju hotelowym są zbyt cienkie. Usłyszałby. Akurat on jako ostatni powinien to słyszeć.

Uśmiecham się lekko na samo wspomnienie o nim. Tylko dzięki niemu jeszcze nie upadłem, ale z każdym dniem jestem ku temu coraz bliżej, widząc jak tuli kogoś, kto nie jest mną. Pomimo, iż powtarza, że to nic wielkiego i nic nie łączy go z długonogą blondynką, ja doskonale wiem że rodzi się z tego coś więcej niż przyjaźń.

A ja? Jestem zbyt słaby, by walczyć o kogoś kogo tak cholernie kocham. Zbyt tchórzliwy, by wyrazić swoje uczucia do zielonookiego chłopca. To mogłoby wszystko zniszczyć. Zespół. Przyjaźń. I mnie. Stracilibyśmy fanów… Już teraz mnie nienawidzą, a gdyby odkryli, że kocham jednego z członków mojego zespołu obrzucili by mnie kamieniami, spychając na listę spisanych na przegraną.

Nieprzewidziany jęk opuszcza moje wargi. Zdecydowanie zbyt głośny, dlatego chowam twarz w poduszczę, pozwalając by spazmatyczny szloch rozchodził się stłumionym dźwiękiem po pokoju. Kulę się na łóżku, okrywając kołdrą, by nie widzieć swojego ciała.

Chłopcy… Nie mogą się dowiedzieć. Już dzisiaj ledwo powstrzymywałem przy nich łzy, gdy opowiadali koszmarne kawały o pedałach. Śmiałem się wraz z nimi, ale nie był to szczery śmiech. Był skrzeczący, wymuszony. Harry, co chwilę spoglądał na mnie jakby wiedział. Ale on przecież nie może nic podejrzewać. Bo w końcu, gram zbyt dobrze by się domyślił. Skoro nie wie o bliznach, o głodówkach, o ciągłym płaczu i ochocie skończenia z tym wszystkim, to akurat o mojej seksualności też nie powinien.

Nikt nie wie o niczym.

Nie wiem ile czasu minęło, zanim moje ciało powoli się uspokoiło, a łzy nie moczyły już białej pościeli. Wychodzę spod ciepłej pierzyny. Ręcznik upada na ziemię, odsłaniając moje blade ciało. Tęsknię, za naturalną opalenizną, którą miałem. Teraz moja skóra przypomina kartkę, stała się słaba. Z resztą jak cały ja.

Naciągam stare dresy, nie wiedząc dlaczego spodnie zsuwają się z moich bioder. Przecież były na mnie za małe, w dniu dostania ich, a teraz wiszą jakby były o kilka numerów za duże. Niemożliwe. Musiały się rozciągnąć. Wzruszam ramionami podchodząc do plecaka, z którego  wyciągam laptopa, uruchamiając go i siadając na fotelu.

Od razu włączają mi się karty z ostatnio odwiedzanymi stronami. Klikam na tę z twitter’em i sztywnieję widząc jakimi komentarzami obrzucony jest mój dash.

Harry’s Princess (@love_my_styles)

Widzieliście dzisiaj @Louis_Tomlinson pod czas koncertu? Wyglądał makabrycznie! Chłopcy powinni coś z tym zrobić.

Pociągnięcie nosem. Pierwsza łza spływająca po policzku.

Hipsta Please (@99payne)

@Louis_Tomlinson coś Ci głos się popsuł. Masz straszną chrypę! Na dodatek Twój uśmiech był sztuczny! Widać, że ma dosyć swoich fanów!

Nienienie. Wcale nie. Kocham moich fanów. Dlaczego oni tak myślą? Przepraszam… nie mam siły by śpiewać… Przepraszam.

Louis is sick (@yolo1dplayer)

Normalnie mega beka z @Louis Tomlinson podczas dzisiejszego koncertu. Przez niego chłopcy mogą pożegnać się z kolejną płytą. Pff! A jak on wygląda? Serio powinni go wysłać na leczenie.

Było tego więcej. A każdy kolejny post był coraz bardziej przybijający. Dlaczego oni mnie nienawidzą? Zawsze staram się robić co w mojej mocy by chociaż odrobinkę dorównać chłopakom. Wiem, że mój głos jest okropny, a wygląd nigdy nie będzie pasował do roli osoby publicznej, ale staram się… Może byłoby i lepiej, gdyby mnie zabrakło? Ludzie dostali by to co chcą, a chłopcy mogli by osiągnąć więcej, bo ja ich tylko ciągnę na dno. Przeze mnie, nie mogą mieć więcej. To ja zatrzymuję ich w miejscu. Ostatnio wydaliśmy nowy teledysk, nie dostał rekordowego wyświetlania jak zawsze. A to, dlatego że byłem w  nim częściej niż zawsze.

Zrywam się z fotela, rzucając laptopem o najbliższą ścianę, tak że klapa odpada od reszty. Wiem, że nie da się go już naprawić, bo monitor rozbił się na malutkie kawałki a kilka klawiszy porozsypywało się po pokoju. Krzyczę, nie mogąc znieść ogarniającego mnie obrzydzenia do siebie. Ciągnę za swoje włosy, czując jak niektóre cebulki puszczają. Nie widzę nic przez łzy, które rozmazują mi obraz przed oczami. 

-Kurwa!- wydzieram się, zrzucając ozdoby z komody, które tak samo jak laptop roztrzaskują się na podłodze.

Starałem się. Ukrywałem ciało po dużymi ubraniami, a wory pod oczami zakrywałem rożnymi kosmetykami. Uśmiechałem się, kiedy chciało mi się płakać i robiłem wszystko aby sprawić fani byli zadowoleni. Jadłem jeden posiłek dziennie w postaci sałatki owocowej, by zrzucić obrzydliwe fałdy tłuszczu. Ćwiczyłem po nocach odpuszczając sen, by wspomóc utratę wagi. Mordowałem się po kilka godzin dziennie, starając się dopracować mój głos jak tylko się da.

Moje cztery ściany. Ukrywałem się w nich, by robić wszystko aby zbliżyć się do ideału, a wyszło na to, że tylko się od niego oddalałem. Nawet rzadziej rozmawiałem z chłopcami.

Upadłem na kolana raniąc je rozbitymi kawałkami wazy. Po raz kolejny tego dnia zanoszę się spazmatycznym płaczem. Moje ciało przeraźliwie się trzęsie, jakbym dostał ataku padaczki a z ust wychodzą okropne dźwięki. Dławię się słonymi łzami a moje gardło rozpala się niesamowitym bólem. Zaczynam się bać tego, co się ze mną dzieje. To mnie przerasta. Nie daję sobie rady. Po omacku wyszukuję kawałka błękitnej porcelany i nie mając już siły na ukrywanie przyciskam go do bladego nadgarstka, pociągając mocniej niż zawsze. Czerwona ciesz w błyskawicznym tempie pokrywa moją rękę, spływając na podłogę. Pociągam po raz kolejny i kolejny, zatracając się w tym bardziej niż zwykle.

Nagle czuję mocne szarpnięcie, a ostry przedmiot zostaje mi odebrany. Słyszę jakiś głos, starający się przebić przez moją rozpacz, ale nie mogę się uspokoić by sprawdzić, kto przerywa mi moją małą agonię. Kolejne szarpnięcie, kolejne i kolejne. Otwieram szeroko oczy, napotykając moje własne niebo, w postaci zielonych kul wpatrujących się we mnie. Marszczę brwi, bo te piękne oczy są zaczerwienione, a wypływające z nich łzy bolą mnie bardziej. Czuję jak Harry przyciąga mnie do siebie. Chowam twarz w zagłębieniu jego szyi płacząc bardziej, bo teraz się dowie. Dowie się i mnie zostawi. Duże dłonie pocierają moje plecy, nie zdajając sobie sprawy jakie to dla mnie bolesne. Robi to tylko po to aby mnie uspokoić a później zostawić, gdy się dowie o wszystkim. Kulę się w jego ramionach rozpadając się jak rzeczy, które wcześniej rozbiłem. Czuję jak młodszy chłopak wciąga mocno powietrze.

-Boże… jaki Ty drobny..- jego głos jest cichy, ale pomimo moich jęków nadal doskonale go słyszę. Kłamie. Dlaczego on wygaduje takie bzdury?- Louis… uspokój się. No już, już.- przyciąga mnie bliżej siebie, o ile to możliwe. Zaczyna składać drobne pocałunki w moich włosach, na co rozklejam się bardziej, bo to takie przyjemne, ale nigdy więcej tego nie powtórzy.

-Cichutko… Ci-cichutko kochanie. Już jest dobrze. Z Tobą jest wszystko dobrze.- zaczynami kiwać się lekko na boki.- Proszę Cię, Louis. Uspokój się.- jego głos jest urywany, co daje mi do zrozumienia, że nadal płacze.

Mój świat nie może płakać. Nie przeze mnie. Odsuwam się lekko od niego patrząc mu w oczy. Staram się zapanować nad ogarniającym mnie uczuciem beznadziejności. Przymykam na chwile oczy, biorąc kilka wdechów. Po chwili otwieram je ponownie, by znów zanurzyć się w zieleni naprzeciwko mnie. Unoszę swoje dłonie, którymi dotykam teraz policzków Harrego, brudząc je krwią, wypływającą z moich ran.

-N-nie p-płacz..- szepczę, zdeformowanym głosem.- N-nie płacz… M-moje nie-ebo nie mo-oże płakać…- przecieram jego łzy brudząc go bardziej. Jego oczy momentalnie rozszerzają się, gdy dochodzi do niego sens moich słów. – Nie-e płacz… - w tej chwili nie obchodzi mnie co teraz myśli. I tak by się dowiedział, po tym co właśnie ma miejsce. A ja nie mogę znieść widoku jego łzawiących oczu. I to z mojej winy.

-Louis…- przyciąga mnie ponownie do uścisku, zgarniając moje kruche ciało tak blisko jak tylko może.- Boże…Louis…- składa pocałunek na mojej skroni.

-Słabo mi..- układam głowę na jego ramieniu, przymykając ciążące mi oczy.- Zdrzemnę się kochany…

-Nie! Lou!- szarpie mną do przodu. –Louis!- potrząsa mną ponowie, gdy moje oczy zamykają się do końca. – Niech ktoś zadzwoni po pomoc!- to ostatnie zdanie, które jestem w stanie usłyszeć, zanim ogarnia mnie ciemność.

~~

Zastanawialiście się kiedyś, co się stanie jeżeli was zabraknie? W najgorszych dla was chwilach, wmawiacie sobie, że nikt tego nie zauważy, że nikt nie zapłacze nasz waszym grobem. Myślicie, że nikt was nie potrzebuje, a nawet nie zdajecie sobie sprawy w jakim błędzie jesteście.

Od zawsze myślałem, że jestem niepotrzebny na tym świecie, i że tylko psuję jego założoną koncepcję ideału. Myśl o tym, jak bardzo starałem się osiągnąć jak najwyższy stopień perfekcyjności, doprowadził do strasznych konsekwencji. Doprowadziłem do tego, że osoby które kocham płakały. Wmawiałem sobie, że nie jestem im potrzeby do funkcjonowania. Nawet nie wiecie jak bardzo się myliłem.  Żałuję, że spowodowałem łzy na twarzy matki i starszych sióstr. Bo bliźniaki, nie wiedziały co się stało. W końcu są za małe by rozumieć coś takiego. A wiecie c boli, chyba najbardziej? Słone krople wypływające z oczu, kogoś kogo kochacie. To zdecydowanie najgorszy widok jaki mogłem zobaczyć.

Proszę…. Zastanówcie się zanim coś zrobicie. Ja nie mogę sobie wybaczyć tego co zrobiłem. Nigdy nie wymarzę tych obrazów z głowy. Nigdy.

-Louis?- otworzyłem oczy, gdy drzwi od sali otworzyły się a w przejściu, stanął wysoki chłopak o burzy czekoladowych loków na głowie i z butelką soku pomarańczowego w ręku. –Oh, nie śpisz?- podszedł do łóżka, odstawiając napój na szafeczce obok.- Jak się czujesz?- przejechał dłonią po moim policzku, na co zarumieniłem się delikatnie. Widząc moją reakcję, chłopak uśmiechnął się szeroko ale ku mojemu niezadowoleniu zabrał rękę.- Lekarz powiedział, że wypiszą Cię za tydzień.- usiadł na krześle obok metalowego szpitalnego łóżka i odszukał moją dłoń, zaplatając razem nasze palce. – Cieszę się, że jesteś tutaj ze mną.- jego głos niebezpiecznie się zachwiał.

-Harry…

-Nie Lou.- przerwał mi mocniej zaciskając swoje palce.- Nie dałbym rady, gdyby Ciebie zabrakło.- otarł prędko łzę, która utorowała sobie drogę po jego zaczerwienionym policzku.

-Harry…

-Przepraszam..- załkał.- Tak bardzo Cię przepraszam… Ja-jak mogłem nie zauważyć tego co się z Tobą działo? Jak mogłem nie zauważyć jaki jesteś drobny.. tych worków świadczących o nie przespanych nocach… Braku sił nawet na zaśpiewanie tylko swojej kwestii, bo wiem, że nie dawałeś rady z refrenami, ale myślałem, że to chwilowe..- ukrył twarz w moim ręku.- T-twojego uśmiechu, który nie sięgał Ci oczu. Braku tego blasku, którego zawsze kochałem obserwować.- pogłaskałem go wolną ręką po głowie, krzywiąc się na szczypanie ran, owiniętych ciasno bandażem.

-Nie płacz.- zanurzyłem palce w jego włosach, drapiąc skórę głowy. Nie wiem ile tak siedzieliśmy, ale gdy Harry uniósł głowę, do góry prawie nie było widać śladu po wcześniejszym płaczu.

-Przepraszam.

-To ja przepraszam Harry.

-Nie..

-Muszę Cię przeprosić. Ciebie, resztę chłopaków i rodzinę, za ból jaki wam sprawiłem. Za to, że zwątpiłem w was. Że pomyślałem, że odepchniecie mnie od siebie… A-ale ja Harry nie zniosę bycia sobą. Nie dam rady ciągnąć wszystkiego dłużej… Brak mi sił.- uśmiechnąłem się smutno.

-Nie pozwolę Ci ponownie upaść Louis.- wyprostował się a jego głos był pewny. – Ostatni raz pozwoliłem Ci płakać. – zesztywniałem, gdy miękkie usta zderzyły się z moimi.- Nie pozwolę Ci, bo dla mnie jesteś idealny.- szepnął, skradając kolejny pocałunek na moich ustach. A ja? Od razu uwierzyłem w jego słowa.

~~

Chociażby nasze skrzydła były już bez piór, zawsze musimy starać się wzlecieć pomimo tym przeciwnością. A Harry, pomaga mi odzyskać zaginione pióra. 

-Cholera!- zerwałem się z łóżka, podbiegając do szafy, z której wyciągnąłem czysty podkoszulek. Wcisnąłem się w czarny materiał, po czym przewracając się na ziemię wsunąłem na stopy skarpetki i luźne szare dresy. Szybko pobiegłem do łazienki, myjąc byle jak zęby i przetrzymując niesforną grzywkę, błękitną opaską do włosów. Po chwili rzuciłem się biegiem w stronę drzwi, by w końcu otworzyć ciemne drewno.

-Cz-cześć..- wydyszałem na wdechu, spoglądając w zielone oczy. Sami widzicie moją cudowną kondycję. Zmęczyć się po przebiegnięciu 13m, to jest wyczyn. Brawo Tomlinson.- Przepraszam, że musiałeś cz-czekać.

-Nic się nie stało.- wszedł do środka, gdy zrobiłem mu miejsce w przejściu.- Wstałeś dopiero?

-Emm… N-nie! Byłem w łazience I-i nie słyszałem jak dzwonisz do drzwi.- palnąłem się w czoło, gdy brunet rozglądał się po przedpokoju bo naprawdę, jak można nie usłyszeć dzwoniącego dzwonka do drzwi, przez jakieś 10 minut? Jak nie więcej. –Skąd wiedziałeś, pod jakim numerem mieszkam?- zapytałem po chwili.

-Spotkałem Twojego sąsiada na schodach. No i na skrzynkach są rozpisane nazwiska, więc trudno nie było.- uśmiechnął się.- To Twój strój do biegania?- zlustrował mnie od góry do dołu, a na jego ustach ponownie uformował się uśmiech.

Zrobiłem to samo, porównywając nasze ubiory. No tak… Gdy ja, miałem na sobie stary t-shirt, Harry miał specjalną sportową koszulkę. Gdy on, miał spodenki do kolan (oczywiście, też z jakiegoś  sklepu sportowego), na moich nogach gościły dresy, na których po dokładnym przyjrzeniu się można było dostrzec plamy z jedzenia. Nie wspomnę o jego adidasach, które są wręcz idealne do biegania. Właśnie… buty. W końcu w vansach, nie będę biegał. Kucnąłem przy szafce pod lustrem i zacząłem przebierać w tomsach w poszukiwaniu czegoś odpowiedniego. Kamień spadł mi z serca, gdy natknąłem się na parę lekko przetartych, szarych adidasów, których historii pochodzenia nie mogłem sobie przypomnieć. Szybko naciągnąłem, buty na nogi prostując się lekko dumnie, że jednak nie wyjdę na takiego idiotę, który biega w nieodpowiednich butach.

-Uroczo wyglądasz w tej opasce, wiesz?- spojrzałem na twarz zielonookiego, w lekkim szoku. Na moich policzkach jak i szyi można było dostrzec wyraźny rumieniec. – Idziemy? Muszę być o 7:30 z powrotem w domu, by przygotować się na wykład.

-J-jasne…- przełknąłem głośno ślinę. Teraz się dopiero zacznie.

~~

Nie wiecie jak bardzo szczęśliwy byłem, gdy drogę do parku przeszliśmy w szybszym marszu. Harry mówił, że nie ma potrzeby biegać po chodnikach przy ulicy, bo nie jest to dosyć przyjemne, a ja oczywiście go poparłem, bo błagam… mniej biegania dla mnie!

Poczułem wzrastającą we mnie adrenalinę, kiedy naszym oczom ukazało się wejście do parku. Po chwili, staliśmy już przy jednej z pierwszych ławek, na której Harry postawił jedną nogę i zaczął się rozciągać. Postanowiłem pójść w jego ślady, bo w końcu nie będę stał i udawał że nie wiem co mam robić. No dobra… Nie udawał bym.

Po 10 minutach rozgrzewki Harry uznał, że możemy zacząć już biegać. Nie skłamię mówiąc, że samo rozciąganie się było dla mnie męczące, a ja ledwo ukrywałem zmęczenie i urwany oddech, po tym małym dla innych ludzi wysiłku.

-Gotowy?- zapytał brunet, na którego ustach standardowo gościł promienny uśmiech.

-A mam wybór?- zaśmiał się na moją odpowiedź i stanął przodem do rozciągającej się przed nami ścieżki. – Okej, to zaczynamy. Jak będę biegł za szybko, czy coś to powiedz, dobrze?- spojrzał na mnie oczekując odpowiedzi. Gdy potwierdziłem skinieniem głowy, zaczęło się to czego się tak obawiałem.

Nasze nogi oderwały się od żwirowej drogi i ruszyły przed siebie w truchcie. Przyznam, że pierwsze 5 minut nie było straszne, lecz później zacząłem odczuwać spinające się mięśnie i większe zapotrzebowanie powietrza w płucach. Kątem oka spojrzałem na Harrego. Jego twarz wyrażała czystą przyjemność z tego co robi, a na dodatek nie zauważyłem w nim ani grama zmęczenia. To co mnie jeszcze zdziwiło, był fakt iż cały czas mówił, gdy ja bałem się powiedzieć cokolwiek, bo wiem że było by to mało zrozumiałe przez zmęczenie, które rosło we mnie w każdym kolejnym postawionym kroku.

Szczerze powiedziawszy nie wiem jak wytrzymałem kolejne 10 minut biegu. Sądzę, że dużą rolę, odgrywał tu spokojny i opanowany głos młodszego chłopaka. Gdyby nie jego historia o wpadce przed nauczycielem chemii w liceum, to chyba leżałbym na początku naszej trasy, walcząc o życie. Ale pomimo tego cudownego głosu, który cały czas rozbrzmiewał w moich uszach i tak czułem, że dalej nie dam rady biec.

-Harry… B-biegnij dalej, zaraz Cię dogonię, okej?- zapytałem ledwo wyraźnie, zyskując na sobie pełną uwagę chłopaka, na którego twarzy momentalnie wymalowało się zmartwienie.

-Wszystko w porządku?- zatrzymał się i położył rękę na moim ramieniu.

-Tak… To-to tylko skurcz. Zaraz do Ciebie dołączę.

-Umm.. Okej. Jesteś pewny, że mam nie czekać? Mogę Ci rozmasować bolące miejsce.- pokiwałem przecząco głową. Oh.. Gdyby wiedział, że boli mnie dosłownie wszystko, nawet włosy, czego do tej pory nie rozumiem. To na pewno nie zaproponowałby pomocy a raczej by się pośmiał z mojej niezawodniej kondycji. –Okej. Będę biegł wolniej, abyś mnie spokojnie dogonił.- i z tymi słowami ruszył przed siebie, oglądając się gdy zakręcał za rogiem.

Upadłem na trawę, walcząc o oddech. Teraz było jeszcze gorzej bo wydawało mi się, że nie mogę oddychać, a serce biło mi jak szalone. Na dodatek przed oczami miałem czarne plamki. Zamknąłem oczy, próbując się uspokoić, bo naprawdę zacząłem się denerwować. Co mnie podkusiło, aby zgodzić się na coś takiego? Czy naprawdę miłość jest taka skomplikowana? Bo jeżeli tak, to ma ona bardzo wysoką cenę. Mam nadzieję, że następne porady nie będą chciały wysłać mnie do grobu, bo już teraz czuję, że jestem bardzo blisko przejścia na tamten świat. Usiadłem chowając głowę pomiędzy kolanami, nabierając głęboko powietrze. Miałem go dogonić. A już na pewno jest gdzieś na końcu parku, albo zaczyna drugie okrążenie.

-Louis?- wzdrygnąłem, rozpoznając gruby głos. –Wszystko w porządku?- poczułem ciepłą dłoń na swoim ramieniu. –Możesz wstać? Chodź, obok jest ławka.- złapał mnie pod pachami, ciągnąc na górę i prowadząc powoli na ławkę, na której po chwili mnie posadził, siadając obok. –Tak myślałem, że to nie skurcz. Dobrze, że się wróciłem.- pogładził moje ramię.- Źle się czujesz? Od rana byłeś jakiś blady. Proszę Louis, powiedz coś. Boli Cię coś?- spojrzałem na niego. Jego twarz wyrażała czyste zmartwienie i zdenerwowanie. To dziwne, że ktoś może aż tak się o mnie martwić. Uśmiechnąłem się blado.

-To nic.. Po prostu kręci mi się w głowie.- powiedziałem cicho.

-Jadłeś coś przed wyjściem? Piłeś coś? –pokręciłem przecząco głową. –Oh, Lou. Nie możesz nic nie pić, ani nie jeść przed wysiłkiem fizycznym. Mogłeś zemdleć. Już teraz zasłabłeś.- wstał z ławki wyciągając rękę w moją stronę.- Chodź, zaprowadzę Cię do domu, a tam się położysz.

-Nie mogę się położyć..Mam pracę na ósmą.- złapałem niepewnie za jego rękę. Od razu przyciągnął mnie do siebie, przewieszając moją rękę przez swoje barki i owijając swoją wokół mojego pasa. –Dam radę iść.- zarumieniłem się, spuszczając wzrok.

-Wolę dla pewności Cię trzymać. Przed chwilą prawie nie zemdlałeś.- zaczął wyprowadzać nas z parku w kierunku mojego domu.- Zadzwonię do Twojej pracy, że dzisiaj się nie pojawisz. Może złapałeś jakieś choróbsko, albo jesteś przemęczony.

Uśmiechnąłem się pod nosem, bo on naprawdę się o mnie martwił. Poczułem wzrastające ciepło w klatce piersiowej. Instynktownie moje ciało przylgnęło bliżej jego, co nie umyło uwadze chłopaka o kręconych włosach.

-Hej, hej. Louis, nie słabnij mi tutaj.- złapał mnie mocniej. Chciałem się zaśmiać, bo on potrafił być taki głupi. Z drugiej strony było mi wstyd. Bo gdyby wiedział, jaka jest prawdziwa przyczyna mojego zasłabnięcia, to na pewno by mnie wyśmiał, albo zaczął robić jakieś kazanie.

Nie zauważyłem nawet kiedy doszliśmy do mojego mieszkania. Zielonooki odsunął mnie odrobinę, tak abym oparł się o ścianę przy drzwiach.

-Lou, gdzie masz klucze?- spojrzał na mnie, poprawiając opaskę na moich włosach.

-Ah, już.- odepchnąłem się od ściany, przez co lekko zakręciło mi się w głowie. Ale nie chciałem robić z siebie większej ofiary, więc spuściłem głowę, wyciągając z kieszeni klucze, by po chwili wsadzić je do zamka i otworzyć drzwi. –Ja…

-Chodź. Zrobię Ci coś do jedzenia i koniecznie musisz się czegoś napić. Późnej się położysz, okej? -Przerwał mi, znowu chwytając w pasie i wprowadzając do pomieszczenia, zamykając na nami drzwi.

-Nie musisz… Dam sobie radę..-zarumieniłem się, gdy chłopak posadził mnie na kanapie, zdejmując opaskę z głowy i mierzwiąc moją grzywkę.

-To żaden problem. Wolę mieć pewność, że nie zemdlejesz, gdzieś na środku pokoju.

-Nie musisz mi nic robić do jedzenia. Nawet jakbyś chciał, to nie masz z czego, bo nie byłem jeszcze na zakupach.

-Oh. W takim razie dam Ci po prostu coś do picia w porządku? I upewnię się, że położyłeś się do łóżka.- posłał mi delikatny uśmiech by po chwili zniknąć w kuchni i wrócić ze szklanką pełną soku marchewkowego. –Tylko to znalazłem do picia. Może być?

-Jasne… Dziękuję.- wypiłem zawartość szklanki, bo naprawdę strasznie chciało mi się pić. Czułem jak moje gardło piecze od wcześniejszego wysiłku. Odstawiłem pustą szklankę na stolik i spojrzałem na wyższego chłopaka. – Dziękuję.- powtórzyłem.

-Nie masz za co Lou. Nie powinieneś wstawać dzisiaj z łóżka, jak źle się czułeś.

-Tak…- spuściłem wzrok. Nie chciałem go okłamywać, ale sami rozumiecie. Chciałem aby wszystko było zgodnie ze wskazówkami poradnika. Bo w końcu, ten kto to napisał musiał się na tym znać.

-Chodź. Musisz się położyć.- ponownie złapał mnie za rękę i zaprowadził do sypialni.

Położyłem się na miękkim łóżku, ściągając pod kołdrą dres. Nie chciałem aby widział mnie jakoś obnażonego.. Boże, chyba umarłbym ze wstydu.

-Odpoczywaj.- pogłaskał mnie po głowie.- Poinformuję Twojego szefa, że dzisiaj się nie pojawisz i wszystko mu wytłumaczę.- okrył mnie dokładnie kołdrą.- Zadzwonię do Ciebie jak skończę wykłady, dobrze?- nie czekając na odpowiedź, złożył drobny pocałunek w moich włosach wychodząc z pokoju, i po chwili z mieszkania.

Leżałem jak sparaliżowany. Właśnie mnie pocałował… Może i tylko w głowę, ale mnie pocałował! Pisnąłem w poduszkę, uśmiechając się szeroko. A jednak to działa! Te głupie porady działają! Wtuliłem się w poduszkę, zamykając oczy. Po chwili zmrużył mnie sen. A śniły mi się oczywiście zielone oczy i olśniewający uśmiech z dołeczkami.

 ~~~