Το δίλημμα περιμένοντας το φανάρι
Δευτέρα πρωί πηγαίνω στη δουλειά με τα πόδια. Είναι ένα συγκεκριμένο φανάρι στην Πατησίων στο οποίο ακριβώς δίπλα χτίζουν η γκρεμίζουν ένα παλιό νεοκλασικό κτήριο.
Όταν περιμένω στο φανάρι να περάσω απέναντι πάντα αγχώνομαι μήπως μου πέσει κάποια κωτρονα στο κεφάλι. Φαντάζομαι όλο το σκηνικο, τα αιματα, το κρίμα, τη μάνα μου και τον τύπο στη μηχανή με τα ωραία μάτια που δεν γνωριστήκαμε ποτέ αφενός γιατί πέθανα αφετέρου γιατί δεν θα είχα τι να του πω και ποια να είμαι.
Έτσι λοιπόν εχθές γεννήθηκε ένα φαντασιακο δίλημμα. Περιμένω εγώ, μια γιαγιά, κι ένα παιδί 6 χρόνων να περάσουμε απέναντι. Πέφτουν χαλάσματα και θα πεθάνουν 2 από εμάς, αλλά ο χρόνος κάνει μια παύση και το θέμα πηγαίνει στο κοινοβούλιο για δημοψήφισμα.
" Μία γιαγιά 83 , μια κοπέλα 25, και ένα παιδάκι 6 χρόνων περιμένουν να περάσουν το φανάρι. Δύο κοτρωνες από διπλανό κτίριο που γκρεμίζεται η φτιάχνεται ετοιμάζονται να πέσουν στα κεφάλια δύο εκ των τριών . Ο θάνατος ακριαιος. Επιλέξτε ποια θα επιζήσει"
Θεωρώ λοιπόν εγώ χωρίς λογική κρίση ή κοινωνιολογικη βιβλιογραφία ότι αυτόματα ο κοινός νους της ηλικιακή εξέλιξης θα αποκλείσει γρήγορα τη γιαγιά από το χάρτη της επιβίωσης. Αυτό θα γίνει καθώς θεωρητικά η γιαγιά είχε την ευκαιρία της, έζησε, είναι πιο φυσικό να απόχωρουσε νωρίτερα, ας δώσουμε κυριολεκτικά τόπο στα νιάτα.
Το θέμα είναι τι γίνεται με το επόμενο δίδυμο καθως αν το πάμε ηλικιακά το κοριτσάκι 6 χρόνων πρέπει να επιβιώσει ως νεώτερο ον. Το θέμα είναι όμως ότι η ηλικιακή του προέκταση δεν εχει επηρεάσει ούτε σε βάθος ούτε σε μήκος τους αντίστοιχους ανθρώπους που έχει επηρεάσει ένα άτομο που ζει 25 χρόνια, και καθίσταται και πλήρως νέο. Έχει ανοιχτές υποθέσεις, είναι στο ανθός της ηλικίας του και μόλις έχει ξεκινήσει να ζει τη ζωή του, θα του τη στερησουμε τώρα? Στους πρώτους έρωτες? Στις πρώτες επιτυχίες? Στα πρώτα λάθη? Στη πρώτη συνέντευξη για δουλειά? Στα μεταπτυχιακά? Στη πρώτη συγκατοίκηση?
Ένα κοριτσάκι 6 χρόνω ακόμη είναι στην πάραζαλη της γέννας, αλλά είναι κυριως ένας θετικός πόλος έλξης που συμβολίζει το χάρισμα της φύσης. Πως θα δώσεις τέλος στην αρχή? Η αρχή είναι πολύ αγνή για να την ματώσεις.
Αν επιλέξεις το κοριτσάκι ελπίζεις ότι ίσως πάρει καλύτερες αποφάσεις από την 25χρονη και ίσως έχει καλύτερη πορεία ζωής. Ίσως σκορπίζει περισσότερη αγάπη και ίσως φροντίζει πιο πολύ το περιβάλλον. Μπορεί να γίνει γιατρός και να κάνει 3 παιδιά και το ένα εκ των τριών να γίνει οικονομικός αναλυτής και να βοηθήσει στην ανάκαμψη της Ελλάδας και την εδραίωση της στις αγορές.
Τελικά ετσι ίσως επιλέγεις την ελπίδα του καινούργιου, την αποστροφη στα πρώτα λάθη, και την αποδοχή του θανάτου.
Όπως και να έχει, εγώ πέρασα το δρόμο. Και από αύριο θα διαλέξω αλλο φανάρι.
