#pignightstories

Δεν το συνηθίζω να επαναλαμβάνω πράγματα, αλλά τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι συνέχεια ένα κείμενο που είχα γράψει πριν από  περίπου ένα χρόνο. Κι επειδή δεν έχουν αλλάξει και πολλά στον τρόπο σκέψης μας, καλό είναι να θυμηθούμε κάποια πράγματα. Κεφάλι ψηλά γιατί έξω μας περιμένει ένας ολόκληρος, νέος, γενναίος κόσμος!

Talkin' 'bout my Generation

Έχω έναν φίλο, φίλο καλό, που έχει πείσει τον εαυτό του ότι δεν είναι καλός στο να σκέφτεται νέες ιδέες, αλλά αντίθετα ότι είναι καλός να αναμασάει αλλονών τροφή και να αντιγράφει. Είναι ηλίθιος. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που έχω δει να στροφάρει το μυαλό του τόσο πολύ και το κάνει για όλους τους λάθος λόγους.

Προφανώς επηρεασμένος από τον Ken Robinson αλλά κι από τον φίλο μου, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται τι μπορεί να κάνει η δική μας γενιά. Η γενιά που εκπαιδεύτηκε με ένα ανεδαφικό εκπαιδευτικό σύστημα, που έφαγε στη μάπα την οικονομική κρίση και δεν λέει να δει φως στην άκρη του τούνελ. Που τώρα που τα σκατά έχουν φτάσει στο κεφάλι προσπαθεί να βγάλει πάλι εύκολο χρήμα, με οποιοδήποτε τρόπο.

Κάποιος βγήκε και είπε κάποια στιγμή ότι “Οι έξυπνοι αντιγράφουν, οι ευφυΐες κλέβουν”. Και το ‘δεσαν κόμπο όλοι στον κόσμο θεωρώντας ότι αν κλέψουν έγιναν κατευθείαν και ευφυΐες. Ότι στην τελική όλα εύκολα είναι. Τρίχες, και μάλιστα κατσαρές.

Σου έχει τύχει να βλέπεις μια ταινία και, ενώ τελειώνει μια γαμιστερή σκηνή, να σκέφτεσαι τι μπορεί να είχε στο μυαλό του ο σκηνοθέτης όταν συνέλαβε την ιδέα? Βλέπεις μετά και το making of όπου ο αυτάρεσκος σκηνοθέτης αναλύει με κάθε λεπτομέρεια τη γαμιστερή σκηνή και εσύ καυλώνεις πνευματικά με την πάρτη του. Στην πραγματικότητα οι παπαριές του σκηνοθέτη δεν υπήρχαν στο μυαλό του όταν γύριζε τη σκηνή. Τίποτα. Μηδέν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο σκηνοθέτης, ο καλλιτέχνης, ο μηχανικός, ο σχεδιαστής κλπ. είναι κωλόφαρδος. Αυτό σημαίνει απλά ότι όλοι αυτοί οι δημιουργικοί άνθρωποι έχουν ένστικτο και το ακολουθούν. Τις λέξεις τις ωραίες τις αφήνουν για μετά, για εμάς τους άμπαλους fans που νομίζουμε ότι με δύο “ψαγμένες” ατάκες μπορούμε να γίνουμε σαν κι αυτούς (ή στην καλύτερη να ρίξουμε κάνα γκομενάκι).

Έτσι και η αντιγραφή και η κλοπή είναι πολύ σχετικές έννοιες, και πιθανόν χρησιμοποιούνται άστοχα στην αρχική φράση. Όταν φτιάχτηκε το Google, κορυφαία μηχανή αναζήτησης ήταν το Yahoo. Πιστεύετε ότι στο μυαλό των δημιουργών του Google ήταν το “να αντιγράψουμε το Yahoo”? Όχι. Είχαν αποδεχτεί τη χωρίς επιστροφή εισβολή του Internet και -συνεπακόλουθα- των εργαλείων αναζήτησης στη ζωή μας, και σκέφτηκαν πώς να τα βελτιώσουν. Αφομοίωσαν τα πάντα και δημιούργησαν κάτι.

Σημασία δεν έχει το τελικό “προϊόν” αλλά ποια ανάγκη έχεις κατά νου και προσπαθείς να καλύψεις. Δυστυχώς, η ανάγκη που έχουν όλοι κατά νου είναι τα εύκολα φράγκα και το “προϊόν” αυτής της σκέψης μπορεί να είναι μόνο η αντιγραφή και η κλοπή.

Το σκέφτηκες. Ξανά και ξανά και ξανά. Πέρασες βράδια. Πολλά. Πέρασες βράδια με την σκέψη του τι έγινε, τι γίνετε, τι θα γίνει. Όλα τα πιθανά σενάρια παίξανε μπάλα στο μυαλό σου. Όλα έβγαζαν νόημα. Τίποτα δεν έβγαζε νόημα. Το χαμόγελο έδινε την θέση του στο έτοιμο να δακρύσει μάτι. Και ξανά πίσω. Πόσες φορές αυτό το μπαλάκι πήγε πέρα δώθε? Μπρος, πίσω. Το μυαλό σου ένα μεγάλο γήπεδο του τένις, η διάθεση το μπαλάκι που δεν σταματάει ποτέ, οι συνθήκες αλλάζουν σετ με το σετ. Αλλά ένα πράγμα μένει σταθερό: τα συναισθήματα σου.

Απαράλλαχτα, από την πρώτη μέρα, από την πρώτη στιγμή που τα παραδέχτηκες. Μια μέρα άνοιξε μια πόρτα κι άρχισε να μπάζει συναισθήματα. Δεν την έκλεισες ποτέ. Δεν ήθελες. Γιατί να θέλεις? Ο αέρας σε παρασέρνει και τα πάντα μυρίζουν ελευθερία. Δεν έρχεται μόνη της φυσικά. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Ο νόμος του Μέρφυ επιβεβαιώνεται στις πλάτες σου και για πρώτη φορά δεν ξέρεις πως να τα διαχειριστείς. Δεν γαμιέται. Στα βαθιά ρε πούστη θεέ και στο τέλος θα μετρηθούμε.

Δεν πιστεύω στον θεό αλλά θέλω κάποιον να αναμετρηθώ και να δω αν όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, είναι υλικό νίκης ή ήττας. Με μένα θα αναμετρηθώ αλλά αν ένα διαφορετικό όνομα, μία καλοστημένη απάτη, με κάνει να το βλέπω σαν αναμέτρηση με πραγματικό άνθρωπο, ας είναι.

Σκέφτομαι πολύ. Πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν είναι κακό ή καλό. Είναι απλά αναπόφευκτο. Οπότε πρέπει να βρω τρόπο να το κάνω να λειτουργήσει σε όφελος μου. Πρέπει να βρω έναν τρόπο η υπερβολική σκέψη να με βοηθήσει να απλουστεύσω τα πράγματα. Το ξέρω το ξέρω, το ένα αναιρεί το άλλο αλλά εγώ ο ίδιος αναιρώ τον εαυτό μου με την στάση μου και τις πράξεις μου και δεν πάει άλλο.

Τα πράγματα είναι απλά: σκέφτεται πολύ ο άνθρωπος που δίνει πολύ χρόνο στον εαυτό του. Και κάπου εκεί χάνεις κάτι. Ο άνθρωπος που σκέφτεται πολύ δεν είναι ο πιο έξυπνος. Είναι ο πιο δειλός. Αυτός που αποφεύγει να δώσει χρόνο στην πράξη και τον χαρίζει στην αυτάρεσκη σκέψη, υπερανάλυση των πάντων. Δεν είμαι ζώο να λειτουργώ ενστικτωδώς. Αλλά όταν μια ιδέα μου μπαίνει στο μυαλό, μια καλή, μια σωστή ιδέα, ξέρω εκείνη την στιγμή ότι αξίζει. Αν είμαι θαρραλέος θα τρέξω έξω να την κάνω πράξη. Αν είμαι δειλός, αν είμαι μαλάκας άντρας, θα κάτσω να το σκεφτώ με τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια και δεν θα κάνω τίποτα. Στο τέλος θα πιάσω τον εαυτό σου να σκέφτεται και να αναλύω πράγματα χωρίς να ξέρω τον λόγο και την αιτία.

Εκεί λοιπόν είναι η τέλεια ισορροπία: την στιγμή που η καρκάλα μου κάνει τον σωστό συνειρμό, εκεί που οι σκέψεις γίνονται λέξεις και φτάνουν στο στόμα μου, εκεί που τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Τότε πρέπει να δράσω! Η δράση είναι απλά απάντηση στο πρόβλημα μου. Μόνο όταν δρας δεν μπαίνει η σκέψη στην μέση να σε κάνει άχρηστο άπραγο ζώο.

Δεν ξέρω αν είμαι τόσο μεγάλη μειοψηφία που μπορώ να ταξιδέψω μόνος μου. Η μάλλον, ας το διατυπώσω καλύτερα, μπορεί ένα ταξίδι να αποδειχθεί πολύ καλό κι ευχάριστο ακόμα κι αν δεν έχω παρέα. Δείγμα αντικοινωνικότητας, εγωκεντρισμού, παρτακισμού, αποδοχής μοναξιάς, όλα μαζί? Άγνωστο.

Μου είναι πολύ εύκολο να πάρω το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το τρένο και να την κάνω μόνος μου και να μην το σκεφτώ ιδιαίτερα. Σε περιπτώσεις νομίζω ότι το αποζητώ. Μαλακίες, πάντα το αποζητώ. Έχω την αίσθηση ότι θα έτσι γλιτώνω από όλες αυτές τις ηλίθιες φαγωμάρες τον ομαδικών εκδρομών και ταξιδίων που ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του. Που θες να κάνεις δύο πράγματα όλα κι όλα και δεν κάνεις τίποτα στο τέλος. Οι άλλοι φταίνε πάντα. Τα μουνιά.

Όχι όχι. Πάω μόνος μου γιατί θέλω την ησυχία μου. Για να ηρεμήσει λίγο το κεφάλι μου από την ατελείωτη κοινωνικότητα όλης της χρονιάς. Αυτό που πάντα, ότι και να κάνουμε, ακόμα και ένα απλό καθημερινό καφέ, πρέπει να τον κάνουμε είτε 20 άτομα είτε κανένας. Δεν λέω, ωραίο είναι και το επιδιώκω αλλά κάπου θες την ησυχία σου να μην ακούς άλλες φωνές. Να μην ακούς τίποτα. Έτσι για αλλαγή βρε αδερφέ. Δεν έχει σημασία τόσο το μέρος όσο η ησυχία. Δεν είναι άσχημο πράγμα.